Μάκης Βάσιλας
▸ Με πανηγυρικό τρόπο και τους γνωστούς διθυράμβους από τα «λιστοπετσωμένα» ΜΜΕ παρουσιάστηκε πριν λίγες μέρες το σχέδιο νόμου για το Νέο Πτωχευτικό Κώδικα, που εφ’ όσον ψηφιστεί, θα ισχύσει από την 1η Ιανουαρίου 2021.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός αισθάνθηκε την ανάγκη να τοποθετηθεί, κάνοντας λόγο για «κοινωνικό πρόσημο» που σύμφωνα με αυτόν έχει το σχέδιο νόμου, ενώ παράλληλα υποστήριξε πως ο κώδικας «κλείνει οριστικά πληγές δεκαετιών της οικονομικής αλλά και κοινωνικής πραγματικότητας. Θέτει ένα ρεαλιστικό, δίκαιο, κοινωνικά ευαίσθητο πλαίσιο γύρω από την πρώτη κατοικία και χαράσσει έναν σαφή δρόμο για το πώς θα ρυθμίζονται χρέη προς το Δημόσιο, προς τα ταμεία, προς τις τράπεζες, τα οποία συνολικά φτάνουν τα 234 δισεκατομμύρια ευρώ».
Μια απλή ανάγνωσή του βέβαια, επιβεβαιώνει την άβυσσο που χωρίζει το σημερινό πολιτικό προσωπικό από την καθημερινότητα και τις ανάγκες της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων και της νεολαίας. Μια πραγματικότητα που αγνοούν οι πορφυρογέννητοι αστέρες της κυβέρνησης αφού δεν χρειάστηκε να κοπιάσουν για τίποτα σε καμιά περίοδο της ζωής τους. Αντίθετα τους φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό να θεσπίζεται μια διαδικασία η οποία διασφαλίζει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια τα συμφέροντα των τραπεζών και των ληστρικών funds τα οποία διαθέτουν πλέον σημαντικό μέρος των λεγόμενων «κόκκινων δανείων», ενώ δεν αναφέρει το παραμικρό για την οποιαδήποτε δυνατότητα προστασίας της πρώτης κατοικίας, η οποία βέβαια να σημειώσουμε εδώ ότι «έχει αποδημήσει εις Κύριον» επί των ημερών της προηγούμενης κυβέρνησης.
Το βασικό που εισάγεται με τον Νέο Πτωχευτικό Κώδικα είναι η εξομοίωση της αντιμετώπισης των φυσικών και των νομικών προσώπων. Οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους, είναι το ίδιο ακριβώς με τους μετόχους και την όποιας μορφής εταιρεία. Επομένως, εφ’ όσον ο επιχειρηματίας έχει το ρίσκο να χάσει την επένδυσή του από κακό υπολογισμό, κακοδιαχείριση ή ατυχία, γιατί να μην ισχύει το ίδιο και για το φυσικό πρόσωπο; Ήθελε να πάρει σπίτι με δάνειο, αλλά τώρα έμεινε άνεργος και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις; Τι να κάνουμε. «Life is a bitch», που λένε και οι νεοφιλελεύθεροι αγγλοσάξονες.
Αν λοιπόν τα φέρει η μοίρα και βρεθείς σε δυσκολία, μπορείς να κάνεις αίτηση για πτώχευση. Τα χρέη σου θα διαγραφούν, αλλά θα πρέπει να πωληθεί το σύνολο της περιουσίας σου κι εσύ να μείνεις στον άσο. Το σπίτι που κατοικείς με την οικογένειά σου και που ήδη έχεις καταβάλει μεγάλο μέρος της αξίας του (άλλο θέμα ότι με τα επιτόκια φαίνεται ότι ακόμα το χρωστάς ολόκληρο), μεταβιβάζεται σε έναν ιδιωτικό (φυσικά) φορέα. Αν επιθυμείς, μπορείς για τα επόμενα δώδεκα χρόνια να καταβάλεις κάποιο μίσθωμα, προκειμένου να σου επιτραπεί να μείνεις σε αυτό. Υπάρχει ελευθερία στις επιλογές! Μάλιστα σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, αυτή η δυνατότητα είναι που έχει «κοινωνικό πρόσημο». Δηλαδή μέσω αυτής της διαδικασίας, χάνεις το σπίτι σου, χάνεις όλη την υπόλοιπη περιουσία που τυχόν έχεις και μετατρέπεσαι σε ενοικιαστή, καταβάλλοντας αντίτιμο σε κάποιο ιδιωτικό φορέα που πλέον είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης του σπιτιού σου.
Επειδή όμως η κυβέρνηση και οι τράπεζες μια… μεγαλοψυχία την διαθέτουν, θα δίνεται όπως φαίνεται η δυνατότητα, μετά από τα δώδεκα χρόνια, αν μπορείς και έχεις ορθοποδήσει, να αγοράσεις ξανά το σπίτι σου. Φυσικά στην τρέχουσα εμπορική του αξία και προφανώς χωρίς να υπολογίζονται τα ενοίκια της δωδεκαετίας. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα ήταν στρέβλωση της ελεύθερης αγοράς και η νεοφιλελεύθερη ψυχή μας δεν θα μπορούσε να το αντέξει. Άσε που πρέπει να βγει και κάποιο κέρδος για τον διαχειριστή-ιδιοκτήτη του σπιτιού σου για δώδεκα χρόνια.
Ο νέος Πτωχευτικός Κώδικας είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των τραπεζών και γενικότερα των πιστωτών. Το δήθεν κοινωνικό του πρόσημο, είναι ανάλογο με την κοινωνική ευαισθησία της κυβέρνησης, δηλαδή απλά δεν υπάρχει. Η έναρξη της εφαρμογής του θα σηματοδοτήσει μια ριζικά χειρότερη κατάσταση, αφού χιλιάδες οικογένειες δεν θα μπορούν προφανώς να ρυθμίσουν τα χρέη τους προκειμένου να κρατήσουν το σπίτι τους, οπότε θα πρέπει να ξεπουλήσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν, ώστε να εξασφαλίσουν ότι δεν θα κοιμούνται με ταβάνι τον ουρανό. Είναι μια ακόμα σκληρή και βάρβαρη επίθεση στο βιοτικό επίπεδο της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
