Όσοι καταφέρνουν να αποδράσουν από τις ζώνες του πολέμου, της φτώχειας και του θανάτου, να συγκεντρώσουν τα λύτρα που απαιτούν οι δουλέμποροι-διακινητές και να περάσουν τα κύματα του Αιγαίου ή τα ορμητικά νερά του Έβρου πάνω σε φουσκωτά, σαπιοκάραβα ή και πεζή, θα βρουν πιθανότατα μπροστά τους το επόμενο εμπόδιο: Κάποιους «μασκοφόρους» νταήδες Ελληναράδες, που με την ανοχή (ή μήπως τη στήριξη;) αστυνομίας και στρατού θα τους ξυλοφορτώσουν και θα τους στείλουν πίσω από εκεί που ήρθαν. «Δεν θέλετε να μάθετε τι μας έχουν κάνει», όπως έντρομη δήλωσε σε κάποιο Μέσο μία πρόσφυγας.
Ακόμη, όμως, και αν περάσουν στην επόμενη… πίστα στον αγώνα διαρκείας για την επιβίωση, θα καταλήξουν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπως ήταν η Μόρια και όπως θα είναι το νέο που φτιάχνεται στον Καρά Τεπέ, στο οποίο κυματίζουν οι σημαίες της Ελλάδας και της «ενωμένης Ευρώπης». Μια απάνθρωπη φυλακή, όπου κάποιοι θα αποφασίζουν γρήγορα, με βάση ψυχρά στατιστικά και τυποποιημένες ερωταπαντήσεις, σε ποια γωνιά θα καταλήξουν οι άνθρωποι-αριθμοί. Όπως είναι φυσικό, οι πράξεις απόγνωσης και αντίστασης από τους καταδικασμένους, με σκοπό να πάρουν έστω και μια μικρή ρουφηξιά αέρα με την αίσθηση της ελευθερίας, θα διώκεται και θα καταδικάζεται ως εγκληματική πράξη ή ακόμη και ως τρομοκρατία.
Οι υποκριτικές κραυγές κυβερνητικών παραγόντων και φιλικών τους ΜΜΕ, του τύπου «όχι πια Μόρια», απλώς υπονοούν ότι θέλουν περισσότερες και ερμητικά κλειστές Μόριες, μοιράζοντας την ευθύνη και το κόστος με την ΕΕ. Οι δε… θρήνοι και οι δηλώσεις αλληλεγγύης από στελέχη της «αντιπολίτευσης» του ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκουν απλώς να συγκαλύψουν τα εγκλήματά τους και τις δικές τους Μόριες, αλλά και την υπογραφή της άθλιας συμφωνίας με την Τουρκία, όταν ήταν κυβέρνηση.
Όχι άλλο κάρβουνο!
