Κώστας Παπαγεωργίου
▸ Ψηφίστηκε το βράδυ της Πέμπτης στην βουλή, με τις ψήφους της ΝΔ, το νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων για το νέο πλαίσιο των δημόσιων συμβάσεων.
Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει διατάξεις που προωθούν την παραπέρα ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών και την ανάπτυξη της επιχειρηματικής δράσης ακόμα και σε περιοχές Natura, που υπονομεύουν την ασφάλεια των έργων και υποβαθμίζουν το περιβάλλον.
Τα περισσότερα πυρά συγκεντρώνει το άρθρο 219. Μέσα σε πέντε μόλις μέρες, 30.000 πολίτες και δεκάδες συλλογικότητες και περιβαλλοντικές οργανώσεις ζήτησαν την απόσυρσή του. Ακόμα και η Επιτροπή «Φύση 2000», το κεντρικό επιστημονικό γνωμοδοτικό όργανο του κράτους για τη βιοποικιλότητα, βρίσκεται απέναντι στην κυβέρνηση. Σχετική ανακοίνωση εξέδωσε μεταξύ άλλων και η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική. Με τον αρμόδιο υπουργό, Άδωνι Γεωργιάδη, να απαντά ότι «η αλλαγή αυτή έρχεται να απαντήσει στην αγωνία των επενδυτών που θέλουν να φτιάξουν έργα φιλικά στο περιβάλλον».
Η αλήθεια, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Μετά το αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη, με το οποίο για πρώτη φορά επιτρέπονται έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων σε προστατευόμενες περιοχές αφαιρώντας μάλιστα από την τοπική διοίκηση τον ελεγκτικό της ρόλο, η κυβέρνηση συνεχίζει το καταστροφικό της έργο.
Ανοίγει την κερκόπορτα για την άλωση των περιοχών Natura από υποψήφια επενδυτικά σχήματα καθώς, πλέον, με προεδρικό διάταγμα μετά από πρόταση των συναρμόδιων υπουργείων θα μπορεί να καθορίζεται «υποπεριοχή» προστασίας με βάση την υλοποίηση ήπιων αναπτυξιακών έργων και όχι με οικολογικά-περιβαλλοντικά κριτήρια.
Με άλλα λόγια, με τη διαδικασία αυτή ο επενδυτής θα υπαγορεύει και θα καθορίζει το καθεστώς της «υποπεριοχής», χωρίς να λαμβάνει υπόψη το σύνολο των προστατευτέων αντικειμένων, κατά παράβαση ακόμα και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας που ζητά μέτρα για τη διατήρηση του δικτύου Natura.
Παράλληλα, ο έλεγχος της υλοποίησης των έργων περνά πλέον στους ίδιους τους αναδόχους, δηλαδή στους εργολάβους. Έως τώρα το σύστημα ήταν «ελεγκτικό», δηλαδή οι εκπρόσωποι της της αναθέτουσας αρχής (υπουργείο, περιφέρεια, δήμος κ.λπ.) ήλεγχαν την υλοποίηση των έργων. Πλέον το σύστημα μετατρέπεται σε «δηλωτικό», με τους αναδόχους δηλαδή να ελέγχουν τους εαυτούς τους και να πληρώνονται με βάση τα δικά τους πορίσματα! Για τα μάτια του κόσμου προβλέπεται ότι η αξιοπιστία των ελέγχων θα εξασφαλίζεται από δειγματοληπτικούς ελέγχους από την πλευρά του Δημοσίου.
Η βιασύνη της κυβέρνησης και τα δώρα στο κεφάλαιο εις βάρος του περιβάλλοντος δε σταματούν εκεί βέβαια. Με τροπολογία στο ίδιο νομοσχέδιο, αναστέλλει κατεδαφίσεις αυθαιρέτων σε αιγιαλό και παραλίες παρότι έχουν εκδοθεί πρωτόκολλα κατεδάφισης, παρατείνοντας την παρανομία.
