Σε στρατιωτική επέμβαση μεγάλης κλίμακας, με πολλούς κινδύνους και απρόβλεπτη εξέλιξη, εξελίσσεται η εμπλοκή της Τουρκίας στον πόλεμο της Συρίας. Παρά τις βαριές απώλειες, ειδικά μετά το τελευταίο πλήγμα, αλλά και το γεγονός ότι οι Ρώσοι εξακολουθούν να ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της χώρας και τον εναέριο χώρο της, προσφέροντας σημαντικό πλεονέκτημα στις δυνάμεις του Άσαντ, η Άγκυρα δείχνει αποφασισμένη να παραμείνει σε πρωταγωνιστικό ρόλο μέχρι τη στιγμή της μεγάλης μοιρασιάς — η οποία ελπίζει να έρθει σύντομα. Εκτιμά, προφανώς, ότι αυτό απαιτούν τα ζωτικά συμφέροντα του τουρκικού κεφαλαίου και συνεκτιμά ότι, καθώς ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά, κάθε υποχώρηση θα μπορούσε να δώσει το έναυσμα για αμφισβήτηση όλων των «κεκτημένων» της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή. Συμπεριλαμβανομένης, βεβαίως, της Λιβύης, όπου η κατάσταση επίσης δεν φαίνεται να διαμορφώνεται ευνοϊκά για τον Ερντογάν.
Το παιχνίδι, προφανώς, δεν εκτυλίσσεται μόνο στα πεδία των μαχών, από τα οποία οι πληροφορίες είναι συχνά αντιφατικές. Αφορά, επίσης, τη γεωπολιτική σκακιέρα, καθώς η Τουρκία έχει μετατραπεί σε μήλο της έριδος ανάμεσα στις σαφώς ισχυρότερες Ρωσία και ΗΠΑ, που δεν θέλουν ούτε να τα χαλάσουν μαζί της χαρίζοντάς την η μία στην άλλη, ούτε όμως πρόκειται να δώσουν λευκή επιταγή στον Ερντογάν για να κάνει ό,τι θέλει και να διεκδικήσει μεγαλύτερο μερίδιο από αυτό που θεωρούν ότι του αναλογεί. Σίγουρα, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι διατεθειμένες να του επιτρέψουν να παίζει «μπάλα» σε δύο ταμπλό και, για τον λόγο αυτό, τον πιέζουν να επιλέξει. Ειδικά όσον αφορά τους Αμερικανούς, είναι σαφές ότι ουσιαστική βοήθεια δεν πρόκειται να του δώσουν, αν δεν πάρουν έμπρακτα ανταλλάγματα — μια δήλωση «υποταγής» σφραγισμένη με την ακύρωση της αγοράς των ρωσικών S-400, όπως ξεκάθαρα δήλωσε ο πρέσβης τους στο ΝΑΤΟ.
