Μιχάλης Ρόθος
Έπειτα από 6 χρόνια, ο Anser με τον Eversor παρουσίαζουν στο κοινό το νέο ολοκληρωμένο δίσκο τους, ο οποίος δεν απογοητεύει
ούτε τον πιο απαιτητικό ακροατή. Από το «Άδυτο» δεν λείπει τίποτα.
Πατώντας πάνω στην άριστη παραγωγή του Eversor, o Anser εκφράζει την καταπίεση, με τον τρόπο που κάνει το χιπ-χοπ αγαπητό στην κοινωνία και ειδικότερα στη νεολαία. Με στίχο που εκφράζει την οργή για την κατάσταση στη δουλειά, τον στρατό, το πανεπιστήμιο αλλά και τη χλιδή που προβάλλει η μουσική βιομηχανία, το Άδυτο ξεχωρίζει στην ελληνική ραπ σκηνή.
Ορισμένα από τα κομμάτια είχαν κυκλοφορήσει πριν την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου στις 11 Μαρτίου, και είχαν δημιουργήσει ήδη έναν ενθουσιασμό.
Ωστόσο, τα τραγούδια που βγήκαν πριν τον δίσκο ήταν κυρίως battle κομμάτια (πολεμικής) που αποδομούν τον πλούτο και τη χλιδή που παρουσιάζουν οι εμπορικοί ράπερς (τύπου Snik) στην Ελλάδα.
Ο δίσκος όμως ήρθε «από τα κάτω» και όσο πιο ταξικά γινόταν. Με κομμάτια όπως το «Αυτοάνοσο» και τη «Σκουριά», ο ράπερ από τη Σπάρτη θίγει ζητήματα που απασχολούν βαθύτατα το καταπιεσμένο υποκείμενο. Η δουλειά κατά τη διάρκεια των σπουδών, τα «βύσματα» στον στρατό, η διαφθορά του επαγγελματικού αθλητισμού και η οπαδική βία είναι μόνο μερικά από αυτά. Πραγματικά, νιώθω την ανάγκη να παραθέσω αυτό το απόσπασμα που με συγκλόνισε από το «Αυτοάνοσο»:
Μετά πανεπιστήμιο, έδρανα και στρές, άγχος στις εξεταστικές, με δυό δουλειές, για να τα φέρεις βόλτα/ και στριμωχνόσουν τσίμα τσίμα στις εστίες/ όσο οι συμφοιτητές σου δεν δουλέψανε μια ώρα/ και μετά στρατός και μια σκοπιά στο Νευροκόπι/ ένας χειμώνας, ένα όπλο, δέκα σφαίρες και μια λόγχη/ και καλοκαίρι και γιορτές, το ίδιο λούκι/ όσο μιλάγαν τα κονέ κι άλλοι φεύγαν αδειούχοι.
Όσο ασύλληπτα γρήγορo και «φονικό» και αν είναι το flow (ροή) του Anser και ξεχωριστή η παραγωγή του Eversor, δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει σε παρόμοιες μορφές στη ραπ σκηνή. Αυτό που ξεχωρίζει, όμως, το πρώην μέλος του Flowjob από τους υπόλοιπους ράπερς είναι ακριβώς αυτή η επικίνδυνη και ριζοσπαστική θεματολογία του.
Αν βρίσκω κάτι «μεμπτό» στον δίσκο; Θα μπορούσα να πω μόνο το ότι μου φάνηκε λίγο παράξενο να ακούω ραπ που εκθειάζει τις ορεινές περιοχές της Σπάρτης και της Λακωνίας. Η χιπ-χοπ κουλτούρα είναι ένα ρεύμα που γεννήθηκε στα γκέτο των μεγαλουπόλεων στην Αμερική και πραγματεύτηκε τα προβλήματα των φτωχογειτονιών των μεγαλουπόλεων. Ακόμα και στην Ελλάδα, οι ράπερ που ξεχώρισαν προέρχονταν από ανθρώπους από τις γειτονιές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι, με τη μουσική τους, τα γκράφιτι κ.λπ. θέλησαν να αντιτεθούν στο «γκρίζο» που τούς έπνιγε. Ωστόσο, η αναφορά στα «κατσάβραχα» της Λακωνίας δεν είναι ιδιαίτερα ενοχλητική και εφόσον μπορεί να εμπνεύσει τον δημιουργό, ποιοι είμαστε εμείς να κρίνουμε;
ΥΓ: Όταν, έξι χρόνια πριν, είχε βγει το Flowroyal από τους ίδιους δύο τύπους, πέρασαν μήνες μέχρι να σταματήσω να ακούω τον δίσκο. Μέχρι τώρα, ισχυριζόμουν ότι είναι στους top 5 δίσκους στην ελληνική σκηνή, χωρίς να θυμάμαι ακριβώς γιατί το έλεγα μετά την πάροδο του χρόνου. Τώρα που βγήκε το Άδυτο, νομίζω πως θυμήθηκα…
