«Η αντιφασιστική στάση των μαθητών μας γεμίζει αισιοδοξία», λέει στο Πριν ο Γ. Παπανικολάου, στέλεχος της νΚΑ, που είχε μια πρωτοπόρα συμβολή στο να αποκρουστεί το ακροδεξιό ρεσάλτο στα σχολεία. «Φαίνεται πως τώρα αρχίζει το ”ξεμούδιασμα” της νεολαίας και το ξεπέρασμα του αισθήματος της ήττας. Ειδικά οι νεότερες γενιές, που δεν έχουν ζήσει το δημοψήφισμα του ’15 και τη μνημονιακή κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ, σηκώνουν κεφάλι», τονίζει ο Γιώργος Παπανικολάου μέλος του Κ.Σ της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση. Ιδιαίτερη σημασία έχει η προσπάθεια της νΚΑ για την ανάπτυξη κομμουνιστικού ρεύματος στη νεολαία.
Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα της προσπάθειας εθνικιστικών και φασιστικών ομάδων να προκαλέσουν κύμα καταλήψεων στα σχολεία ; Τι καθόρισε τις εξελίξεις;
Οι φασίστες το προηγούμενο διάστημα επιχείρησαν να δημιουργήσουν ένα αίσθημα «αυθόρμητου μαθητικού ξεσηκωμού». Με ανώνυμα καλέσματα, ανυπόγραφες αφίσες, με δράση φασιστικών πυρήνων σε διάφορες γειτονιές, προσπάθησαν δώσουν μια εικόνα παντοδυναμίας. Επιχείρησαν ακόμα και να τραμπουκίσουν και να τρομοκρατήσουν τους μαθητές, όπως έγινε στα Γιάννενα, στο Ηράκλειο, στα Λύκεια της Γκράβας. Ωστόσο η μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών τους γύρισε την πλάτη. Το μαθητικό κίνημα δε μάσησε, οι αγωνιστικές του εμπειρίες βοήθησαν ώστε να μην «τσιμπήσει» στο δήθεν πατριωτικό «ξεσηκωμό». Αποκορύφωμα ήταν το μαζικό συλλαλητήριο μαθητών και φοιτητών στα Προπύλαια, που έβαλε μπλόκο σε κάθε σκέψη εμφάνισης φασιστών στο κέντρο της Αθήνας.
Πως εκφράστηκε η αντιφασιστική δράση των μαθητών;
Με ποικιλία μέσων και τρόπων, με φαντασία και δημιουργικότητα, το μαθητικό κίνημα έδειξε ότι δε «μασάει» στις απειλές των ναζί, είτε με αντιφασιστικές καταλήψεις, είτε με μετατροπή εθνικιστικών καταλήψεων σε αντιφασιστικές – αντιεθνικιστικές, είτε με καταψήφιση των αντιδραστικών καταλήψεων σε γενικές συνελεύσεις. Αλλού φτιάχνοντας πανό ενάντια στον εθνικισμό. Η εικόνα αυτή έρχεται από όλη την Ελλάδα.
Το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια αγωνιστική κινητικότητα σε τμήματα της νεολαίας, αλλά είναι πολύ αναντίστοιχη σε σχέση με την τρομερή επίθεση που έχει δεχθεί η νεολαία όλα τα τελευταία χρόνια. Που εντοπίζετε τις αιτίες και ποια η παρέμβασή σας;
Φαίνεται πως τώρα αρχίζει το «ξεμούδιασμα» της νεολαίας και το ξεπέρασμα του αισθήματος της ήττας που υπήρχε. Ειδικά οι νεότερες γενιές, που δεν έχουν ζήσει το δημοψήφισμα του ’15 και τη μνημονιακή κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ, σηκώνουν κεφάλι. Ωστόσο υπάρχουν πολλά ακόμα να γίνουν. Από την πλευρά μας, προσπαθούμε να «βαθύνουμε» αυτή την κινητικότητα, αναδεικνύοντας την ανάγκη για ένα κίνημα που δε θα έχει (εκλογικές) αυταπάτες. Υπάρχει δρόμος μπροστά μας, με ανεβασμένες απαιτήσεις, ιδιαίτερα στο επίπεδο της οργάνωσης και δράσης των νέων εργαζομένων, της λεγόμενης νέας εργατικής βάρδιας. Αλλά και στο χώρο σχολών και σχολείων, ο νέος τρόπος με τον οποίο επιτίθενται κράτος και κυβέρνηση στη δημόσια και δωρεάν παιδεία απαιτεί νέες απαντήσεις και επεξεργασίες από την πλευρά του κινήματος. Σε αυτό προσπαθούμε να συμβάλουμε.
Υπάρχουν φωτεινά σημάδια μέσα στις δυσκολίες;
Νομίζω πως ειδικά η αντίσταση των μαθητών στο φασισμό πρέπει να μας γεμίζει αισιοδοξία. Επιπλέον φέτος, σε μια σειρά σχολών, σχολείων, χώρων δουλειάς, ένα νέο κύμα αγώνων ξεπετιέται. Η απεργία την 1η Νοεμβρίου, υπήρξε ένα πολύ ελπιδοφόρο πρώτο βήμα στο εργατικό κίνημα, με μεγάλη συμμετοχή νέων εργαζομένων. Ακόμα, οι κινητοποιήσεις μαθητών και φοιτητών στο Υπουργείο Παιδείας, αλλά και η μαζική συμμετοχή στο φετινό τριήμερο του Πολυτεχνείου είναι τέτοια παραδείγματα. Και το πιο σημαντικό, νέοι και νέες αγωνιστές και αγωνίστριες βγαίνουν μπροστά. Καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό και ελπιδοφόρο είναι αυτό στις υπάρχουσες –εξαιρετικά δύσκολες– συνθήκες.
Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τον Δεκέμβρη του ΄08; Τι έχει να πει για τη νεολαία σήμερα;
Εκείνο το ξέσπασμα δεν ήταν τυχαίο, ούτε άσχετο με τις τότε ευρύτερες εξελίξεις. Οι νέοι άνθρωποι τότε ένιωσαν, λίγο μετά την έναρξη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, το μέλλον τους να βαλτώνει στην ανεργία και τη μιζέρια. Ήταν, θα μπορούσε να πει κανείς, το καμπανάκι για όσα επακολούθησαν, τα μνημόνια κοκ. Υπό αυτήν την έννοια, ο αγώνας για το μέλλον μας, για να γίνουν πραγματικότητα τα όνειρα μας, εμπνέεται από εκείνο τον Δεκέμβρη. Μας δίνει εμπειρία για τον τρόπο οργάνωσης των αγώνων, αλλά και για το πως θα αποφευχθούν μια σειρά λαθών και αστοχιών.
Δεν έχει κλείσει ο κύκλος των εξεγέρσεων; Δεν έχουμε μπει σε μια μεταμνημονιακή κανονικότητα;
Φυσικά και όχι. Άλλωστε, όσοι κάθε φορά προοικονομούν το «τέλος της ιστορίας», απλά μετά από λίγο αναθεωρούν τις απόψεις τους. Η αστική μπάντα συμπεριφέρεται ακριβώς σαν να περιμένει ένα νέο ξέσπασμα: καταστολή, αυταρχική θωράκιση του κράτους και μια σειρά άλλων εξελίξεων το αποδεικνύουν. Ό,τι όμως τρομάζει αυτούς εμάς πρέπει να μας χαροποιεί. Αν φοβούνται ακόμα τόσο τις εξεγέρσεις του παρελθόντος, που τους στοιχειώνουν και θα τους στοιχειώνουν, φανταστείτε πόσο φοβούνται μία νέα.
Η νΚΑ επιδιώκει να είναι μια σύγχρονη κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας. Τι σημαίνει αυτό σήμερα, τι στόχους έχετε θέσει;
Πρώτο σημαντικό βήμα είναι η ένταση της παρέμβασης και η μαζικοποίηση μας στους χώρους που ζει και αναπνέει η νέα εργατική βάρδια. Αυτό ωστόσο δεν είναι ζήτημα μόνο της οργανωτικής μας διάταξης, αλλά, πολύ περισσότερο, της πολιτικής ανάλυσης και θεωρίας για το τι είναι η εργατική τάξη σήμερα, και τον ειδικό ρόλο της νέας εργατικής βάρδιας. Αλλά και το πώς, το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας που πλήττεται θα ανασάνει και μέσα στο χώρο της εκπαίδευσης. Πώς η πάλη για δημόσια και δωρεάν παιδεία θα συνδεθεί με την πάλη ενάντια στους ταξικούς φραγμούς, αλλά και με την πάλη για «κοινωνικοποίηση» της γνώσης, ενάντια στο σύγχρονο σκοταδισμό. Είναι θέματα με τα οποία θα αναμετρηθούμε το επόμενο διάστημα. Άλλωστε, ενόψει και της συνδιάσκεψης του ΝΑΡ για την προγραμματική διακήρυξη, είναι αυτονόητο καθήκον η συζήτηση και γι’ αυτά τα ζητήματα, που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την παρέμβαση μας στη νεολαία και παίζουν κρίσιμο ρόλο για τη δημιουργία νεολαιίστικου κομμουνιστικού ρεύματος.
