Τσακίρης Βίκτορας, Μέλος Πρωτοβουλίας Εργαζομένων και ΔΣ Συλλόγου Υπαλλήλων Τράπεζας Αττικής
Η σημερινή διοίκηση της Tράπεζας Αττικής ανέλαβε τον Σεπτέμβριο του 2016, μετά την υπόθεση Καλογρίτσα, ως προϊόν συμβιβασμού μεταξύ κυβέρνησης και Τράπεζας της Ελλάδας που διεκδικούσαν τον έλεγχό της, η οποία τελεί σε ιδιότυπο καθεστώς «εκκαθάρισης». Με τις ευλογίες των πατρόνων της, στο όνομα μιας «εξυγίανσης», επιτίθεται στους εργαζόμενους. Τον Οκτώβριο 2016 εξήγγειλε πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου. Από 800 υπαλλήλους αποχώρησαν 110. Τον Φεβρουάριο 2017 έκοψε μισθούς κατά 20-25% και τον Μάρτιο απείλησε με απόλυση 14 εργαζόμενους που αρνήθηκαν την εθελούσια. Οι απολύσεις αποτράπηκαν μέσω ΟΤΟΕ-Υπ. Εργασίας και νομικών ενεργειών των απολυόμενων. Τον Σεπτέμβριο μεταβιβάστηκαν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια σε κερδοσκοπικό fund. Εκχωρώντας εργασίες, η Τράπεζα ενέτεινε την πίεση για υποκατάσταση σταθερών θέσεων εργασίας με μορφές ελαστικής απασχόλησης, χωρίς δικαιώματα, όπως έχει γίνει με φύλαξη, καθαρισμό, διεκπεραίωση. Τον περασμένο Μάρτιο εξαγγέλθηκε νέα «εθελούσια». Μέσα σε 15 μήνες, σπρώχθηκε στην έξοδο πάνω από το 1/3 των υπαλλήλων, ενώ γίνονταν προσλήψεις στελεχών με παχυλούς μισθούς και πάρτι εκατομμυρίων με αναθέσεις έργων.
Την Τρίτη 10/4, λίγο πριν λήξει η εθελούσια, ανακοινώθηκαν 9 μεταθέσεις: από Αττική= Κοζάνη, Θεσσαλονίκη και Κατερίνη, από Πάτρα- Ξάνθη, από Κρήτη- Χίο και Θεσσαλονίκη, από Καβάλα-Δράμα. Πρόκειται για κάποιους που απειλήθηκαν πέρυσι με απόλυση και για κατηγορίες όπως συνυπηρετούντα ζευγάρια, υπαλλήλους συγκεκριμένων επαρχιακών καταστημάτων, υπαχθέντες στο νόμο Κατσέλη. Άνθρωποι συνθλίβονται, οικογένειες διαλύονται «για την εύρυθμη λειτουργία της τράπεζας».
Ο εκβιασμός τους έχει στόχο και την τρομοκράτηση των υπολοίπων για να εξασφαλιστεί η υποταγή/πειθάρχηση. Η εργοδοτική ηγεσία του σωματείου, αφού κωλυσιέργησε, αφήνοντας την πίεση στους συναδέλφους να αυξάνεται, προκήρυξε 3ωρη στάση εργασίας (μετά τη λήξη της εθελούσιας). Με μια τυπική ανακοίνωση, χωρίς προετοιμασία, κινητοποίηση. Στόχος: κουκούλωμα.
Δημιουργώντας κρίση εμπιστοσύνης στη συνδικαλιστική δράση, το μήνυμα είναι: Ο καθένας μόνος του απέναντι στην εργοδοσία… Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σημαντικό, όχι μόνο για τους εργαζόμενους της τράπεζας και τον κλάδο, αλλά για όλους τους εργαζόμενους σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
