Πληθαίνουν οι ενδείξεις και οι αποδείξεις ότι η πολύπλευρη κρίση στην οποία είναι βυθισμένη η ΕΕ του κεφαλαίου όχι απλώς δεν εκτονώνεται, αλλά γίνεται ολοένα πιο σοβαρή, θέτοντας το όλο εγχείρημα μπροστά σε κυριολεκτικά υπαρξιακά διλήμματα. Η τελευταία σύνοδος κορυφής της χρονιάς, που θα διεξαχθεί την ερχόμενη εβδομάδα (10-11 Δεκεμβρίου), αναμένεται να επιβεβαιώσει πως ούτε η εξάμηνη προεδρία της Γερμανίας, στην οποία αρκετοί είχαν ποντάρει τα… ρέστα τους προκειμένου να βρεθεί λύση στα μεγάλα αδιέξοδα, θα έχει καταφέρει πολλά πράγματα.
Στην υγεία, Κομισιόν και κράτη-μέλη μοιάζουν να έχουν ζαλιστεί από τη σφοδρότητα του δεύτερου κύματος της πανδημίας, που γίνεται ακόμη πιο καταστροφικό και θανατηφόρο εξαιτίας των εγκληματικών πολιτικών που ακολουθήθηκαν – ποντάροντας απεγνωσμένα τα πάντα στην έλευση των εμβολίων και σπεύδοντας να κλείσουν όπως-όπως συμφωνίες με κάθε εταιρεία που δηλώνει ότι είναι κοντά στην παραγωγή του. Την ίδια στιγμή, η οικονομία όχι μόνο κλονίζεται συνθέμελα προτού καν σταθεί στα πόδια της από το σοκ της περασμένης άνοιξης, αλλά δεν φαίνεται καν φως στην άκρη του τούνελ, μιας και τόσο η συμφωνία για το περίφημο Ταμείο Ανάκαμψης όσο και ο νέος επταετής προϋπολογισμός (2021-27) είναι στον αέρα, εξαιτίας των σφοδρών ανταγωνισμών ανάμεσα στα διάφορα στρατόπεδα που έχουν συγκροτηθεί.
Στη δε εξωτερική πολιτική, ούτε λόγος να γίνεται για ενιαία στάση, όπως φαίνεται και στην υπόθεση των σχέσεων με την Τουρκία, αλλά και στο νέο μπλόκο για τη διεύρυνση με Αλβανία και Β. Μακεδονία. Μάλιστα, το φαινόμενο αυτό δεν αποκλείεται να τονιστεί περισσότερο μετά την απομάκρυνση του Τραμπ από τον Λευκό Οίκο, καθώς μέχρι σήμερα κατάφερνε να ενώσει τους Ευρωπαίους απέναντί του.
Μόνο η ένταση της καταστολής απέναντι στους λαούς και της συντριβής των δικαιωμάτων τους μοιάζει να ενώνει τους «27». Κι αυτό, προφανώς, δεν είναι λίγο – ενώ έχει και την εξήγησή του.
