Αντώνης Νταλακογεώργος
Πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικούς Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)
Η κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει και κλιμακώνει την ταξική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ παρέχοντας απλόχερα προνόμια στο κεφάλαιο και ταυτόχρονα χτυπάει τα εργατικά δικαιώματα. Μύθος ότι από την «ανάπτυξη» ωφελούνται οι πολλοί. Η μάχη για να μην περάσει το αντιδημοκρατικό έκτρωμα στα σωματεία θα πρέπει να είναι βασική προτεραιότητα για το μαχόμενο συνδικαλιστικό κίνημα το επόμενο διάστημα.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη
Update: Με ανακοίνωσή της η ΠΕΝΕΝ καλεί τον κλάδο να πραγματοποιήσει συγκέντρωση την Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου στις 9.30πμ έξω από το επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο «ΜΥΚΟΝΟΣ ΠΑΛΛΑΣ», στα πλαίσια της 24ωρης απεργιακής κινητοποίηση που έχουν κηρύξει η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ) στα πληρώματα των πλοίων της ακτοπλοΐας, με αφορμή το αναπτυξιακό πολυνομοσχέδιο.
Η έναρξη της απεργίας θα γίνει στις 24/9/2019 στις 6.00πμ και η λήξη στις 25/9/2019 στις 6.00 π.μ.
Το πρωί της Δευτέρας 23/9 οι ναυτεργάτες συγκεντρώθηκαν στο Πρωτοδικείο Πειραιά, όπου η απεργία κρίθηκε παράνομη, αλλά όχι καταχρηστική, μετά από προσφυγή του συνδέσμου των ακτοπλόων (Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας-ΣΕΕΝ).
Τι διαφορετικό σε σχέση με την αντιλαϊκή τετραετία του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμάτε ότι θα φέρει η νέα κυβέρνηση ΝΔ;
Έχουμε πλέον χειροπιαστά στοιχεία αυτής της νέας πολιτικής που δείχνουν ότι υπάρχει ήδη και θα κλιμακωθεί στη συνέχεια η άσκηση μιας αντιλαϊκής-αντεργατικής κυβερνητικής πολιτικής που στο στόχαστρό της θα έχει τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα σε όλους τους τομείς, εργασιακά κοινωνικοασφαλιστικό, ιδιωτικοποιήσεις, πλειστηριασμοί, ένταση του αυταρχισμού, ποινικοποίηση των αγώνων, χτύπημα των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Είναι μια ταξική πολιτική η οποία συνεχίζει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και την κλιμακώνει παρέχοντας απλόχερα προνόμια στο κεφάλαιο και ταυτόχρονα χτυπάει τα εργατικά δικαιώματα και διεκδικήσεις.
Το αφήγημα Μητσοτάκη υπόσχεται «ανάπτυξη» από την οποία υποτίθεται πως θα ωφεληθούν «όλοι». Είναι όντως έτσι;
Η κυβερνητική προπαγάνδα περί ανάπτυξης αφορά το κεφάλαιο, τη σταθεροποίηση και διεύρυνση των κερδών του ενώ για τους εργαζόμενους ισχύουν και εφαρμόζονται απαρέγκλιτα οι μνημονιακές πολιτικές, όπως ακριβώς έχουν δρομολογηθεί την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Αυτό επιβεβαιώνεται με τη διατήρηση των περικοπών των μισθών, των συντάξεων και εργατικών δικαιωμάτων της μνημονιακής περιόδου που όχι απλά διατηρούνται αλλά με την κυβερνητική πολιτική γίνεται προσπάθεια να χτυπηθούν ακόμη παραπέρα. Είναι λοιπόν μύθος και επικοινωνιακό τέχνασμα ότι από αυτή την ανάπτυξη ωφελούνται όλοι και πολύ περισσότερο οι πολλοί.
Τι έδειξε η περίπτωση του εφοπλιστή της Σαμοθράκης με το φετινό φιάσκο στο νησί; Πόσο συμβατά είναι τα εφοπλιστικά συμφέροντα και προνόμια με το δικαίωμα στη φθηνή και ποιοτική μετακίνηση;
Το «ναυάγιο» που σημειώθηκε στη γραμμή της Σαμοθράκης έδειξε την αποτυχία της ιδιωτικής εφοπλιστικής πρωτοβουλίας στις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες. Το σημερινό μοντέλο έχει στο επίκεντρο όχι την κοινωνική συνοχή, την ισόρροπη ανάπτυξη των νησιών, τις ποιοτικές, ασφαλείς και φθηνές συγκοινωνίες για το επιβατικό κοινό και τους χρήστες των πλοίων, αλλά τα κέρδη των εφοπλιστών. Στον ακτοπλοϊκό χάρτη της χώρας διαμορφώνεται μια επικίνδυνη κατάσταση με δύο όψεις, η μία στις κερδοφόρες γραμμές όπου υπάρχει επάρκεια πλοίων για την εξυπηρέτησή τους και από την άλλη «της γης οι κολασμένοι», τα λεγόμενα νησιά της άγονης γραμμής, τα οποία όλο τον χρόνο αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα στη σύνδεσή τους με τον Πειραιά. Παρά το γεγονός ότι το κρατικό χρήμα ρέει άφθονο στη δεύτερη κατηγορία, τα πιο προβληματικά πλοία παραμένουν στα νησιά αυτά και το πρόβλημα διαιωνίζεται με θύματα τους ίδιους τους νησιώτες. Χθες ήταν η Σάμος, η Λήμνος, η Ικαρία, σήμερα η Σαμοθράκη. Όσο οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες βρίσκονται υπό τον έλεγχο των εφοπλιστών δεν πρόκειται ουσιαστικά να μεταβληθεί η κατάσταση αυτή.
Τα όσα έχουν διαρρεύσει σχετικά με τον νέο αντισυνδικαλιστικό νόμο πού οδηγούν; Τι φοβούνται κυβέρνηση και κεφάλαιο από έναν συνδικαλισμό ο οποίος σήμερα ελέγχεται από «Παναγόπουλους» και «Χαλάδες»;
Πρόκειται για ένα αντιδραστικό κατασκεύασμα που αποτελεί συνέχεια των νομοθετικών παρεμβάσεων επί ΣΥΡΙΖΑ (τροποποίηση του νόμου 1264/82) το οποίο συνιστά ευθεία βολή για την ίδια την ύπαρξη των συνδικάτων, τον ρόλο και την αποστολή τους, την εσωτερική λειτουργία τους. Στόχος είναι να καταστήσει ακόμη πιο δύσκολες τις αποφάσεις για αγωνιστική και απεργιακή δράση, χτυπάει την καρδιά του συνδικαλιστικού κινήματος, τα πρωτοβάθμια σωματεία, απομακρύνει τα μέλη και απομαζικοποιεί τα συνδικάτα, φακελώνει εργαζόμενους και τους παραδίδει βορά στην εργοδοσία. Κοινή επιδίωξη κεφαλαίου-κυβέρνησης είναι να μειωθούν ακόμη πιο πολύ οι αντιστάσεις του οργανωμένου κινήματος ενάντια στην πολιτική τους, διευκολύνοντας τα μέγιστα την αντεργατική τους επίθεση. Η μάχη για να μην περάσει αυτό το αντιδημοκρατικό έκτρωμα θα πρέπει να είναι βασική προτεραιότητα για το μαχόμενο συνδικαλιστικό κίνημα το επόμενο διάστημα. Το ενιαίο μπλοκ των δυνάμεων του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΑΚ) με την έως τώρα στάση του, δείχνει ότι έχουν συναινέσει στη νέα επίθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη ενάντια στο συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο οι ίδιοι με την τακτική τους στις οργανώσεις που ελέγχουν το έχουν υποτάξει προ πολλού στα αφεντικά τους, το κεφάλαιο και στους πολιτικούς του εκπροσώπους.
Οι ταξικές δυνάμεις να κατακτήσουν την κοινή δράση, την κοινή στρατηγική και τακτική, με κοινό μέτωπο ενάντια στην πολιτική κεφαλαίου-κυβέρνησης-ΕΕ
Τι πρέπει να αλλάξει στο μαχόμενο ταξικό κίνημα για να υπάρξουν νίκες; Υπάρχει περιθώριο κοινού σχεδιασμού με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία;
Οι δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα που έχουν ταξικό προσανατολισμό πρέπει να συμπορευτούν, να κατακτήσουν την κοινή και συντονισμένη δράση και αυτό προϋποθέτει κοινούς στόχους, αιτήματα και διεκδικήσεις, κοινή στρατηγική και τακτική, κοινό μέτωπο ενάντια στην πολιτική κεφαλαίου-κυβέρνησης-ΕΕ, καθώς και στον υποταγμένο συνδικαλισμό. Μπροστά πρέπει να μπουν οι σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, το ξήλωμα του αντεργατικού νομοθετικού πλαισίου, η ανάπτυξη κοινών πολύμορφων αγωνιστικών και απεργιακών αγώνων. Να συμβάλουν στην ανάταση, στην ανασύσταση και αντεπίθεση της εργατικής τάξης. Σε έναν τέτοιο σχεδιασμό και κατεύθυνση οι ηγεσίες του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού αποκλείονται από μόνες τους. Η ρότα της στρατηγικής τους είναι σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση. Μια τέτοια αγωνιστική συσπείρωση και δυναμική θα προσδώσει κύρος, υπόσταση, δυναμική και προοπτική με αποτέλεσμα η υποχώρηση, η απογοήτευση, οι ήττες να δώσουν την θέση τους σε μια ελπιδοφόρα πορεία η οποία θα συσπειρώσει σε αγωνιστική βάση τους εργαζόμενους.
Ανεξάρτητες ταξικές πρωτοβουλίες όπως η Καμάρα, μπορούν να έχουν προοπτική;
Η αγωνιστική συνάντηση της Καμάρας εξελίσσεται σε ένα θετικό και ελπιδοφόρο βήμα. Τέτοιες πρωτοβουλίες δείχνουν ότι μπορούν να έχουν τη δική τους αναντικατάστατη συμβολή στην συνολική προσπάθεια ανασυγκρότησης και αντεπίθεσης του κινήματος.
Μετά τη ΔΕΘ τι ακολουθεί;
Η ΠΕΝΕΝ μαζί με άλλες δυνάμεις του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος θα πάρουν τις επόμενες μέρες σχετική πρωτοβουλία από την οποία προσδοκούμε να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή αγωνιστική συσπείρωση. Οι δυνάμεις της συνδικαλιστικής (κομμουνιστικής-αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής) αριστεράς αλλά και κάθε άλλος έντιμος συνδικαλιστής πρέπει να βγουν μπροστά, να πάρουν τις πρωτοβουλίες εκείνες που θα βγάλουν από το σημερινό τέλμα τα συνδικάτα και θα πρωτοστατήσουν στον αγώνα για τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης.
