Μιχάλης Ρίζος
Το φετινό Πολυτεχνείο δεν είναι οι 47 Νοέμβρηδες «που μας βάρυναν την πλάτη», αλλά ζωτική σημερινή αγωνιστική ανάγκη
Έχουν σπείρει πολλούς ανέμους και όλα δείχνουν ότι θα θερίσουν πολύ περισσότερες θύελλες αυτόν τον παράξενο Νοέμβρη. Ο καπιταλισμός, που αξιοποιεί ακόμα και το «υπαρξιακό» δικαίωμα της περίθαλψης και υγειονομικής προστασίας των λαών για πρόσθετη υπερσυσσώρευση και απογείωση κερδών. Το πολιτικό σύστημα, που γίνεται όλο και πιο καταπιεστικό απέναντι στη λαϊκή θέληση και τα δικαιώματα. Η κυβέρνηση της ΝΔ, που κάνει business με τους κλινικάρχες και τον ΣΕΒ, μαζί με ασκήσεις φτηνής προπαγάνδας, πάνω στην αγωνία εργαζομένων και νεολαίας για την πρωτοφανή φτωχοποίηση και υγειονομική καταστροφή που έρχεται. Και μια συμπολιτευόμενη «αντιπολίτευση» (ΣΥΡΙΖΑ και σια) που δημοσιολογεί και αναλύει, αντί να οργανώνει την πάλη για την επιβίωση του λαού και τη ρήξη με το γκέτο της καπιταλιστικής περικύκλωσης.
Το νέο, πιο σκληρό και πιο ταξικό lockdown που ανακοίνωσε προχθές ο πρωθυπουργός ξεχειλίζει το ποτήρι της οργής. Γιατί μάς λέει κατάμουτρα: «το σύστημα υγείας δεν το θωράκισα, τα όπλα, τα πετρέλαια και το χάρισμα δημόσιων πόρων στους επιχειρηματίες έχουν για μένα μεγαλύτερη αξία από την ανθρώπινη ζωή, κρυφτείτε στο σπίτι για να σωθείτε». Γιατί αποτελεί ξεκάθαρη πολιτική επιλογή μαζικής παραγωγής ανέργων και θανάτου των εμποράκων. Γιατί εμπεδώνει ένα εφιαλτικό μοντέλο ζωής: δουλειά, σχολείο, σαρδελοποίηση στα ΜΜΜ (σε αυτά δεν κολλάει ο κορονοϊός) αλλά όχι ελεύθερος χώρος (και χρόνος), διασκέδαση, συνάθροιση, διαδήλωση, διεκδίκηση, πολιτισμός, κοινωνική συναναστροφή (εδώ κολλάει). Γιατί αποτελεί ανοιχτή ομολογία αποτυχίας του «επιδημιολογικού μοντέλου», που έχει επιβληθεί από τους «άρχοντες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τους χρεοκοπημένους «ειδικούς». Που βολοδέρνει από το τυφλό οριζόντιο συλλήβδην lockdown στο εξίσου τυφλό «ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Ένα μοντέλο που «παίρνει γραμμή» από τα καπιταλιστικά συμφέροντα και όχι τα υγειονομικά κριτήρια, όπως έγινε με το άνοιγμα του τουρισμού και συνέβαλε στην αναζωπύρωση της επιδημίας.
Το ότι αυτό το νέο καθεστώς δεν εκπορεύεται από αγνά (έστω και επώδυνα) κίνητρα βραχυπρόθεσμης προστασίας του πληθυσμού αλλά στοχεύει σε μονιμότερες αναδιαρθρώσεις, αποδεικνύεται από την σύμπτωση(;) του lockdown με τον υπό κατάθεση, αντιδραστικό νόμο Βρούτση. Που ρευστοποιεί την εργασία με την κατάργηση του 8ωρου, τις απλήρωτες υπερωρίες, την τηλεργασία και βάζει τα συνδικάτα, τις διαδηλώσεις και τις απεργίες στον κρατικό και εργοδοτικό γύψο. Κι έπειτα λένε ότι η χούντα τέλειωσε το ‘73….
Τώρα είναι η ώρα της μαζικής πολιτικής ανατρεπτικής απάντησης. Με ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη φυλάκιση της κοινωνίας και των διεκδικήσεων. Με συνεκτικό πλαίσιο στόχων πάλης και μετωπικής σύγκρουσης με κυβέρνηση, ΕΕ, καπιταλιστικά-πολεμικά συμφέροντα. Με οργάνωση απεργιακών αγώνων και δυναμικών κινητοποιήσεων. Διεκδικώντας:
Θωράκιση της δημόσιας υγείας. Αύξηση του ΑΕΠ για το ΕΣΥ και άμεσες μόνιμες προσλήψεις για κάλυψη όλων των κενών οργανικών θέσεων. Εθνικοποίηση του ιδιωτικού τομέα υγείας και άμεση ένταξη στο δημόσιο σχεδιασμό.
Ακύρωση του προγράμματος των 2,5 δισ. για εξοπλισμούς υπέρ των κοινωνικών δαπανών σε υγεία, παιδεία, συγκοινωνίες. Διαγραφή του χρέους.
Νομοθετική απαγόρευση των απολύσεων. Συλλογικές συμβάσεις με πλήρη δικαιώματα. Αυξήσεις στους μισθούς, μείωση χρόνου εργασίας. Όχι σε απλήρωτες υπερωρίες, μισό μισθό, περικοπή αδειών. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων.
Επίδομα ανεργίας ίσο με τον κατώτερο μισθό σε όλους τους ανέργους, χωρίς αποκλεισμούς και χρονικό όριο.
Μπλόκο στους πλειστηριασμούς. Διαγραφή χρεών της λαϊκής οικογένειας στις τράπεζες και στην εφορία. Να καταργηθεί ο «πτωχευτικός νόμος».
Κατάργηση του νόμου περιορισμού των διαδηλώσεων. Περιφρούρηση της ανεξαρτησίας των σωματείων από κράτος και εργοδότες. Καμία νομιμοποίηση στις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες και στις τηλεκλογές.
Η κυβέρνηση και συνολικά η αστική πολιτική δεν είναι διατεθειμένη να κάνει οποιοδήποτε συμβιβασμό. Ίσα-ίσα ρίχνει βενζίνη στη φωτιά. Θεωρεί ότι βρίσκει ευκαιρία, με το λαό φοβισμένο και περιορισμένο, να περάσει πρόγραμμα στρατηγικής ανασυγκρότησης του καπιταλισμού. Το ιϊκό φορτίο όμως της οργής μπορεί να μεταλλαχτεί γόνιμα και γρήγορα σε πολιτικό κίνημα ανατροπής.
Το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Υγεία, Ελευθερία» πρέπει να δονήσει όλη τη χώρα
Το φετινό Πολυτεχνείο δεν θα είναι οι 47 Νοέμβρηδες «που μας βάρυναν την πλάτη». Δεν θα είναι απλώς «το χρέος των αριστερών» σε μια μέρα θύμησης. Αλλά το υφαντό μιας νέας σύνθεσης των πρωτοπόρων και μαχόμενων κομμουνιστών με την πολύμορφη λαϊκή διαμαρτυρία. Το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Υγεία, Ελευ-θερία» πρέπει να δονήσει όλη τη χώρα και να έχει σημερινή αντιστοίχιση. Να πηγάζει από τις φλέβες των καταλήψεων της μαχόμενης νεολαίας που άντεξε στη βάρβαρη αστυνομοκρατία και που τα αιτήματά της για το δημόσιο σχολείο και πανεπιστήμιο δικαιώθηκαν. Να δένεται βαθύτερα με τις εργατικές διεκδικήσεις, τις απεργίες και τη λαϊκή οργή που απαιτούν ριζικές, ταξικές ανατροπές, όχι μισόλογα και μικροαστικά win win. Να απειθαρχεί και να ανατρέπει στην πράξη τις πιθανές απαγορεύσεις και την κλιμάκωση της καταστολής. Να συνεχίζει και να πολιτικοποιεί σε ανώτερο επίπεδο τον αντιφασιστικό αγώνα, τη μεγαλειώδη 7η Οκτώβρη, τη σύγκρουση με το σύνολο, «άκρο» και «κέντρο», της αστικής πολιτικής. Να εμπνέεται από τις εξεγέρσεις σε πολλές χώρες του πλανήτη, την αγωνιώδη προσπάθεια των εργατικών τάξεων να βρουν το δικό τους διεθνιστικό βήμα και ενοποιητικό χώρο ενάντια στον καπιταλισμό της υπερεκμετάλλευσης, του πολέμου και της περιβαλλοντικής καταστροφής, υπερβαίνοντας τον εμφύλιο των «ταυτοτήτων», φυλών, εθνών, θρησκειών.
Οι διαδηλώσεις της 17 Νοέμβρη μπορεί και πρέπει να είναι πολύ μαζικές. Για να σπάσουν τα δεσμά της του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, αλλά και οι αυταπάτες για μια ομαλή μετάβαση στην μετά κορονοϊό εποχή. Για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι το «μάρμαρο» της κυβερνητικής αποτυχίας.
Στο εκβιαστικό και ψεύτικο δίλημμα «ατομική ευθύνη ή lockdown» απαντάμε: «Μόνο ο λαός θα σώσει τον λαό. Lockdown στην κυβέρνηση. Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε»!
