Στέλεχος Κόκκινης Δράσης (Κροατία)
Η Κόκκινη Δράση (Crvena Akcija) είναι μια κομμουνιστική οργάνωση που δραστηριοποιείται στην Κροατία εδώ και δέκα χρόνια. Αν και είναι ακόμη μια μικρή σχετικά δύναμη, έχει συμμετάσχει ενεργά σε φοιτητικούς, εργατικούς και αντιφασιστικούς αγώνες. Όπως δηλώνει το στέλεχος της οργάνωσης Ντάρκο Βουκομπράτοβιτς, μιλώντας στο ΠΡΙΝ, πίστη των μελών της είναι ότι είναι κρίσιμο και αναγκαίο να υπάρχει μια πρωτοπορία που θα κρατήσει ζωντανή τη φλόγα της επαναστατικής σκέψης και δράσης στη χώρα, παρά τις δυσκολίες.
Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ξοπλίδη
«Όσοι βρίσκονται σε μια Αριστερά που επινοεί δικαιολογίες για τον εθνικισμό με έναν ψεύτικο αντιιμπεριαλισμό διχάζουν τους λαούς των Βαλκανίων»
Πώς είναι η πολιτική και οικονομική κατάσταση στην Κροατία, ειδικά μετά την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ;
Η χώρα δεν έχει ανακάμψει σε οικονομικό ή κοινωνικό επίπεδο από την ανεξαρτητοποίησή της, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και η λεηλασία από την άρχουσα τάξη έχουν μετατρέψει τη χώρα σε συντρίμια. Για χρόνια, πολλοί άνθρωποι ανέχθηκαν την «θεραπεία του σοκ», περιμένοντας ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν μόλις γίνουμε μέρος της Δύσης. Φυσικά, η κατάσταση έγινε πραγματικά πολύ χειρότερη. Η διαδικασία αποβιομηχάνισης που είχε αρχίσει νωρίτερα εντατικοποιήθηκε
με την ένταξη στην ΕΕ και τα τελευταία απομεινάρια του «εθνικού κεφαλαίου» αντικαταστάθηκαν από δυτικές εταιρείες. Την ίδια στιγμή, η μικρής κλίμακας γεωργία, που κάποτε κυριαρχούσε στην παραγωγή τροφίμων, κατέρρευσε εντελώς και αντικαταστάθηκε από εισαγωγές. Πολλοί πρώην αγρότες και βιομηχανικοί εργάτες έφυγαν για τη Γερμανία, την Αυστρία ή την Ιρλανδία. Έτσι, η χώρα που είχε πληθυσμό λίγο πάνω από τέσσερα εκατομμύρια, έχασε τουλάχιστον 200.000 ανθρώπους από την είσοδό της στην ΕΕ το 2013.
Τους τελευταίους μήνες έγιναν στην Κροατία απεργίες ενάντια στα σχέδια ιδιωτικοποιήσεων. Τι συμβαίνει στο εργατικό κίνημα;
Ένα από τα χειρότερα παραδείγματα οικονομικής καταστροφής είναι η ναυπηγική
βιομηχανία. Η Κροατία είχε ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη σε αυτόν τον τομέα, καθώς σχεδόν όλα τα ναυπηγεία της Γιουγκοσλαβίας εδράζονταν εδώ. Αυτή η βιομηχανία ήταν τόσο μεγάλη που χρειάστηκαν σχεδόν 30 χρόνια για να καταστραφεί τελείως. Πρόσφατα, οι εργάτες των τελευταίων ναυπηγείων επαναστάτησαν ενάντια στη μετάλλαξη των εταιριών τους από μεγιστάνες του τουρισμού, που συχνά μετατρέπουν βιομηχανικούς χώρους εργασίας σε ξενοδοχεία και μαρίνες εξαναγκάζοντας ειδικευμένους εργαζόμενους να επιλέξουν μεταξύ της χαμηλά αμειβόμενης εργασίας στον τουρισμό ή της μετανάστευσης. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, για άλλη μια φορά, αποδείχθηκαν άχρηστες σε αυτόν τον αγώνα. Το εργατικό κίνημα είναι επί του παρόντος τόσο αδύναμο, που χρειάζεται πλήρη ανασυγκρότηση προκειμένου να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο.
Η άνοδος της ακροδεξιάς και του φασισμού παγκοσμίως είναι γεγονός. Με βάση και την ιστορία των εθνικισμών στα Βαλκάνια ποιοι είναι οι δικοί σας αγώνες;
Σε πολλές χώρες, η άνοδος της Ακροδεξιάς ξεκίνησε στο περιθώριο του
πολιτικού συστήματος. Στην Κροατία, βρίσκεται στην εξουσία πάνω-κάτω από το 1990. Το κυβερνόν κόμμα χρησιμοποιούσε τακτικά τη βία, συμπεριλαμβανομένων των δολοφονιών, εναντίον των αντιπάλων του τις τελευταίες δεκαετίες. Ακόμα και σήμερα, δεν είναι ασυνήθιστο για εξέχοντες πολιτικούς να υποστηρίζουν ανοιχτά τον σοβινισμό ή να επαινούν τον ιστορικό φασισμό – σε αντίθεση με όσα ανέμεναν οι φιλελεύθεροι, η κατάσταση μετά την είσοδο της Κροατίας στην ΕΕ. Κατά κάποιον τρόπο, ο σοβινισμός και οι αντιδραστικές ιδέες είναι τα τελευταία ιδεολογικά όπλα που μπορεί να χρησιμοποιήσει η ντόπια αστική τάξη για να διατηρηθεί στην εξουσία. Δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα άλλο εκτός από θρησκευτικό φονταμενταλισμό και φόβο ενάντια στους γείτονες. Ο ιδεολογικός αγώνας ενάντια στον σοβινισμό είναι ένα από τα πιο σημαντικά μας καθήκοντα.
Ποια είναι η άποψή σας για τη Συμφωνία των Πρεσπών;
Δεν είναι δική μας δουλειά να καθορίσουμε το μέλλον της Μακεδονίας, αλλά θεωρούμε ότι είναι σημαντικό να κρατήσουμε αποφασιστική στάση. Μπορεί να είναι δύσκολο να υπερασπιστούμε τον διεθνισμό σε ένα κλίμα σοβινιστικής υστερίας, αλλά το επαναστατικό κίνημα δεν έχει άλλη επιλογή. Όσοι βρίσκονται στην Αριστερά που επινοεί δικαιολογίες για τον εθνικισμό με έναν ψεύτικο αντιιμπεριαλισμό διχάζουν τους λαούς των Βαλκανίων, παίζοντας ακριβώς το παιχνίδι των ιμπεριαλιστών. Αυτή η περιοχή είναι πολυεθνική και θα παραμείνει έτσι, ανεξάρτητα από το πόσα σύνορα θα χαραχθούν. Είναι καθήκον των κομμουνιστών να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης για τα δικαιώματα των μικρότερων και πιο αδύναμων εθνών και κατά του σοβινισμού της δικής τους μπουρζουαζίας. Επί του παρόντος, καμία χώρα στα Βαλκάνια δεν είναι πραγματικά ελεύθερη, ανεξάρτητη ή δημοκρατική. Και καμία χώρα δεν μπορεί να γίνει όλα τα παραπάνω μόνη της. Ο μόνος δρόμος για την ελευθερία είναι μέσω της ενότητας και της αλληλεγγύης στα Βαλκάνια, που είναι αδύνατο να επιτευχθούν χωρίς σεβασμό των ατομικών ταυτοτήτων και την εθνική ισότητα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα δημιούργησε ελπίδες στα περισσότερα αριστερά κόμματα της Ευρώπης. Τώρα έγινε ο βασικός εταίρος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ποια είναι η άποψή σας;
Όλοι υποστηρίξαμε τον ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στις πιέσεις που δέχτηκε από τις κυβερνήσεις μας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Αλλά στο τέλος, αποδείχθηκε ότι κάναμε λάθος: Μια δίκαιη λύση δεν ήταν δυνατή, αλλά μόνο επειδή ολόκληρη η δομή της ΕΕ δεν είναι δίκαιη. Έτσι, δεν αρκεί να πούμε απλώς ότι οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ είναι «προδότες», όπως κάνουν ορισμένοι. Όλη η ιδέα της παροχής ψευδών υποσχέσεων περί τερματισμού της λιτότητας χωρίς να αλλάξει τίποτα είναι αδιέξοδη. Δεν υπάρχει προοπτική για την Αριστερά έξω από την επανάσταση. Όχι επειδή θέλουμε να είμαστε τόσο ριζοσπαστικοί, αλλά επειδή η πρακτική το δείχνει ξεκάθαρα.
Πολύς λόγος γίνεται για τον σύγχρονο καπιταλισμό και το βάθεμα της αντιδραστικής φύσης του πολιτικού συστήματος. Η απάντηση της επαναστατικής Αριστεράς;
Κατά τη γνώμη μας, η παγκόσμια κίνηση προς τα δεξιά αποτελεί συνέπεια της
έλλειψης ενός ισχυρού εργατικού κινήματος. Αυτό θα συνεχιστεί αν δεν καταφέρουμε να αναζωογονήσουμε το κομμουνιστικό κίνημα. Καμία από τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που επιτεύχθηκαν τα τελευταία 150 χρόνια δεν θα ήταν δυνατή χωρίς ένα επαναστατικό κίνημα που τις διεκδικούσε. Δυστυχώς, θεωρητικά και οργανωτικά, ο κομμουνισμός σήμερα σχεδόν παντού μοιάζει με ένα
κενό κέλυφος. Αλλά για δεκαετίες πριν, ήταν το φως που οδηγούσε στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Θεωρούμε ως βασικό καθήκον της ομάδας μας να καταστήσουμε και πάλι τον κομμουνισμό το μέσο για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας.
