Το δίδυμο φάντασμα της αδιαφορίας και της μοιρολατρίας πλανιέται πάνω από την Ευρώπη μια βδομάδα πριν οι πολίτες των κρατών-μελών κληθούν «να αποφασίσουν για το μέλλον της». Κι ενώ οι κλυδωνισμοί από την απόφαση των Βρετανών να αποχωρήσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση κλιμακώνονται, οι προεκλογικές εκστρατείες σε όλες τις χώρες διεξάγονται σε υποτονικό κλίμα, με όρους και ατζέντα ανεπίσημων εθνικών εκλογών χωρίς να διεξάγεται σχεδόν καμία συζήτηση για το μέλλον και την πολιτική κατεύθυνση της ΕΕ. Το ενδιαφέρον των πολιτών είναι τόσο ισχνό όσο και τα εξαιρετικά ισχνά ποσοστά τηλεθέασης του τηλεοπτικού ντιμπέιτ που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μεταξύ των υποψηφίων για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Στην Ελλάδα ο Κυριάκος Μητσοτάκης χαρακτηρίζει τις ευρωεκλογές ως «το πρώτο ημίχρονο» μιας διπλής αναμέτρησης με φόντο την κυβερνητική εκλογή, με τον Αλέξη Τσίπρα να απαντάει ότι «σε αυτό το πρώτο ημίχρονο έχει ήδη κερδίσει».
Ταυτόχρονα, η λέξη «μνημόνια», οι απάνθρωπες πολιτικές λιτότητας και ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου οι οποίες υπαγορεύθηκαν και από τα ευρωπαϊκά διευθυντήρια, όλο και λιγότερο ακούγονται στην εγχώρια προεκλογική ατζέντα. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να πανηγυρίζει για το «τέλος των μνημονίων» (και τη συνέχεια των ασφυκτικών τους δεσμεύσεων), και τη ΝΔ να συναινεί επί της ουσίας σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα.
Ένας από τους λόγους που ο κόσμος γυρίζει την πλάτη στις ευρωεκλογές είναι γιατί έχει νιώσει στο πετσί του, ότι οι πιο κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες από όργανα χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση, όπως το Eurogroup. Αυτή η ΕΕ δεν διορθώνεται, ούτε μετασχηματίζεται, μόνο ανατρέπεται.
