Παναγιώτης Ξοπλίδης
Ο πρόεδρος της χώρας για πρώτη φορά αμφισβητείται εκλογικά από θέσεις εμβάθυνσης της επαναστατικής διαδικασίας, την ώρα που η αντιπολίτευση είναι διασπασμένη, με τμήματά της να έχουν ρίξει γέφυρα συνεργασίας με το καθεστώς.
Οι βουλευτικές εκλογές της 6ης Δεκέμβρη στη Βενεζουέλα διεξάγονται σε ένα τοπίο πολύ διαφορετικό από αυτό που καθόριζε η μέχρι τώρα σύγκρουση του μπολιβαριανού καθεστώτος με τη δεξιά αντιπολίτευση. Ο Μαδούρο εμφανίζεται βεβαίως ενισχυμένος έναντι των δεξιών κομμάτων, καθώς οι προσπάθειες αλλαγής καθεστώτος μέσω της «μαριονέτας» Γκουαϊδό (που έχει αναγνωρίσει ως πρόεδρο και η νυν κυβέρνηση της Ελλάδας…) δεν βρήκαν λαϊκή απήχηση και οδήγησαν μόνο σε αύξηση των λαομίσητων οικονομικών κυρώσεων από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και εταιρείες δημοσκοπήσεων εχθρικές προς τον Μαδούρο εμφανίζουν ένα ποσοστό άνω του 80% του πληθυσμού να θεωρεί υπεύθυνες τις ΗΠΑ και το εμπάργκο για τις οικονομικές δυσχέρειες που βιώνει. Την ίδια στιγμή, παραδοσιακά κεντρώα κόμματα και προσωπικότητες της αντιπολίτευσης αμφισβητούν ανοιχτά την ηγεμονία της δεξιάς που καλεί σε αποχή από τις εκλογές.
Ωστόσο, η πόλωση των τελευταίων χρόνων έχει διαρραγεί, καθώς ο Μαδούρο έχει ακολουθήσει μια στρατηγική συνεργασίας με μερίδα της αντιπολίτευσης που κατεβαίνει στις εκλογές, προσπαθώντας να αρθρώσει πατριωτικό λόγο ενάντια στις ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Τραμπ πρόσθεσε, μάλιστα, στη λίστα των προσώπων που τιμωρούνται με κυρώσεις ακόμα και πολιτικούς της αντιπολίτευσης που δήλωσαν συμμετοχή στις εκλογές, σπάζοντας τη γραμμή για αποχή, οδηγώντας σε μεγαλύτερη ακόμα απομόνωση το τμήμα της Δεξιάς που έχει μοναδικό στήριγμα τις ΗΠΑ.
Αυτή η διάσπαση δημιουργεί συνθήκες για «ομαλοποίηση» της πολιτικής ζωής στη Βενεζουέλα, με μια θεσμική αντιπολίτευση που θα αναγνωρίζει πλέον τον Μαδούρο. Η παραπάνω προοπτική ενισχύεται και από την προσπάθεια να ανοίξουν δίαυλοι με την ΕΕ, ώστε να σπάσει και το ενιαίο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο της Δύσης. Ο Μαδούρο προσκάλεσε Ευρωπαίους παρατηρητές στις εκλογές, ελπίζοντας και σε συνεργασία της κρατικής πετρελαιοβημαχανίας με την ισπανική Repsol και την ιταλική Eni. Η ΕΕ, βεβαίως, αρνήθηκε την πρόσκληση, εμμένοντας στην αδιέξοδη γραμμή των κυρώσεων — αν και η κυβερνητική αλλαγή στην Ουάσινγκτον δημιουργεί νέες συνθήκες, με τον Μαδούρο να είναι από τους πρώτους ηγέτες που έσπευσαν να συγχαρούν τον Μπάιντεν, πριν ακόμα την Κίνα και τη Ρωσία.
Το ΚΚΒ συμμετέχει στις εκλογές με τη συμμαχία Λαϊκή Επαναστατική Εναλλακτική
Το γεγονός είναι ότι ο Μαδούρο τείνει χέρι συνεργασίας προς την ολιγαρχία. Μετά την επανεκλογή του το 2018, η οικονομική πολιτική του επιδείνωσε τη θέση εργατών και αγροτών με χτύπημα των συλλογικών συμβάσεων, μαζικές απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, ενίσχυση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων στον αγροτικό κλάδο. Όπως δηλώνει το ΚΚ Βενεζουέλας, δεν έχει τηρηθεί καμία από τις δεσμεύσεις της συμφωνίας που σφράγισε την εκλογική συμμαχία του ΚΚΒ με το προεδρικό Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα στις εκλογές του 2018. Αντιθέτως, οι αντεργατικές μεταρρυθμίσεις του Μαδούρο καλωσορίστηκαν από τα κεντρώα αντιπολιτευόμενα κόμματα που συμμετέχουν στις εκλογές. Ενώ ο πρόσφατα ψηφισμένος «Νόμος κατά του αποκλεισμού» επιτρέπει στην κυβέρνηση να συνάψει μυστικές συμφωνίες με ιδιωτικό κεφάλαιο με ρήτρες για την προστασία των επενδύσεων.
Σε αυτό το φόντο, το ΚΚΒ αποφάσισε να συμμετέχει στις εκλογές οικοδομώντας τη συμμαχία Λαϊκή Επαναστατική Εναλλακτική, που επιδιώκει να μην είναι απλά εκλογική, αλλά να εκφράσει την επαναστατική ενότητα εργατών, αγροτών και των οργανώσεων των κοινοτήτων σε μια ευρεία αντιιμπεριαλιστική συμμαχία. Στο σχήμα συμμετέχουν επίσης κάποια κόμματα που στήριζαν μέχρι τώρα την εκλογική συμμαχία του Μεγάλου Πατριωτικού Πόλου με το κυβερνόν κόμμα, όπως το «Πατρίδα για Όλους» (σοσιαλδημοκρατικό), το Κίνημα Τουπαμάρος (οπαδοί του Τσε Γκεβάρα), το Επαναστατικό Κόμμα Εργασίας (μαρξιστικό-λενινιστικό), η οργάνωση Ταξική Πάλη – Μαρξιστικό Ρεύμα (τροτσκιστικό), το κίνημα Δέσμευση για την Πατρίδα (αντιολιγαρχικό), το Αυτόνομο Δίκτυο Κοινοτήτων. Το ΚΚΒ δηλώνει ότι θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τη χώρα, καταγγέλλοντας την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, τις κυρώσεις κατά της Βενεζουέλας και της κυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα θα αντιπαλεύει την πολιτική του συμβιβασμού, υπερασπιζόμενο τα λαϊκά συμφέροντα.
Η δημιουργία της Εναλλακτικής δεν αποτελεί –επισήμως και για την ώρα– οριστική ρήξη με την κυβέρνηση και τον Μαδούρο, ούτε με τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλο, ιδιαίτερα στο ζήτημα της πάλης απέναντι στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και ΕΕ. Παρ’ όλα αυτά, η απόφαση του ΚΚΒ αντιμετωπίζεται με προπαγάνδα περί «προδοσίας» από την κυβέρνηση και με διώξεις στελεχών του. Για του λόγου το αληθές, τα κόμματα «Πατρίδα για Όλους» και «Τουπαμάρος» έχασαν τη νομιμοποίησή τους με δικαστικές αποφάσεις, ενώ κρατικές επιχειρήσεις απέλυσαν συνδικαλιστές που είναι υποψήφιοι με την Εναλλακτική.
