Μπάμπης Συριόπουλος
Παλιότερα, η αποσκίρτηση βουλευτών από ένα κόμμα προς κάποιο άλλο προκαλούσε τριγμούς όχι μόνο στον κοινοβουλευτικό βίο, αλλά είχε συχνά αποτέλεσμα να ξεσπάσουν μαζικά κινήματα που συγκλόνιζαν την πολιτική ζωή συνολικά – με τρανταχτό και πασίγνωστο παράδειγμα τα Ιουλιανά του ’65. Σήμερα οι καταγγελίες περί αποστασίας μόνο ειρωνικά μπορούν να ακουστούν και να αντιμετωπιστούν, μιας και οι περισσότεροι έχουν πια… εθιστεί σε παρόμοιες περιπτώσεις. Κόμματα μιας χρήσης (Ένωση Κεντρώων, Ποτάμι) τα οποία δεν δεσμεύονται από καμία ιδεολογία, καθώς και περιφερόμενοι βουλευτές είναι στην ημερήσια διάταξη.
Φυσικά, δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο τώρα ή μόνο εδώ, αλλά συνιστά πλέον ένα παγκόσμιο φαινόμενο: Τα κόμματα αλά καρτ, οι βουλευτές, πρωθυπουργοί και πρόεδροι από τον κόσμο του θεάματος, οι κυβερνήσεις μεγάλων συνασπισμών και οι «ανίερες» συμμαχίες. Στη Βραζιλία, για του λόγου το αληθές, αυτή τη στιγμή υπάρχουν 30 κόμματα στη Βουλή και ο Μπολσονάρου – άλλωστε όπως και αρκετοί προκάτοχοί του – κυβερνά με χειρισμούς και εξαγορές διαφόρων λόμπι και ομαδοποιήσεων.
Η παγκόσμια καπιταλιστική κυριαρχία, οι πιεστικές και αναπόδραστες προϋποθέσεις για την κερδοφορία του κεφαλαίου (ΤΙΝΑ), σε συνδυασμό με την υποχώρηση της εργατικής πολιτικής και του κομμουνιστικού κινήματος, αποπολιτικοποιούν την πολιτική ανάγοντάς την σε διαχείριση. Ταυτόχρονα το συμφέρον της αστικής τάξης ανάγεται κατευθείαν σε γενικό συμφέρον, εξαφανίζονται τα περιθώρια για ρεφορμιστικές πολιτικές παλιού τύπου, οι διαφορές εντός της αστικής πολιτικής γίνονται δυσδιάκριτες. Στην Ελλάδα, ειδικότερα, είναι δεδομένα από το σύνολο των αστικών κομμάτων η ανάπτυξη και το φιλικό προς τους επενδυτές κλίμα, η αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, το ευρωνατοικό πλαίσιο, οι ιδιωτικοποιήσεις και η επιδίωξη κατάργησης κάθε συλλογικής εργατικής διεκδίκησης. Έτσι, αυτό που απομένει είναι το προσωπικό στυλ, η εικόνα, η φρασεολογία και η εντύπωση. Αυτή είναι η βάση της «υπέρβασης του διπόλου αριστερά-δεξιά».
Από αυτό το πολύχρωμο κλουβί του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, η μόνη διαφυγή είναι η αυτοτελής παρουσία των συνολικών και στρατηγικών εργατικών συμφερόντων και η εισβολή του οργανωμένου λαού με τα όργανα και τους θεσμούς του ενάντια στα κοινοβουλευτικά ήθη των επαγγελματιών πολιτικών. Τα όργανα επιβολής της λαϊκής θέλησης θα βασίζονται στην άμεση δημοκρατία καθώς και στην αιρετότητα, την εναλλαγή, την ανακλητότητα, τη συλλογικότητα και όχι το προσωπικό συμφέρον των εκπροσώπων. Αυτές ακριβώς θα είναι και οι αρχές των συμβουλίων της εργατικής εξουσίας, των σοβιέτ της εποχής μας. Οι καλύτερες επαναστατικές παραδόσεις της Παρισινής Κομμούνας και του Οκτώβρη του ’17 μας δείχνουν το δρόμο.
Βουλή: Όταν η αστική διαχείριση μετατρέπεται σε άνοστο «χυλό»
