Το «φυσικά και δεν θα υπακούσω» λοιπόν και η δημιουργία του ΝΑΡ άνοιξαν ένα ρήγμα εκεί που προσπάθησαν να βάλουν ταφόπλακα.
Εάν αυτή η ρήξη σήμαινε ελπίδα τότε, σήμερα γεννά τη δυνατότητα. Με αυτόν τον τρόπο προσεγγίζει σήμερα τη ρήξη του ΄89 και τη δημιουργία του ΝΑΡ ο φοιτητής Ιάσονας Μαρκάτος και τονίζει πως μια χρειαζόμαστε μια «οργάνωση όχι απλό άθροισμα αγωνιστών/τριων αλλά μια κομμουνιστική οργάνωση επαναστατών/τριων. Μια οργάνωση, εν τέλει, που θα συνδέει τη ρήξη του χθες με την ανατροπή του σήμερα».
Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο
▶ Αυτές τις μέρες το ΝΑΡ κλείνει 30 χρόνια από την ίδρυσή του. Τι σημαίνει η ρήξη του ’89-90 και η δημιουργία του ΝΑΡ για ένα νέο που δεν είχε γεννηθεί τότε;
Είναι πράγματι δύσκολο να αντιληφθεί ένα άτομο που γεννήθηκε 10 χρόνια μετά, το ιστορικό φορτίο και την σημασία της ρήξης του ’89. Πώς να αντιληφθεί κανείς σήμερα τι σήμαινε τότε η πτώση του υπαρκτού, τι σήμαινε να βλέπεις το ΚΚ να σέρνεται σε μια αστική συγκυβέρνηση, ό,τι πίστευες να ξεπουλιέται τόσο φθηνά, να ντρέπεσαι ακόμα και να δηλώνεις κομμουνιστής/τρια. Το «φυσικά και δεν θα υπακούσω» λοιπόν, και η δημιουργία του ΝΑΡ, άνοιξε ένα ρήγμα εκεί που προσπάθησαν να βάλουν ταφόπλακα. Εάν αυτή η ρήξη σήμαινε ελπίδα τότε, σήμερα γεννά τη δυνατότητα.
▶ Για ποιους λόγους ένας νέος ή μια νέα προσεγγίζει το ΝΑΡ κι εντάσσεται σήμερα στη νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση;
Δεν είναι απλά οι σύγχρονες αναλύσεις για τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, τη νέα εργατική βάρδια κ.ο.κ. που ανταποκρίνονται στα βιώματα και τις ανησυχίες της νέας γενιάς. Είναι η συνεχής προσπάθεια πραγμάτωσης αυτής της θεωρίας σε επαναστατική πράξη. Η νΚΑ έχει αξία χρήσης στο σήμερα, ακριβώς γιατί βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή των κινημάτων, γιατί μέσα από τη δράση της προσπαθεί να αναδείξει την προοπτική της νέας γενιάς μέσα από τον συλλογικό αγώνα. Και αυτό είναι πολύ μεγάλη υπόθεση, ειδικά για έναν νέο ή μια νέα που στο σήμερα χάνεται στη μιζέρια του ατομικού δρόμου που του προβάλλεται, που πνίγεται στις καταθλίψεις, που νιώθει πως η κανονικότητα δεν τον/την χωρά.
▶ Δεν είναι ντεμοντέ σήμερα η ένταξη σε μια οργάνωση νεολαίας και μάλιστα κομμουνιστική;
Ντεμοντέ είναι να ζούμε στην εποχή της 4ης τεχνολογικής επανάστασης και να δουλεύουμε 8ωρα και 10ωρα, να ζούμε στην εποχή της αποκωδικοποίησης του γονιδιώματος και να πεθαίνουμε από ένα μαγκάλι, ντεμοντέ είναι να είμαστε η πιο μορφωμένη γενιά και η πιο εξαθλιωμένη των τελευταίων δεκαετιών. Ντεμοντέ είναι το σάπιο σύστημά τους. Η ένταξη σε μία κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας είναι αγώνας για ζωή, και ο αγώνας φοριέται πολύ τώρα τελευταία.
▶ 30 χρόνια ΝΑΡ: Πώς γίνεται να κρατηθεί η εμπειρία, οι κατακτήσεις του ρεύματος και η αυτοκριτική ως ένα εφαλτήριο για το μέλλον, χωρίς πτώση στη νοσταλγία, σε μια ηρωική μυθολογία ή στην καταστροφολογία του «τίποτα δεν γίνεται»;
Τα 30 χρόνια του ΝΑΡ δεν είναι μια ευκαιρία να κάνουμε γενέθλια. Η γνώση της ιστορίας μας, η συλλογική εμπειρία των αγώνων, των κατακτήσεων και πόσο μάλλον των σφαλμάτων μας σε αυτήν την 30χρονη πορεία αποτελούν τη βάση στην οποία καλούμαστε να χτίσουμε σήμερα. Η νοσταλγία και η φυγή προς τα πίσω είναι πάντα εύκολη. Όπως εύκολη είναι και η υποταγή στο ΤΙΝΑ, στην ιστορία χωρίς υποκείμενο — το μόνο χρέος που γεννάνε είναι αυτό της (εύκολης) κριτικής. Η κίνηση της ταξικής πάλης και η πίστη στον κομμουνισμό ως ανάγκη και δυνατότητα στο σήμερα, είναι αυτά που μας φέρνουν και θα μας φέρνουν πάντα προ των ευθυνών μας. Τα 30 χρόνια μας δεν αποτελούν απάντηση ως προς την ιστορική μας χρησιμότητα, αλλά ερώτημα ως προς τα τωρινά μας καθήκοντα. Και οι σκληρότεροι κριτές οφείλουμε να είμαστε εμείς οι ίδιοι, διότι ο δικαστής θα είναι το μέλλον, όχι το παρελθόν.
Ντεμοντέ είναι την εποχή της 4ης τεχνολογικής επανάστασης να δουλεύουμε 8ωρα και 10ωρα. Η ένταξη σε μία κομμουνιστική οργάνωση είναι αγώνας για ζωή
▶ Το ΝΑΡ «τριαντάρησε» και σήμερα προωθεί τη συμβολή του στην υπόθεση του κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος, για μια νέα ανώτερη κομμουνιστική οργάνωση. Τι λέει σε σένα η συγκεκριμένη πρωτοβουλία;
Ας ξεκινήσουμε με την εξής παραδοχή: ο κομμουνισμός είναι μια επιθυμία μας σαν ΝΑΡ. Ως εδώ καλά. Και κομμουνιστές δηλώνουμε και αρκετά «κομμουνιστικά» τα λέμε. Είναι ο κομμουνισμός ανάγκη; Η σημερινή πραγματικότητα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και οι αναλύσεις μας πάνω σε αυτή σήμερα υποδεικνύουν πως ναι. Είναι υλική δυνατότητα στο σήμερα; Αν πιστεύαμε πως δεν είναι θα αρκούμασταν στην δημιουργία μιας φιλοσοφικής λέσχης και όχι μιας επαναστατικής οργάνωσης. Είναι όμως ο κομμουνισμός μια κίνηση, όχι μιας ιστορικής ντετερμινιστικής τελεολογίας, αλλά μια δυναμική δυνατότητα που γεννά η ταξική πάλη; Και αν ναι, ποιοι οι εκφραστές αυτής της κίνησης και ποιος τους οργανώνει; Ποια είναι αυτή η μορφή οργάνωσης που θα μπορέσει να συνδέσει την τακτική με τη στρατηγική και ποιο το αναγκαίο αυτό περιεχόμενο από το οποίο θα προκύψει; Η προσπάθεια συμβολής του ΝΑΡ στην υπόθεση του κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος δεν πηγάζει από κάποιο διακαή πόθο των κομμουνιστών να οργανώνονται σε κόμμα (είτε με την ευρεία μαρξική έννοια είτε με την πιο στενή λενινιστική), ούτε είναι απλά μια προσπάθεια οικοδόμησης ενός νέου «Κόμματος Νέου Τύπου». Έρχεται ακριβώς να αναμετρηθεί στα ίσια με τα παραπάνω ερωτήματα. Έρχεται να πιάσει αυτό το ιστορικό νήμα που συνδέει τα κομμουνιστικά κινήματα του περασμένου αιώνα, με το ανοιχτό αυτό ρήγμα του ’89, την εξέγερση του ’08, τα κινήματα του σήμερα και την επανάσταση του αύριο.
Για μένα αυτή η πρωτοβουλία δεν έρχεται να παίξει τον από μηχανής θεό που θα έρθει να μας λύσει όλα τα προβλήματα και να δώσει μια και καλή την απάντηση στο κοινωνικό ζήτημα, ούτε να μας αναδείξει σε μια αυτόκλητη «πρωτοπορία». Αν ο κομμουνισμός είναι κίνηση, ο κομμουνιστικός φορέας οφείλει να ανταποκρίνεται στην φάση της ταξικής πάλης, να αναδύεται μέσω αυτής και όχι απέξω. Και αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο ταλανίζει τόσο εμένα προσωπικά όσο και την ίδια την οργάνωση.
▶ Τι πρέπει να αλλάξει και πώς;
Η υπόθεση αυτή όντως προϋποθέτει ένα ΝΑΡ το οποίο με τις αναλύσεις και την πρακτική του δεν θα «σκύψει» απλά πάνω από την εργατική τάξη, άλλα θα αποτελεί σάρκα της· που δεν θα προσπαθεί απλά να μετατοπίζει συνειδήσεις αλλά που θα μετασχηματίζεται και το ίδιο σε αυτή την πορεία· που θα γίνεται μια οργάνωση όχι απλό άθροισμα αγωνιστών/τριων αλλά μια κομμουνιστική οργάνωση επαναστατών/τριων. Μια οργάνωση, εν τέλει, που θα συνδέει τη ρήξη του χθες με την ανατροπή του σήμερα.
