▸Μετά από 66 μέρες απεργία πείνας και με την κατάσταση της υγείας του σε οριακό σημείο, ο Δημήτρης Κουφοντίνας ανακοίνωσε την Κυριακή 14 Μάρτη τη λήξη της απεργίας πείνας. Στη δήλωσή του (μέσω τηλεφώνου) ευχαρίστησε όσους στάθηκαν αλληλέγγυοι. «Δεν ήταν συμπαράσταση σε ένα πρόσωπο, αλλά σε μια στιγμή αγώνα, απέναντι σε μια απάνθρωπη εξουσία», είπε. Πράξεις που έδειξαν πως «υπάρχουν ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις που αντιστέκονται στην αυθαιρεσία, τη βία και τον αυταρχισμό», ενώ καταφέρθηκε ενάντια στην «οικογένεια που κυβερνά», που «απέδειξε πόσο αδίστακτη είναι στον εξευτελισμό των νόμων και του Συντάγματος, στη διαχείριση της δικαιοσύνης».
Όπως έδειξαν και οι μεγάλες κινητοποιήσεις που ακολούθησαν, από τη Ν. Σμύρνη και τους φοιτητές, μέχρι τις δεκάδες γειτονιές, είναι η δύναμη του μαζικού ανατρεπτικού κινήματος που «γράφει ιστορία»
Στο διάστημα της απεργίας πείνας αποκαλύφθηκε το κυνικό και απάνθρωπο πρόσωπο της κυβέρνησης της ΝΔ και του συστήματος συνολικότερα, που φάνηκαν διατεθειμένα να οδηγήσουν μέχρι και στο θάνατο τον Δ. Κουφοντίνα, παρά να δικαιώσουν το νόμιμο αίτημά του. Κι αυτό παρά την πλατύτητα που απέκτησε το αίτημα να μην υπάρξει νεκρός απεργός πείνας, ακόμα και σε συντηρητικούς πολίτες και πολιτικούς. Απ’ αυτή τη σκοπιά η απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα μπορεί να μην πέτυχε την ικανοποίηση των συγκεκριμένων αιτημάτων, κατάφερε όμως να αναδείξει το δίκαιό τους και να απονομιμοποιήσει πολιτικά τη θανατερή πολιτική της κυβέρνησης.
Σημαντική συμβολή στη διεύρυνση του κύματος συμπαράστασης στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα είχαν οι δυνάμεις της μαχόμενης και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, οι οποίες μέσω του συντονισμού των αριστερών οργανώσεων και συλλογικοτήτων έθεσαν πολιτικά το ζήτημα και προχώρησαν σε συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, σπάζοντας τις απαγορεύσεις και δημιουργώντας το έδαφος για μαζική κινηματική απάντηση. Στην αλληλεγγύη συνέβαλαν αναρχικές συλλογικότητες. Νέα ώθηση έδωσε η Πρωτοβουλία Δικηγόρων και Νομικών, με αποτέλεσμα να μαζικοποιηθούν πολύ οι συγκεντρώσεις και να δημιουργηθεί ένα εντυπωσιακό φαινόμενο διαδηλώσεων χιλιάδων για μία βδομάδα, μέχρι να τις απαγορεύσει ουσιαστικά η κυβέρνηση και να τις διαλύσει προκλητικά η αστυνομία στις 5-6 Μάρτη. Η «γραμμή» της μαζικής απάντησης με αιχμηρό πολιτικό περιεχόμενο έδειξε τη δύναμή της, υπερβαίνοντας λογικές περιορισμού του θέματος σε συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο.
Εξάλλου οι χιλιάδες που κατέβαιναν στο δρόμο, όπως και οι δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς, δεν είναι υποστηρικτές της ατομικής βίας ή της δράσης της «17Ν», αλλά διεκδικούσαν τα δημοκρατικά δικαιώματα απέναντι σε κυβέρνηση και κράτος κι έβλεπαν τη δικαίωση της απεργίας πείνας ως πλευρά του συνολικού αγώνα για την ανατροπή της «σιδερένιας φτέρνας» του κεφαλαίου. Όπως έδειξαν και οι μεγάλες κινητοποιήσεις που ακολούθησαν, από τη Ν. Σμύρνη και τους φοιτητές, μέχρι τις δεκάδες γειτονιές, είναι η δύναμη του μαζικού ανατρεπτικού κινήματος που «γράφει ιστορία»…
