Γιώργος Ρούσης
Η διαδικασία συνάδει με τη μετεξέλιξη του ΝΑΡ και όχι με τη συγκρότηση κομμουνιστικού κόμματος
Το σύντομο σχόλιο που ακολουθεί αφορά στο άρθρο στο Πριν με τίτλο «Προγραμματική Διακήρυξη ΝΑΡ – Η κομμουνιστική ελπίδα απαιτεί επαναθεμελίωση». Για να μην παρεξηγηθώ, η κριτική που ακολουθεί γίνεται από την οπτική γωνία ενός ανθρώπου, ο οποίος εκτιμά ότι η ύπαρξη και συνεπώς η συγκρότηση ενός σύγχρονου επαναστατικού ΚΚ είναι πιο αναγκαία από ποτέ.
Καταρχάς και καταρχήν διαφωνώ κάθετα με τη διαδικασία η οποία ακολουθείται, και η οποία πέραν του ότι παραπέμπει τη συγκρότηση ΚΚ στο επέκεινα, συνίσταται στο να καλούνται όσοι επιθυμούν να τοποθετηθούν πάνω σε μια Προγραμματική Διακήρυξη, επεξεργασμένη από ένα πολιτικό κόμμα και εν προκειμένω το ΝΑΡ, και όχι από μια επιτροπή εκλεγμένη από μια λαϊκή συνέλευση συντρόφων, ενταγμένων και ανένταχτων, οι οποίοι συμμερίζονται την παραπάνω αναγκαιότητα. Η διαδικασία αυτή συνάδει με τη μετεξέλιξη του ίδιου του ΝΑΡ και όχι με τη συγκρότηση-ίδρυση ενός ΚΚ. Αποτελεί, σε τελική ανάλυση, εσωτερική υπόθεση του ΝΑΡ και θυμίζει κάτι ανάλογο με τη μετωπική πολιτική του ΚΚΕ, η οποία κυριαρχείται από τη λογική «όσοι πιστοί προσέλθετε».
Στο εν λόγω άρθρο, από τον τίτλο του ήδη, γίνεται λόγος για ανάγκη «στρατηγικής επαναθεμελίωσης» του κομμουνισμού. Υποστηρίζω ότι ο κομμουνισμός δεν έχει ανάγκη επαναθεμελίωσης και ότι κάτι τέτοιο σηματοδοτεί την αναθεώρησή του και όχι την αναγκαία ανανέωσή του.
Είναι προφανές ότι η επίκληση του επιχειρήματος ότι ο Λένιν τιτλοφόρησε το σχετικό έργο «Ο ιμπεριαλισμός, νεότατο στάδιο του καπιταλισμού» και όχι «ανώτατο», γίνεται για να δικαιολογήσει την εισαγωγή ένας επόμενου σταδίου του καπιταλισμού, εκείνου του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού». Μετατοπίζεται, όμως έτσι το ζήτημα από την ουσία στον τύπο. Και η ουσία είναι ότι ο Λένιν αναλύει σε όλο το μήκος και πλάτος του έργου του τον ιμπεριαλισμό ή μονοπωλιακό καπιταλισμό ως το τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού. Ακόμη και αυτή, όμως, η ερμηνευτική υπέρβαση της ανάλυσης του Λένιν θα μπορούσε να συζητηθεί, αν είχε επαρκώς μέχρι σήμερα τεκμηριωθεί.
Ωστόσο, αντί της ανάγκης τεκμηρίωσης, στο εν λόγω άρθρο εκθειάζεται η μη αναγκαιότητά της και μάλιστα με το εξωφρενικό επιχείρημα ότι και το ίδιο το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» είναι ατεκμηρίωτο!
Όσον αφορά στον δρόμο επίτευξης του κομμουνισμού, διακηρύσσεται στο άρθρο η προφανής αναγκαιότητα του μαζικού αγώνα του εργατικού-λαϊκού κινήματος, απουσιάζει όμως η οποιαδήποτε πρόταση επαναστατικής στρατηγικής, υποβαθμίζεται ο ίδιος ο ρόλος της μεσολάβησης του Κόμματος, ενώ ανάγεται κάθε πραγματική αριστερή κυβέρνηση σε «κυβερνητική ή άλλη ανάθεση αυτόκλητων σωτήρων».
Διερωτάται κανείς ποια καταλήγει να είναι τελικά, ως προς αυτό το κομβικό ζήτημα, η διαφορά με το ΚΚΕ, όταν αυτό παραπέμπει τα πάντα στου Αγίου Σοσιαλισμού.
Τέλος, το άρθρο κλείνει με ένα ακατανόητο εφεύρημα ορισμού, ο οποίος αποδίδεται στο κόμμα «με την ευρεία και ιστορική έννοια» –δίχως να αναφέρεται πουθενά ο ορισμός του με «τη στενή έννοια»– με βάση τον οποίο το κόμμα είναι ταυτόχρονα «το κόμμα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, το αντικαπιταλιστικό εργατικό μέτωπο και οι ριζοσπαστικές ταξικές πτέρυγες του κινήματος» και όλα αυτά «αλληλοεπιδρώντα διαλεκτικά με πυρήνα το κόμμα».
Ειλικρινά μου είναι αδύνατον να φανταστώ πώς είναι δυνατόν να πεισθούν οι κομμουνιστές να συμμετέχουν σε ένα τέτοιο χαώδες εγχείρημα. Προσωπικά, πάντως, και παρά τη δηλωμένη αρχική μου πρόθεση να συμβάλω με τις μικρές μου δυνάμεις στην προσέγγιση αυτού του σημαντικού ζητούμενου, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τη θέση μου: όχι μόνο ούτε κυρίως λόγω των διαφωνιών που ενδεικτικά παρέθεσα πιο πάνω, αλλά πολύ περισσότερο λόγω της διαδικαστικής τροπής, που για ανεξήγητους για μένα λόγους, προσέλαβε τελικά η συγκεκριμένη προσπάθεια –μια τροπή η οποία και πολύ φοβούμαι ότι προδικάζει την αρνητική κατάληξη– δεν προτίθεμαι πλέον να συμμετάσχω σε αυτή.
Με την ειλικρινή ευχή να πέφτω έξω στις εκτιμήσεις μου, συντροφικά Γιώργος Ρούσης.
