Δημήτρης Σταμούλης
(Σκίτσο: Βασίλης Παπαγεωργίου)
Συνένοχοι
Novartis, Siemens, Energa-Hellas Power, Τσοχατζόπουλος, Παπαντωνίου, υποβρύχια, φρεγάτες, C4Ι… Ονόματα πολυεθνικών κολοσσών, κορυφαίων αστών πολιτικών, όπλα και συστήματα που αποτέλεσαν και αποτελούν εστίες μεγάλων πολιτικών και δικαστικών συγκρούσεων τα τελευταία χρόνια και σήμερα βρίσκουν την σύγχρονη εκδοχή τους, σε πολύ μικρότερου βεληνεκούς «καταγγελίες», τύπου Πετσίτη, Μαρέβας, Μυρσίνης και άλλων επίδοξων πολιτευτών, επιχειρηματιών ή «συμβούλων». Από καταγγελίες και «σκάνδαλα» έχουμε χορτάσει εσχάτως και τα τελευταία χρόνια στην εγχώρια πολιτική σκηνή, αλλά από ενόχους το αντίθετο, καθώς οι λίγοι που έχουν καταδικαστεί αποτελούν απλώς τα «μαύρα πρόβατα» ενός συστήματος που συνήθως «δικαιώνει» και αποκαθάρει τους εκάστοτε «αμαρτωλούς» του. Αυτό πάει να γίνει, εσχάτως, με τον άλλοτε «λοχαγό» του ΠΑΣΟΚ, Θόδωρο Τσουκάτο. Ενώ «πιάστηκε στα πράσα» με ένα εκατ. γερμανικά μάρκα στην υπόθεση των μαύρων ταμείων της Siemens, πρόσφατα η εισαγγελέας πρότεινε την απαλλαγή του από κάθε κατηγορία. Το σκεπτικό; Ότι ναι μεν παρέλαβε το «πακέτο» από τον τότε ισχυρό άνδρα της Siemens στην Ελλάδα, Μ. Χριστοφοράκο, η εισαγγελέας παραδέχθηκε ότι τα χρήματα δεν δόθηκαν στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ, αλλά σε… υπαλλήλους του ΟΤΕ που δεν εντοπίστηκαν από τις πολύχρονες έρευνες!
Γιατί όμως στις μέρες μας, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας, η αντιπαράθεση ανάμεσα στα «αντίπαλα» αστικά πολιτικά στρατόπεδα λαμβάνει συχνά διαστάσεις… σκανδάλου; Γιατί η αντιπαράθεση ανάμεσα στα κυρίαρχα κόμματα δεν περιλαμβάνει πια πολιτικές τακτικές και στρατηγικές, ιδεολογικά οράματα, κοινωνικά κινήματα που γράφουν ιστορία; Η βαθύτερη αιτία της «σκανδαλολογίας» είναι η στρατηγική ομοφωνία και σύμπλευση των κυρίαρχων κομμάτων, η ακράδαντη πίστη τους στην ΕΕ, το κεφάλαιο , το ευρώ, τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Αυτά είναι τα καύσιμα που ωθούν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και λοιπές αστικές δυνάμεις σε αυτό το γελοίο γαϊτανάκι των στημένων «αποκαλύψεων» και αλληλοκαταγγελιών που συνήθως καταλήγουν σε φιάσκο.
Η βαθύτερη αιτία της «σκανδαλολογίας» των αστικών κομμάτων είναι η στρατηγική τους ομοφωνία και σύμπλευση, η ακράδαντη πίστη τους στην ΕΕ, το κεφάλαιο , το ευρώ, τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.
Μονότονο είναι το έργο που παίζουν οι δύο πρωταγωνιστές του νεόκοπου αστικού δικομματικού θιάσου σχεδόν κάθε μέρα, παρέα με τα αγαπημένα τους μιντιακά συγκροτήματα, σε μια απέλπιδα προσπάθειά τους να συγκαλύψουν την ουσιαστική συμφωνία τους για την πολιτική που ακολουθούν. Οι «αποκαλύψεις», για παράδειγμα, για το δάνειο των 100.000 ευρώ του Πολάκη διαδέχονται άλλες για τα οικονομικά ανδραγαθήματα της Μαρέβας Μητσοτάκη ή της συζύγου Στουρνάρα. Ακολουθούν τα Γραφεία Τύπου αμφότερων των κομμάτων και ο εικονικός «πόλεμος» ξεσπά ώστε να θολώσουν τα νερά της άτεγκτα εφαρμοζόμενης αντεργατικής πολιτικής που επιβάλουν ΕΕ-ΔΝΤ και κεφάλαιο στον ελληνικό λαό. Τελευταία, σειρά είχαν και άλλα… σκανδαλάκια, όπως η αποκάλυψη ότι η υποψήφια με το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, Μυρσίνη Λοΐζου, έπαιρνε επί 5,5 χρόνια τη σύνταξη της νεκρής μητέρα της, αλλά και η καταδίκη της για χρέος στα ασφαλιστικά ταμεία – που τελικά την ανάγκασε να παραιτηθεί από υποψήφια. Λίγες ημέρες αργότερα «απάντησε» το άλλο στρατόπεδο, ωθώντας τον υποψήφιο δήμαρχο Αθήνας, Κώστα Μπακογιάννη, σε «καρατόμηση» υποψηφίου συμβούλου – αν και το όνομά του κρατήθηκε κρυφό! – σε βάρος του οποίου εκκρεμεί ποινική δίωξη για «τρύπα» εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, όταν ήταν διευθυντής στο φαρμακείο 401 ΓΣΝΑ. Πετσίτης, Ξεπαπαδέα και λοιποί παντελώς αδιάφοροι στον απελπισμένο άνεργο, στον συνταξιούχο που του έκοψαν το ΕΚΑΣ, στον απλήρωτο εργάτη, στον 8μηνίτη που σε λίγες μέρες απολύεται, επιχειρείται από το αστικό πολιτικό σύστημα να αναχθούν σε… ρυθμιστικούς παράγοντες της πολιτικής ζωής, συσκοτίζοντας τις αιτίες της σημερινής άθλιας πραγματικότητας για τον κόσμο της δουλειάς.
Μια από τις πιο καραμπινάτες περιπτώσεις των τελευταίων ημερών όπου αποδεικνύεται πόσο τα βρίσκουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ είναι οι δηλώσεις του υποψήφιου ευρωβουλευτή με τον ΣΥΡΙΖΑ, Πέτρου Κόκκαλη ότι είναι «υπέρ των μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων και ότι «η ελληνική παιδεία είναι το πλέον εξαγώγιμο προϊόν της Ελλάδας». Μόνο που σχεδόν τα ίδια λόγια χρησιμοποίησε και ο Κ. Δέρβος, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ και υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη ΝΔ: «Η ΟΝΝΕΔ και η ΔΑΠ ήταν από τις πρώτες παρατάξεις μέσα στα ΑΕΙ που έχουν μιλήσει για ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων», είχε πει πρόσφατα και αναρωτήθηκε γιατί «δεν μπορεί να γίνει κέντρο ανάπτυξης η Ελλάδα».
Σκάνδαλο είναι η ομοφωνία Κόκκαλη και προέδρου ΟΝΝΕΔ για τα ιδιωτικά ΑΕΙ
Τελικά πού περιορίζεται η σκανδαλολογία των αστικών κομμάτων και πού εκτείνονται τα πραγματικά σκάνδαλα του σημερινού ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας;
Η πιο εμβληματική, ίσως, περίπτωση σκανδάλου που μάλιστα «ολοκληρώθηκε» με την φυλάκιση κάποιων εκ των πρωταγωνιστών του, ήταν αυτή των εξοπλιστικών, όπου ο Τσοχατζόπουλος και άλλοι 15 κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν για τις μίζες που έλαβαν στην υπόθεση της αγοράς υποβρυχίων και πυραύλων TOR M1. Γι’ αυτή την υπόθεση, ο πρώην υπουργός Άμυνας του ΠΑΣΟΚ έλαβε μέσω ελβετικών τραπεζών 66,8 εκατ. ευρώ για την υπογραφή του! Ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα, ένα άλλος πρώην υπουργός Άμυνας, ο Γ. Παπαντωνίου, ο οποίος έχει προφυλακιστεί, καθώς ελέγχεται για «παθητική δωροδοκία» κατά την ανάθεση της προμήθειας του συστήματος ασφάλειας το οποίο ακριβοπληρώσαμε ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και ουδέποτε εγκαταστάθηκε. Η εταιρεία Thales φέρεται να του… δώρισε 2,8 εκατ. ελβετικά φράγκα, με αντάλλαγμα τη σύμβαση εκσυγχρονισμού έξι φρεγατών του Πολεμικού Ναυτικού.
Τα υπουργικά λαδώματα που έγιναν πολυτελείς γάμοι, πανάκριβα ακίνητα και παχυλές καταθέσεις, ωστόσο, είναι η μία όψη του νομίσματος. Γιατί το πραγματικό σκάνδαλο που συστηματικά αποκρύπτεται από τους ταγούς της αστικής πολιτικής, είναι ότι κάποιοι επιβάλλουν στο ελληνικό κράτος να δαπανά πακτωλό χρημάτων για την προμήθεια πανάκριβων οπλικών συστημάτων και τεχνολογιών καταστολής στο βωμό του ανταγωνισμού με την Τουρκία για την κυριαρχία στην περιοχή ειδικά στο φόντο των νέων δεδομένων με τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Αιγαίο. Μάλιστα, οι Αμερικανοί και ο πρέσβης Πάιατ μας προετοιμάζουν για… πελατάκια τους, καθώς η Ελλάδα αναφέρθηκε από τις ΗΠΑ ως «δυνητικός αγοραστής» των μαχητικών F-35, αυτών ακριβώς που πιθανώς δεν θα δώσουν στην Τουρκία. Από τη βάση της Ανδραβίδας όπου πραγματοποιήθηκε η τελική φάση της πολυεθνικής αεροπορικής άσκησης «Ηνίοχος 2019», ο νυν υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ε. Αποστολάκης, τόνισε χαρακτηριστικά πως «πέρα από την αναβάθμιση των F16, είμαστε στη διαδικασία να επιλέξουμε και το καινούργιο αεροπλάνο που θα έχει η Ελλάδα, ώστε να μπούμε σιγά σιγά στη νέα γενιά αεροσκαφών», υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς τα F-35 της Lockheed Μartin.
Ποιο είναι όμως το… σκανδαλώδες κόστος μιας τέτοιας αγοράς; Η μέση τιμή ενός F-35 αγγίζει τα 85 εκατ. δολ. και μπορεί μεν να μειωθεί στα 80 εκατ. δολ. το 2020, όμως η ανώτατη ενδέχεται να εκτιναχθεί στα 130 εκατ. δολ., κάνοντάς το το ακριβότερο αεροσκάφος που εξάγουν οι ΗΠΑ! Επίσης, να θυμίσουμε και την εξίσου σκανδαλώδη πρωτοβουλία του Π. Καμμένου, λίγο πριν παραιτηθεί από την συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ, να καταθέσει τροπολογία για τα αντισταθμιστικά ωφελήματα, επί της ουσίας, για την αναβάθμιση των F-16, ύψους 230 εκατ. ευρώ! «Λεφτά υπάρχουν», πάντα, όταν πρόκειται για όπλα! Πολλά χρήματα έχουν δοθεί, άλλωστε, και για την απόκτηση των περίφημων drones (μη επανδρωμένων αεροσκαφών), με την ιδέα να ανήκει στον υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ. επί ΝΔ, Ν. Δένδια, αλλά να την υλοποιεί ο Β. Κικίλιας, διαθέτοντας 3 εκατ. ευρώ στους Ισραηλινούς παραγωγούς (όχι τυχαία…).
Ένα άλλο μεγάλο σκάνδαλο εξελίσσεται στον κρίσιμο τομέα της ενέργειας. Το παραμύθι με τους περίφημους ιδιώτες πάροχους ηλεκτρισμού θάμπωσε από τις πρώτες γραμμές του, καθώς οι Energa και Hellas Power, των Φλώρου και Μηλιώνη (που συνδέονται με μια ασύληπτων διαστάσεων «εταιρία δολοφόνων»), άρπαζαν το – πρόδρομο του ΕΝΦΙΑ – μνημονιακό χαράτσι ΕΕΤΗΔΕ από τους ανυποψίαστους πελάτες τους (ύψους περίπου 256 εκατ. ευρώ) για να τα κάνουν ιδιωτικά πλούτη, πλούσια πάρτι στη Μύκονο και γλέντια σε «πίστες» της Αθήνας. Αυτή η ιστορία αποκάλυψε το πραγματικό και πιο μεγάλο σκάνδαλο, που δεν ήταν άλλο από την παράδοση του αγαθού της ενέργειας, που πρέπει να είναι φθηνή για όλο το λαό, στο αρπακτικό κεφάλαιο. Κι αν το εν λόγω δίδυμο θεωρήθηκε ως «ξερόκλαδο» της ιδιωτικής αγοράς που έπρεπε να κοπεί, βλέπουμε και σήμερα, πώς οι «ευυπόληπτοι» μεγάλοι καπιταλιστικοί όμιλοι όπως ΕΛΠΕ, ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ, Μυτιληναίος, Κοπελούζος κ.α. λεηλατούν μέσω πληθώρας μηχανισμών (ΝΟΜΕ, ΑΔΙ κ.α.) το ρεύμα της ΔΕΗ για να αβγαταίνουν αγόγγυστα τα κέρδη τους, μέχρι να περάσουν στην επόμενη φάση του σχεδίου τους: Την δραματική αύξηση των λιανικών τιμών, με παράλληλη υποβάθμιση των υπηρεσιών τους.
Λεφτά για την Υγεία, όχι για υπερκέρδη πολυεθνικών και μεσαζόντων
