Γεράσιμος Λιβιτσάνος
▸ Παρουσίασε ο καθένας τη δική του συνταγή για την κερδοφορία
Τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου είναι… «ένα το κρατούμενο» για τα κόμματα που επιζητούν την αστική διαχείριση. Η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Αλέξη Τσίπρα στην ετήσια συνέλευση του ΣΕΒ την περασμένη εβδομάδα το κατέδειξαν πέρα από κάθε αμφιβολία. Αμφότεροι προέκριναν τη δική τους συνταγή, όμως ένας ήταν ο κοινός τόπος: Η κερδοφορία των επιχειρήσεων και η διάθεση αυτή να ενισχυθεί με κάθε μέσο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάλεσε και επισήμως τους βιομήχανους να φτιάξουν, μαζί με την κυβέρνηση, το νομοθετικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα από το οποίο θα προκύψει η φάση αναδιοργάνωσης των ρυθμών της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα. Δηλαδή, αυτό που έως τώρα γίνεται… διακριτικά, να πραγματοποιείται πλέον χωρίς καν προσχήματα. Όπως ανέφερε, «χρέος μας, χρέος όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά χρέος όλων των κοινωνικών εταίρων, είναι να συνδιαμορφώσουμε ένα πλαίσιο αξιοποίησης του αναπτυξιακού μερίσματος, το οποίο προέκυψε μετά την κρίση του κορονοϊού».
Στη συνέχεια, προχώρησε στην παράθεση των δώρων προς το ελληνικό κεφάλαιο: «Τα σχέδιά μας για την εθνική βιομηχανία θα τονωθούν και από πρόσθετες φορολογικές ελαφρύνσεις που σύντομα θα έρθουν στη βουλή. Αναφέρω ενδεικτικά την αύξηση στο 100% του συντελεστή υπερέκπτωσης φόρου για δαπάνες έρευνας και έκπτωση 50% για επενδύσεις σε νεοφυείς επιχειρήσεις». Ενώ πρόσθεσε, «θα αυξήσουμε και άλλο το συντελεστή δόμησης σε επιχειρηματικά πάρκα, θα γίνει ακόμα απλούστερη η διαδικασία χωροθέτησης ΑΠΕ, θα συνταχθεί σχέδιο για τους ορυκτούς πόρους , θα επικαιροποιηθεί και το χωροταξικό σχέδιο για τη βιομηχανία».
Μάλιστα, ως ξεχωριστή παραχώρηση, ο πρωθυπουργός ανέφερε το θέμα της παιδείας. Τόνισε πως «έτοιμο είναι και ένα πολύ σημαντικό νομοσχέδιο, το οποίο θα συνδέει εκπαίδευση και αγορά εργασίας». «Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι θα υπάρχουν ευρωπαϊκοί πόροι διαθέσιμοι, αλλά η κατάρτιση πρέπει να γίνει με τις επιχειρήσεις να μας υποδεικνύουν πού είναι οι ανάγκες τους», συμπλήρωσε. Επίσης, τόνισε ότι «τα πανεπιστήμια θα ανοίξουν στον κόσμο της παραγωγής, η δική μας πρόθεση είναι να απελευθερώσουμε τα δημόσια πανεπιστήμια» για «να συνεργαστούν με τον ιδιωτικό τομέα, να σας ενθαρρύνουμε να επενδύσετε και εσείς στα Πανεπιστήμια για τη δημιουργία ειδικών εδρών σε αντικείμενα που μπορεί να σας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα».
Πέρα και μακριά από οποιαδήποτε υπόνοια αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας κινήθηκε η παρέμβαση του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε στη συνταγή της συνύπαρξης των επιχειρήσεων και των λαϊκών στρωμάτων. Σημείωσε ότι τάσσεται κατά των μεγάλων περιορισμών στους μισθούς αφού, «όταν ο κόσμος έχει παραπάνω, ξοδεύει παραπάνω και η αγορά κινείται». Τάχθηκε υπέρ της «κοινωνικής συνοχής», αφού «μια χώρα που προσφέρει ασφάλεια στην εργασία, κάνει ένα βήμα πιο κοντά στην αύξηση της παραγωγικότητας». Γενικότερα, ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε μια πολιτική πρόταση «υπερ-ταξικής ευτυχίας» όπου όλοι μπορούν να είναι ευχαριστημένοι. Αντιθέτως, επισήμανε «με παρεμβάσεις που διαλύουν την κοινωνική συνοχή, η οικονομία σέρνεται σε κινούμενη άμμο, μέχρι κάποια αναπόδραστη κοινωνική έκρηξη να τη βυθίσει». Φυσικά και ο Αλέξης Τσίπρας αποδέχτηκε ως μοχλό της ανάπτυξης τις νέες επενδύσεις.
Ο… (παλιός) νέος ΣΕΒ
Αξίζει μια ειδική αναφορά στις προτεραιότητες που καταγράφονται στον ΣΕΒ που μετά από 12 χρόνια άλλαξε διοίκηση. Ως δείγμα των αλλαγών που καταγράφονται στο εγχώριο κεφάλαιο, οι οποίες εναρμονίζονται με τις παγκόσμιες τάσεις που κα-
ταγράφονται μετά την πανδημία του Covid-19. Στο τιμόνι, πλέον, βρίσκεται ως νέος πρόεδρος ο Δημήτρης Παπαλεξόπουλος που προέρχεται από το χώρο της μεταποίησης, με εκτελεστικό διευθυντή τον Ευθύμιο Βιδάλη.
Με αφορμή τη συζήτηση περί του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, η νέα διοίκηση του ΣΕΒ στρέφεται προς πιο παραδοσιακές μορφές από αυτές των υπηρεσιών και του τουρισμού, προκρίνοντας τη βιομηχανικού τύπου ανάπτυξη. Πίσω από αυτήν τη λογική διακρίνεται η τάση υποχώρησης της «διασυνδεσιμότητας» των επιχειρήσεων και των κατακερματισμένων αλυσίδων παραγωγής που παρατηρείται σε διεθνές επίπεδο. Ένας ιδιαίτερος ανταγωνισμός, από τον οποίο προφανώς δεν επιθυμεί να λείψει η ελληνική αστική τάξη. Προσδοκώντας, προφανώς, και στην αξιοποίηση των κονδυλίων που θα εισρεύσουν από την ΕΕ, με… εγγυητή του δανεισμού των επιχειρήσεων με δημόσιο χρήμα, την εργατική τάξη της χώρας.
Έτσι ο Δ. Παπαλεξόπουλος αναφέρεται «στη σημασία της μεταποίησης ως πολλαπλασιαστή της ανάπτυξης και της απασχόλησης». Επίσης, «στην ανάγκη μετασχηματισμού της παραδοσιακά εσωστρεφούς οικονομίας μας, μέσα από την ενίσχυση των επενδύσεων στην εξωστρέφεια». Δηλαδή την ενίσχυση των εξαγωγών. Η τάση αυτή, όπως διαφάνηκε και στο πρόσφατο Φόρουμ των Δελφών, είναι παράλληλα και ένα ρεύμα που υπάρχει έντονα και στο εσωτερικό της κυβέρνησης.
