Γιάννης Ελαφρός
Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει την υποστήριξη ΗΠΑ, ΕΕ και κεφαλαίου για τη βρόμικη δουλειά, τα κοινοβουλευτικά ρετάλια θα βρεθούν
Η Μεγάλη Παρασκευή που πολλοί περίμεναν στο πολιτικό σκηνικό δεν ήρθε. Η «βόμβα Καμμένου» αποδείχθηκε τζούφια, αφού ξεπουπουλιασμένος από τον Τσίπρα, έδωσε νέα διάσταση στον όρο πολιτική κωλοτούμπα, σε κάτι που συναγωνίζεται τον πρωθυπουργό. Πέρασε όλη η βδομάδα με τους πολιτικούς συντάκτες να μαθαίνουν αριθμητική από το 145 μέχρι το 151 και με αναφορά σε καμιά 10αριά βουλευτές, που για να σώσουν την καρέκλα τους είναι έτοιμοι να (ξανα)δώσουν όχι μόνο την ψήφο τους, αλλά και την ψυχή τους. Κι εκεί που σκεπτόσουν αν αυτή η αηδία μπορεί να είναι το μέλλον μας, ήρθε η μεγάλη και ψυχωμένη κινητοποίηση των εκπαιδευτικών, που περικύκλωσε βουλή και Μαξίμου, φέρνοντας την «αγωνία αυτού του τόπου για ζωή» στο προσκήνιο, δείχνοντας το μεγαλείο του κόσμου της δουλειάς όταν παίρνει την υπόθεση στα χέρια του, κάνοντας οι ίδιοι εργατική πολιτική για τα δικαιώματα που τόσο βάναυσα καταπατώνται. Η σαπίλα μέσα στη βουλή, η νεανική και αγωνιστική ζωτικότητα απέξω. Δύο κόσμοι σε σύγκρουση.
«Μέσα», τα ζητήματα είναι κανονισμένα. Το είδαμε και στα Σκόπια, όπου η ΝΑΤΟϊκή συμφωνία πήρε τους απαραίτητους 81 ψήφους. Στην Αθήνα, το 151 θεωρείται σίγουρο. Και η κυβέρνηση Τσίπρα θα είναι στη θέση της για να την περάσει. Τουλάχιστον αυτό λένε οι «πάνω». Εξάλλου πριν ρωτηθεί η ελληνική βουλή έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης η Μέρκελ, όπως γινόταν και επί Σαμαροβενιζέλων. Πανηγυρίζουν οι ΣΥΡΙΖΑίοι επειδή το 4ο Ράιχ στηρίζει την κυβέρνηση Τσίπρα και τράβηξε το αυτί του Μητσοτάκη. Δεν διστάζουν να ΜΑΤώσουν τη διαδήλωση αριστερών οργανώσεων ενάντια στην επίσκεψη. Ξεχνούν βέβαια, πως κανείς δεν κέρδισε εκλογές με την Μέρκελ στο πλευρό του…
Την Τετάρτη ο Α. Τσίπρας έδωσε συνέντευξη σε φιλικό περιβάλλον στο κανάλι Open συμφερόντων Σαββίδη. Εκεί διατύπωσε ανοικτά και ωμά την απειλή του. Εάν ο Π. Καμμένος δεν ξεκαθαρίσει πως στηρίζει την κυβέρνηση, θα ζητήσω ψήφο εμπιστοσύνης πριν από την ψηφοφορία για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Πάγωσε το αίμα του Καμμένου και περισσότερο του Μητσοτάκη, που σκέφτηκε πως μπορεί να βρεθεί με την καυτή πατάτα στο χέρι…
Ο Τσίπρας βέβαια δεν βιάζεται να φύγει. Πρέπει να ολοκληρωθεί η βρόμικη δουλειά σε κρίσιμους τομείς. Δεν είναι μόνο η συμφωνία για την Μακεδονία, την οποία θέλουν διακαώς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και το επιθετικό ελληνικό κεφάλαιο και η οποία αναμένεται σύντομα στη βουλή. Είναι οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που προωθεί κυνικά η κυβέρνηση, όπως για παράδειγμα στην εκπαίδευση. Το εκρηκτικό κοινωνικό πρόβλημα των τραπεζών, των κόκκινων δανείων και της πρώτης κατοικίας, οι ιδιωτικοποιήσεις. Με μεθοδική ανάδειξη του «κοινωνικού προσώπου» (βλέπε και αύξηση του κατώτατου μισθού) θα κάνει τις επιλογές του για το χρόνο των εκλογών, χωρίς να αποκλείεται τίποτα (ούτε κάποιος αιφνιδιασμός τον Μάρτη), ούτε οι τετραπλές εκλογές τον Μάη (από πολλές απόψεις βολικό σενάριο), ούτε πλέον και ο Οκτώβρης.
Στη βουλή δεν έχει πρόβλημα. Είναι σαν το κοινοβουλευτικό γιουσουρούμ. Πλήθος τα ρετάλια, όλα για πούλημα. Περιπλανώμενοι απελπισμένοι βουλευτές έτοιμοι για όλα, ειδικά μπροστά σε νέα θητεία. «Ψωνίζει» και ο Μητσοτάκης. Κόμματα άταφοι νεκροί, που είναι άγνωστο εάν θα φτάσουν μέχρι και την κάλπη. Το Ποτάμι είναι μια οικουμενική κυβέρνηση μόνο του, αφού έχει βουλευτές που κοιτούν προς τη ΝΔ (Γρ. Ψαριανός, Γ. Αμυράς) και άλλους προς τον ΣΥΡΙΖΑ (Σπ. Δανέλλης). Η Ένωση Κεντρώων μόνο ένωση δεν είναι, ενώ και το ΚΙΝΑΛ πιέζεται.
Ο Π. Καμμένος δέχθηκε βαρύ χαστούκι στην προχθεσινή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας των ΑΝΕΛ. Την πρότασή του να αποχωρήσουν από την κυβέρνηση όλοι οι υπουργοί του κόμματος όταν ο Τσίπρας φέρει τις Πρέσπες στήριξαν μόνο η Μαρία Κόλλια Τσαρουχά και ο Κ. Κατσίκης, ενώ η Έλενα Κουντουρά ήταν στο εξωτερικό. Υποχρεώθηκε να μιλήσει για ψήφο κατά συνείδηση στη συμφωνία, ενώ ήδη στελέχη των ΑΝΕΛ λένε πως δεν αποτελεί «κόκκινη γραμμή» το όνομα Μακεδονία. Ο βουλευτής Θ. Παπαχριστόπουλος έχει ξεκαθαρίσει πως θα ψηφίσει υπέρ. Τελικά, αποφασίστηκε στήριξη της κυβέρνησης μέχρι νεωτέρας και νέα συζήτηση όταν έρθει η συμφωνία. Σαν άλλο «ποντίκι που βρυχάται» ο Π. Καμμένος δήλωσε στο τουίτερ πως «θέμα εμπιστοσύνης δεν υπάρχει εκτός αν αυτή συνδεθεί με την συμφωνία των Πρεσπών όπου θα ληφθούν οι αποφάσεις των οργάνων των ΑΝΕΛ και θα ενημερώσω τον πρωθυπουργό». Στην πραγματικότητα όμως μεγάλο μέρος των βουλευτών και στελεχών των ΑΝΕΛ απεύχονται τη ρήξη με τον ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν έχουν αποφασίσει να συμπορευθούν με τον μεγάλο εταίρο, που εξάλλου δεν είναι και τόσο αριστερός…
Μέσα (στη βουλή) πάμε καλά, θα σκέπτεται ο Τσίπρας. Έξω όμως; Στην πραγματικότητα ο μόνος αντίπαλος της κυβέρνησης και του μνημονιακού αστικού κατεστημένου είναι το κίνημα. Η ρωγμή που άνοιξε ο αγώνας των εκπαιδευτικών μπορεί να βαθύνει. Η μαχόμενη Αριστερά δεν έχει ρόλο παρατηρητή. Το κίνημα της εκπαίδευσης ανοίγει τρία κομβικά ζητήματα για όλο τον λαό και πολύ περισσότερο για τη νεολαία: Εργασία–Παιδεία–Δημοκρατία. Η συνέλευση αγώνα μετά την πορεία της Παρασκευής κάλεσε τα σωματεία, το λαό και τη νεολαία σε συμπαράταξη. Το μαχόμενο εργατικό κίνημα και η ανυπότακτη νεολαία οφείλουν να βρεθούν στο πλευρό τους εδώ και τώρα. Σήμερα στην Πρυτανεία, αύριο στην πορεία, μεθαύριο στην κλιμάκωση.
Ευτυχώς δεν υπάρχουν μόνο οι συγ-Καμμένοι της κυρίαρχης πολιτικής αλλά και ο κόσμος του αγώνα, της περηφάνιας και της αξιοπρέπειας, της ανατροπής. Ο δικός μας κόσμος. Κι αυτός θα πει την τελευταία λέξη!
