Θανάσης Καραμπογιάς
Βαδίζοντας προς τις φοιτητικές εκλογές, έχει νόημα να δούμε και την στάση των υπόλοιπων δυνάμεων. Από τη μία, οι καθεστωτικές δυνάμεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ φαίνεται να κάνουν «στροφή στην πολιτική» ξεφεύγοντας από μια κλασική τακτική χρόνων με σημειώσεις, κλαμπάκια κλπ. και επιδιώκοντας ουσιαστικά να εγκαθιδρυθούν ως οι εκφραστές της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στα Πανεπιστήμια. Χαρακτηριστική είναι και η πρόσφατη πρόταση της ΔΑΠ για την Παιδεία που μιλάει για ιδιωτικά πανεπιστήμια, δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, σύνδεση των ΑΕΙ-ΤΕΙ με την αγορά εργασίας, κατάργηση του «ασύλου ανομίας» κα. Η όποια αντιπολίτευση στην κυβέρνηση είναι «για τα μάτια του κόσμου» καθώς οι προτάσεις των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ για την Παιδεία ταυτίζονται με την κυβερνητική πολιτική, τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ. Στο φόντο και των φοιτητικών εκλογών ΔΑΠ και ΠΑΣΠ προσδοκούν στην ψήφο των φοιτητών για να νομιμοποιήσουν αυτή τους τη στάση, ως ο καλύτερος σύμμαχος του κεφαλαίου στην εκπαίδευση. Από κοντά και το Bloco το οποίο προσπαθεί να εδραιωθεί ως κυβερνητική νεολαία, με ολίγον από «εκδημοκρατισμό» των Πανεπιστημίων. Και οι τρεις αυτές δυνάμεις αποτελούν τους κατεξοχήν εκφραστές της κυβερνητικής πολιτικής που κτυπά την παιδεία, φέρνει συγχωνεύσεις, διαλύει το δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο, εισάγει επιχειρήσεις, υποβαθμίζει τη γνώση και τα πτυχία μας και πρέπει να τσακιστούν τόσο στην καθημερινότητα των σχολών όσο και στην κάλπη.
Από την άλλη, η ΠΚΣ, παράταξη της ΚΝΕ, η οποία έχει μια σειρά ευθυνών για την κατάσταση των φοιτητικών συλλόγων, ειδικά με τη στάση της την φετινή χρονιά και σε συνέχεια των προηγούμενων. Μια δύναμη η οποία μπορεί να εκφράζει μια αγωνιστική ρητορεία, αλλά στην πράξη φέτος απείχε από μια σειρά αγώνων (βλ. κατάληψη υπουργείου και συνέλευση αγώνα), ενώ δείχνει σιγά σιγά να αποσύρεται ακόμα και από τους χαμηλής έντασης αγώνες που έδινε παλιότερα, ενισχύοντας την ανάθεση και την φθορά που υπάρχει στους Συλλόγους. Εξόχως προβληματική είναι και η στάση της στο ζήτημα του πολέμου (ρίχνοντας παράλληλα και τόνους λάσπης στις δυνάμεις της ΕΑΑΚ).
Το βασικό είναι ότι όλες οι παραπάνω δυνάμεις είτε δεν θέλουν, είτε δεν μπορούν να συμβάλλουν στην αναγκαία ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων και στους μελλοντικούς αγώνες που πρέπει να δοθούν από το φοιτητικό κίνημα. Η μόνη απάντηση, ο μόνος δρόμος για να πάνε τα πράγματα αλλιώς για την νεολαία είναι η μαζική στήριξη της ΕΑΑΚ στις φοιτητικές εκλογές, για να τσακιστεί η κυβερνητική πολιτική, για να αποκτήσουν νέα πνοή οι συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών, για ένα φοιτητικό κίνημα πολιτικά επικίνδυνο, καταλύτη ευρύτερων ανατροπών.
