Στο μαζί κρύβεται η αξιοπρέπεια
γράφει η Σοφία Τσάδαρη
Την μάχη με τον θάνατο έχασε το προηγούμενο Σάββατο 23 Ιουνίου ο παλιός μας σύντροφος Χρήστος Γραμματίδης. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 35 ετών νικημένος από “μη Hodgkins λέμφωμα σταδίου 4”. Ο τρόπος που αντιμετώπισε στα ίσα την επιθετική ασθένειά του, επικοινωνώντας τα όσα του συνέβαιναν με σαρκασμό, ξορκίζοντας με χιούμορ τον θάνατο, εκθέτοντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια και θάρρος γεγονότα και συναισθήματα, οδήγησαν σε ένα πρωτοφανές φαινόμενο κύματος θλίψης στα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τον Χρήστο αγάπησαν μέσα από το προφίλ του στα σόσιαλ μίντια χιλιάδες άνθρωποι, ετερόκλητοι έως και αντίθετοι μεταξύ τους, οι οποίοι γοητεύτηκαν από το λαμπρό του πνεύμα, το οποίο και αποτύπωνε με τρόπο διεισδυτικό, ευθύ, εύστοχο και συνάμα ευχάριστο στις δημοσιεύσεις του για επίκαιρα και μη θέματα. Ήταν μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου ευφυούς, διαβασμένου, καλλιεργημένου και πολύπλευρου που έβρισκε τον τρόπο να αγγίζει ευαίσθητες χορδές αλλά και να είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων ακόμη κι αν δεν συμφωνούσες με τα όσα έλεγε. Οι πραγματικοί και διαδικτυακοί φίλοι του τον «κήδευσαν» στο φέισμπουκ με καταιγισμό δημοσιεύσεων που ακολούθησε τη γνωστοποίηση του πρόωρου θανάτου.
Εμείς, όμως τον Χρήστο τον γνωρίσαμε αλλιώς, στη δράση και στον δρόμο. Πορευτήκαμε μαζί σε μια προκλητική και ανήσυχη εποχή, της οποίας και εκείνος ένιωσε τον παλμό. Μέσα από το δίκτυο Σπάρτακος και στη συνέχεια στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 γνωρίσαμε τον Χρήστο που “ήταν παλιά κνίτης στη Νομική Κομοτηνής”. Ύστερα υπήρξε και μέλος της νΚΑ από το 2009 και για δύο περίπου χρόνια. Συμμετείχε στις οργανώσεις των νέων εργαζομένων της Αθήνας – στην τότε οβ δικαιοσύνης και ΜΜΕ – αλλά και στο γραφείο νέων εργαζομένων. Η συμμετοχή του με δικά του λόγια «είχε τον χαρακτήρα της ψήφου εμπιστοσύνης σε μια άλλη αντίληψη για την Αριστερά και την πολιτική γενικά. Εκείνο που πίστευα είναι ότι το ΝΑΡ εννοεί την κομμουνιστική επαναθεμελίωση ως έναν μαρξισμό του 21ου αιώνα απαλλαγμένο από τις στρεβλώσεις του τριτοδιεθνισμού και, κυρίως, απαλλαγμένο από την άφατη μιζέρια και από το φορτίο ιστορικής αποτυχίας της ελληνικής κομμουνιστικής παράδοσης (κυρίως του ΚΚΕ)». Αποχώρησε με γραπτή του δήλωση στις 11 Οκτωβρίου του 2011 θεωρώντας ότι το ΝΑΡ δεν έχει καταφέρει να απαλλαγεί από τις κακοδαιμονίες της ελληνικής Αριστεράς …να μένει μονίμως στο επίπεδο της «διαμαρτυρόμενης μειοψηφίας»
Παρόλο που στη συνέχεια ακολούθησε διαφορετικά ιδεολογικά μονοπάτια, έτρεφε σεβασμό, μας παρακολουθούσε και διατηρούσε φιλικούς δεσμούς. Και η ανατρεπτική του τοποθέτηση σε θέματα στάσης ζωής αποτελούσε μια κόκκινη κλωστή που διέτρεχε τη σύντομη ζωή του. Τα μοναδικά του λόγια στο αμάγκι (amagi) κυκλοφόρησαν παντού:
«Σε σκέψεις περί αδίκου δεν μπήκα ποτέ (…) Τουλάχιστον εγώ ζω στη Δύση του 21ου αιώνα, όπου έχουμε φάρμακα και θεραπείες. Αυτός που έχει λέμφωμα στο Μπουρούντι, ξέρω γω, τι να πει για αδικία; (…)
Χωρίς τη στήριξη που έχω από σύντροφο, οικογένεια, φίλους και γιατρούς, θα είχα πεθάνει ήδη. Δεν έμεινα λεπτό μόνος, δεν με έχουν αφήσει στιγμή. Το δεύτερο που θέλω να πω είναι αλληλένδετο με το πρώτο: έχω δει στο νοσοκομείο πώς περνάνε αυτήν την αρρώστια οι άνθρωποι που είναι μόνοι. Είναι απάνθρωπο, αβάσταχτο. Μην αφήνετε τους ανθρώπους μόνους. Στο μαζί κρύβεται η αξιοπρέπεια…»
Αντίο Χρήστο, θα μας λείπεις.
