«Οι εργαζόμενοι έχουν σαφέστατα καταλάβει ποιος είναι με ποιον. Υπάρχει σαφής αμφισβήτηση και παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης των εργαζομένων προς τους κυβερνητικούς χειρισμούς αλλά και προς τις όποιες αντιπολιτευτικές κορώνες. Όμως η οργή και το βαθύ αίσθημα της αδικίας θα πρέπει να μετατραπεί σε κίνημα αντίστασης και αντεπίθεσης», σημειώνει στο Πριν το μέλος ΔΣ του συνδικάτου ΟΑΣΑ-ΕΘΕΛ Σταύρος Μανίκας.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη
▶ Εκτός από νέο κύμα κορονοϊού ζούμε και έναν νέο γύρο σαρώματος εργατικών δικαιωμάτων από πλευράς της κυβέρνησης. Τι σημαίνουν τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν για τον κόσμο της εργασίας;
Έγινε ολοφάνερο από την πρώτη μέρα εξάπλωσης της επιδημίας στη χώρα πως η κυβέρνηση θα την χρησιμοποιούσε σαν άλλοθι, όχι μόνο για να καλύψει την αποτυχία των αδιέξοδων αντεργατικών και αντιλαϊκών πολιτικών που εφάρμοσαν στην πλάτη του λαού όλες οι αστικές κυβερνήσεις σύμφωνα με τις εντολές κεφαλαίου, ΕΕ και ΔΝΤ, αλλά και σαν αιτιολόγηση για όσα δεν μπόρεσαν ή δεν πρόλαβαν να εφαρμόσουν. Και αυτό αποδείχτηκε περίτρανα τόσο κατά το διάστημα της καραντίνας, που νομοθετούσαν όχι μέτρα για την προστασία του λαού ούτε μέτρα ενίσχυσης δημόσιων δομών (π.χ. υγεία ή παιδεία), αλλά μέτρα ενίσχυσης της ιδιωτικής υγείας, των καναλαρχών και των αφεντικών. Για τον λαό, προχωρούν Προεδρικά Διατάγματα (ΠΔ) και νόμους για να τον τσακίσουν. Παράδειγμα το ΠΔ 73, ένα κατάπτυστο φασιστικό βήμα για να χτυπήσουν τις υπαίθριες συναθροίσεις και τις αντιστάσεις. Ή το πολυνομοσχέδιο για την υγεία, που μέσα σε αυτό υπάρχουν διατάξεις για την παιδεία με το οποίο επιχειρούν να νομοθετήσουν το τσάκισμα και εργασιακών σχέσεων αλλά και του δικαιώματος μάθησης των παιδιών του λαού. Αντί να καλύψει εδώ και τώρα όλα τα κενά, αντί να μειώσει τον αριθμό των μαθητών ανά τάξη, να εξασφαλίσει νέες αίθουσες, να προσλάβει όλο το απαραίτητο επιπλέον προσωπικό που χρειάζεται για τη λειτουργία των σχολείων, η κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση αντιδραστικό νομοσχέδιο που περιθωριοποιεί τις ευπαθείς ομάδες καθώς προβλέπει να μην έχουν δικαίωμα συμμετοχής ενώ ταυτόχρονα νομοθετεί συμβάσεις τρίμηνης διάρκειας. Αν δεν αντιδράσουμε άμεσα και δυναμικά θα μας έχουν για να αυγαταίνουν τα πλούτη τους.
▶ Η διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση, ο επερχόμενος «μαύρος χειμώνας» με την ανεργία και τη νέα φτωχοποίηση, οι πολεμικές ιαχές, τι τοπίο διαμορφώνουν στους εργαζόμενους; Υπάρχουν διαθέσεις αντίστασης ή και αντεπίθεσης;
Προκαλεί γέλιο όταν πάμε να συνδυάσουμε διαχείριση πανδημίας και κυβέρνηση. Όλοι θυμόμαστε το «επικίνδυνες οι μάσκες» των πρώτων ημερών με την υποχρεωτική χρήση τους σήμερα. Όλοι θυμόμαστε τη χρηματοδότηση της ιδιωτικής υγείας και των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ για να καλύψουν την κυβέρνηση και όχι της δημόσιας υγείας για να επιλυθεί το πρόβλημα. Οι εργαζόμενοι έχουν σαφέστατα καταλάβει ποιος είναι με ποιον. Είναι πολύ καλό το μήνυμα αμφισβήτησης και η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης των εργαζομένων προς τους κυβερνητικούς χειρισμούς αλλά και προς τις όποιες αντιπολιτευτικές κορώνες, γιατί ξέρουν πια πως εξυπηρετούν αστικά συμφέροντα. Και σίγουρα αυτή η αμφισβήτηση, η οργή και το βαθύ αίσθημα της αδικίας θα μετατραπεί σε κίνημα αντίστασης και αντεπίθεσης. Η δική μας ευθύνη είναι να πάρει τα χαρακτηριστικά που πρέπει για το καλό της τάξης μας.
▶ Το κενό αντιπολίτευσης υπέρ των εργατικών συμφερόντων παραμένει και διευρύνεται. Υπάρχουν πιστεύεις περιθώρια για φιλολαϊκή παρέμβαση από την αστική αντιπολίτευση;
‘Εχουν κοινό στόχο την ιδιωτικοποίηση ενός κοινωνικού αγαθού και όλοι νομοθετούν για να το πετύχουν
Δεν υπάρχει αστική αντιπολίτευση, αλλά ανταγωνισμός για τη διαχείριση των αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων. Δείτε το εξής χαρακτηριστικό παράδειγμα από τον κλάδο εργασίας μου: Με την επιβολή του πρώτου μνημονίου το ΠΑΣΟΚ ψήφισε τον νόμο Ρέππα (3887/2010) με τον οποίο άνοιξε τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση των αστικών μεταφορών. Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου έβαλε τις αστικές μεταφορές στο ΤΑΙΠΕΔ. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το βάφτισε υπερταμείο και συνέχισε την πολιτική ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ψηφίζοντας επίσης τον νόμο 4482/17 με τον οποίο έβαζε τις βολικές προϋποθέσεις για την είσοδο των ιδιωτών σε ΟΑΣΑ και ΟΑΣΘ. Επίσης στον νόμο 4568/2018 στο άρθρο 54 επιβεβαίωνε την έλλειψη διάθεσης για δημόσιες μεταφορές και έδινε ως λύση τα ΚΤΕΛ (ιδιώτες). Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πάλι σε νέο νόμο για τα υδατοδρόμια (4663/2020) προχώρησε ένα βήμα παραπέρα χρηματοδοτώντας τα ΚΤΕΛ και τους ιδιώτες για να μπουν στις αστικές μεταφορές. Δηλαδή βλέπουμε πως όλοι έχουν κοινό στόχο την ιδιωτικοποίηση ενός κοινωνικού αγαθού και όλοι νομοθετούν για να το πετύχουν. Επομένως δεν υπάρχει καμιά διαφωνία και καμιά αντιπολίτευση, γιατί όλοι υπηρετούν τον ίδιο αφέντη: την ΕΕ και το κεφάλαιο.
▶ Τι διαφορετικό πρεσβεύει η συγκέντρωση και διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Καμάρα; Κάποιοι μιλούν για αδιέξοδη και αναποτελεσματική λογική «ξεχωριστών» συγκεντρώσεων στη ΔΕΘ…
Αδιέξοδες και αναποτελεσματικές είναι οι συγκεντρώσεις που στηρίζονται ή στηρίζουν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και όχι τους εργαζόμενους. Η συγκέντρωση στην Καμάρα έχει τα εξής χαρακτηριστικά: είναι αγωνιστική, ταξική, πολεμάει τη συμπόρευση με τους γραφειοκράτες και το κυριότερο είναι ενωτική. Πρόκειται για συγκέντρωση με ιστορική διαδρομή, που έχουμε εργατικό και ταξικό χρέος να την υπερασπιστούμε και να την ενδυναμώσουμε. Όσους ορέγονται να την χρησιμοποιήσουν ώστε να δώσουν πιστοποιητικά υποταγής στον αστικό συνδικαλισμό θα τους ξεβράσει η ίδια η εργατιά. Η ταξική συγκέντρωση στην Καμάρα θυμίζει σε εμάς, που προερχόμαστε από τις αστικές μεταφορές, τη στήριξη της εργατικής και επαναστατικής Θεσσαλονίκης και της ΚΝΕ-ΝΑΡ στους νικηφόρους αγώνες μας κατά της ιδιωτικοποίησης από την κυβέρνηση του πρεσβύτερου Μητσοτάκη στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Και ευτυχώς, παρά τα χρόνια, διατηρεί τα ταξικά της χαρακτηριστικά.
▶ ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και υποταγμένος συνδικαλισμός επιδίδονται σε παρατεταμένο συνδικαλιστικό lockdown. Ποιο είναι το σχέδιο που προτείνετε εσείς στο κίνημα;
Δεν χρειαζόταν η επιδημία για να ευδοκιμήσει αυτός ο όρος για τη στάση τους. Ήταν, είναι και θα είναι δεξιά μακριά χέρια των εργοδοτών. Αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει όσο και αν εθελοτυφλούν κάποιες δυνάμεις, πως μπορεί να αλλάξουν αυτές οι δομές εκ των έσω. Να γίνει σε όλους κατανοητό πως έχουν την αμέριστη στήριξη του αστικού ιστού για να φέρνουν τους συσχετισμούς στα μέτρα τους. Επομένως ο στόχος είναι όλοι οι εργαζόμενοι να στρατευτούν σε ένα άλλο σχέδιο δράσης, αντίστασης, πάλης και φυσικά αντεπίθεσης με αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης, κόντρα και ενάντια στις καταστροφές που θέλουν να μας φέρουν (κοινωνικές, οικονομικές, οικολογικές).
