Πολλές φράσεις του Ανδρέα Παπανδρέου έχουν μείνει στην ιστορία. Μία από αυτές είναι και το περίφημο «παραλάβαμε καμένη γη», μετά τον εκλογικό θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ το 1981. Έκτοτε, δεν υπάρχει πρωθυπουργός που να μην παραλαμβάνει τη χωρίς να την επικαλεστεί – είτε κατά λέξη είτε επί της ουσίας – με προφανή στόχο: Να αποκτήσει άλλοθι για την αντιλαϊκή πολιτική που προτίθεται να εφαρμόσει, ρίχνοντας το βάρος στους προηγούμενους.
Το ίδιο έκανε και ο Τσίπρας το 2015, αλλά και από τότε μέχρι σήμερα. Όταν μετέτρεψε πραξικοπηματικά το μεγαλειώδες «όχι» του δημοψηφίσματος σε «ναι», προσπάθησε να μας πείσει ότι εδώ που μας είχαν φέρει οι προκάτοχοί του δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Και κάθε φορά που στριμωχνόταν και έπρεπε να απολογηθεί για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, για το κόψιμο των συντάξεων, την άγρια φορολόγηση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, επικαλούνταν την καταστροφή από τα μνημόνια των «Σαμαρο-Βενιζέλων».
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα, ενόψει των εκλογών της 7ης Ιουλίου και μάλιστα προκαταβολικά. Όσο πλησιάζουμε προς τα εκεί, η ΝΔ και τα «παπαγαλάκια» της, όπως και ο ΣΕΒ με την Κομισιόν, ανακαλύπτουν ότι η οικονομία δεν πάει καλά. Ότι ο στόχος για το πρωτογενές πλεόνασμα δεν βγαίνει, ότι τα έσοδα είναι λιγότερα από ό,τι είχε υπολογιστεί, ότι το ασφαλιστικό σύστημα κινδυνεύει (πάλι) να καταρρεύσει. Και κάπως έτσι, επιχειρούν να στρώσουν το έδαφος στην νέα κυβέρνηση για να εξαπολύσει τη δική της επίθεση. Για το καλό μας, φυσικά, και μέχρι να έρθει η στιγμή να κάνει το ίδιο η επόμενη.
Αέναος ο κύκλος της εκμετάλλευσης, της κλοπής και της κοροϊδίας.
