του Rémy Herrera, ερευνητή στο CNRS ( Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών-Κέντρο Οικονομικών Ερευνών, Πανεπιστήμιο της Σορβόνης)
Την 1η Μαΐου στη Γαλλία, όπως σε όλες τις χώρες του κόσμου, η διεθνής ημέρα αλληλεγγύης των εργαζομένων γιορτάζεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο: μέσα στη γιορτή υπάρχει και η διεκδίκηση. Oι άνθρωποι έρχονται στη συγκέντρωση με τις οικογένειές τους, συναντούν φίλους και συντρόφους, συζητούν, ανταλλάσσουν απόψεις, κινητοποιούνται, τραγουδούν, εφοδιάζονται με ελπίδες και κίνητρα, γελούν, ζουν. Όλοι μαζί.
Όμως, στο Παρίσι η φετινή Πρωτομαγιά εκτυλίχθηκε με έναν διαφορετικό τρόπο. Παρόλο που πάνω από 210.000 άτομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των συνδικάτων και διαδήλωσαν ειρηνικά σε όλη την επικράτεια, στο Παρίσι εκφυλίστηκε η διαδήλωση που ξεκίνησε από την πλατεία της Βαστίλης.
Παίρνοντας θέση στην κεφαλή της πορείας και έχοντας περιέργως ξεφύγει από κάθε αστυνομικό έλεγχο, 1200 άτομα περίπου, που φορούσαν κουκούλες και μαύρα ρούχα, οπλισμένα με σιδερένιους λοστούς, σφυριά και πέτρες από σπασμένα πεζοδρόμια ξέσπασαν σε καταστροφές μπροστά στα μάτια των δυνάμεων της τάξης, οι οποίες είχαν για ώρα παθητική στάση. Με το που πέρασαν τη γέφυρα του Austerlitz, ομάδες καταστροφέων (black blocs), παρότι αντιληπτοί, επιτέθηκαν σε ένα κατάστημα McDonalds, σε μαγαζιά και άλλα κτίρια… Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης -τα οποία ελέγχει η κυρίαρχη ολιγαρχία- μετέδιδαν συνεχώς εικόνες και πληροφορίες σαν να επρόκειτο για κάποιο θέαμα!
Ο διοικητής της αστυνομίας απαίτησε τη διάλυση της διαδήλωσης, κάτι που αρνήθηκαν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Ωστόσο, οι ταραχές ανάγκασαν τη διαδήλωση να αλλάξει το δρομολόγιο της και εμπόδισαν έτσι την ένωση των σιδηροδρομικών με τους δημοσίους υπαλλήλους στο δρόμο, όπως είχε ανακοινωθεί. Μόνο όταν οι ταραξίες είχαν ολοκληρώσει το έργο τους και η πορεία των εργαζομένων έφτασε ειρηνικά, οι δυνάμεις των CRS (Compagnies Republicaines de Securite, τα αντίστοιχα γαλλικά ΜΑΤ) επενέβησαν συλλαμβάνοντας περίπου εκατό από τους ταραξίες αλλά και θέτοντας σε κίνδυνο τους ειρηνικούς διαδηλωτές.
Τελικά ο σκοπός επιτεύχθηκε: Οι εικόνες αντάρτικου πόλης που μεταδόθηκαν στους τηλεοπτικούς δέκτες επισκίασαν τις διεκδικήσεις δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών! Το βράδυ αυτής της Πρωτομαγιάς του (οργανωμένου;) χάους, οι συνδικαλιστές που είχαν προσκληθεί σε τηλεοπτικές εκπομπές εξέφρασαν δικαίως το θυμό τους για την υποβάθμιση της γιορτής των εργαζομένων, καθώς και την επίθεση που δέχτηκαν από την αστυνομία ειρηνικοί διαδηλωτές… Ενδεικτικά, ένας από τους υπευθύνους του συνδικάτου της Εθνικής Αστυνομίας (δεν πρόκειται βέβαια για προοδευτικό συνδικάτο), παραπονέθηκε για “οδηγίες” που έλαβε από τα ΜΑΤ (CRS, Compagnies Republicaines de Securite) να μην παρέμβει, να “τους αφήσει να σπάνε για να φανεί αυτό” μπροστά στις κάμερες.
Είναι προφανές ότι αυτοί που έσπαγαν αποτέλεσαν τους αντικειμενικούς συμμάχους της εξουσίας. Μιας κρατικής καπιταλιστικής εξουσίας, απέναντι στην οποία ισχυρίζονται ότι μάχονται, μιας εξουσίας που ανέλαβε την αποδιάρθρωση των δημοσίων υπηρεσιών. Γιατί, ποιόν ωφελούν τέτοιες πράξεις; Ήταν μήπως αυτή η ημέρα, ημέρα εξέγερσης και οδοφραγμάτων; Ας σοβαρευτούμε. Οι συνέπειες τέτοιων πράξεων είναι να καταστήσουν αδύνατη τη μάχη ενάντια στην ολιγαρχία και την εξουσία στην υπηρεσία των πλουσίων, να εξομοιώσουν διαδηλωτές και ταραξίες, να δυσφημίσουν την αντίσταση των εργαζομένων, να προκαλέσουν σύγχυση στις προσπάθειες που γίνονται εδώ και μήνες για την οικοδόμηση του συντονισμού των αγώνων, να θέσουν σε κίνδυνο το ίδιο το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, να ενισχύσουν τις φωνές που μιλούν για την αποκατάσταση της τάξης – το τέλος συνεπώς των απεργιών κα των κινημάτων για την προάσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων.
Ταραξίες και εξουσία δρουν αλληλέγγυα! Ο χειρισμός είναι χοντροκομμένος! Τόσο χοντροκομμένος όσο η υποκρισία του προέδρου Μακρόν (που έφυγε την 1η Μαΐου για το Σύδνεϋ!), ο οποίος στέλνει την αστυνομία στα κατειλημμένα πανεπιστήμια για να κάνει τους διαμαρτυρόμενους φοιτητές να σωπάσουν, ενώ είναι ο ίδιος που κάλεσε πριν λίγες μέρες το ακροατήριο του Πανεπιστημίου George Washington να “αποφασίσει για τον εαυτό του”: « Let’s disrupt the system together (…) Don’t believe those who say that’s the rule of the game, don’t question the rules of the game, it’s always been like that, you have to follow these rules. That’s bullshit ! ». Ή ο ίδιος που στο Δελχί στα μέσα του Μαρτίου συμβούλευε τους νέους Ινδούς: « Just do it. (…) One last advice: never respect the rules ». Λοιπόν, από που έρχεται αυτή η παρότρυνση;
Να μην φοβηθούμε! Συνεχίζουμε τον αγώνα! Ενάντια στις επιταγές των εργοδοτών και μιας κυβέρνησης που τους υπηρετεί, ενάντια στο γκρέμισμα των δημοσίων υπηρεσιών, την καταστροφή του εργατικού δικαίου. Για την κοινωνική πρόοδο, μια αξιοπρπή ζωή, για την ειρήνη και τη διεθνή αλληλεγγύη. “On lâche rien” (Δεν υποχωρούμε), όπως λέμε στη Γαλλία. Μέχρι τη σύγκλιση των αγώνων…
Απόδοση από τα γαλλικά
Άννα Γράψα
