Γιάννης Ελαφρός
Η δολοφονική επίθεση της Χρυσής Αυγής στη Φαβέλα αποκάλυψε την αναθέρμανση της δράσης των νεοναζί, που επιδιώκουν να αξιοποιήσουν το ευρύτερο εθνικιστικό κλίμα και την αντίδραση στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Μια μαζική και μαχητική διαδήλωση στο κέντρο του Πειραιά έδωσε προχθές απάντηση στη δολοφονική επίθεση Χρυσαυγιτών στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Φαβέλα στο Μικρολίμανο την περασμένη Κυριακή. Η Φαβέλα, καταλήψεις προσφύγων, αντιφασιστικές οργανώσεις, η Εργατική Λέσχη Κερατσινίου, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΚΕΕΡΦΑ, άλλες συλλογικότητες και πλήθος κόσμου απέδειξαν πως η προσπάθεια εκφοβισμού από τους νεοναζί ηττήθηκε, έσπασε στην πράξη! Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, γιατί η μάχη με τον φασισμό θα είναι μακρόχρονη και απαιτείται αποφασιστικότητα, σχέδιο, λαϊκότητα και συνολική αντίληψη για μια νικηφόρα αντιπαράθεση σε όλα τα επίπεδα: και στον δρόμο και στους χώρους δουλειάς και σπουδών και στην πολιτική και στη σφαίρα των ιδεών και του πολιτισμού.
Αναμφίβολα, η δολοφονική επίθεση στη Φαβέλα αποτέλεσε μια κλιμάκωση της δράσης της Χρυσής Αυγής. Αυτό μαρτυρά η επιδρομή δέκα ατόμων με ρόπαλα και πυρσούς, τα ευθεία κτυπήματα στο κεφάλι ακόμα και σε γυναίκες, ο τραυματισμός πέντε ατόμων (τρεις μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο), μεταξύ αυτών και της συνηγόρου πολιτικής αγωγής εκ μέρους της οικογένειας Φύσσα Ελευθερίας Τομπατζόγλου, η οποία δέχθηκε ρόπαλο στο κεφάλι και της έγιναν ράμματα. Ακόμα ένα άτομο έφερε εγκαύματα από φασιστικό πυρσό. Η Φαβέλα είχε, επίσης, δεχθεί εμπρηστική επίθεση τον Αύγουστο του 17, για την οποία έχουν συλληφθεί τέσσερα μέλη της ακροδεξιάς οργάνωσης Απέλλα.
Το βράδυ της Κυριακής 25 Φλεβάρη κι ενώ πλήθος συστημικών ΜΜΕ αρνούνταν επίμονα να αναγνωρίσουν τη ΧΑ ως επιτιθέμενη στη Φαβέλα (μιλώντας γενικά για «επεισόδια», θυμίζοντας το αίσχος της παρουσίασης της δολοφονίας του Π. Φύσσα ως… ποδοσφαιρικό καυγά), υπήρξε ακόμα μια φασιστική απόπειρα εμπρησμού της κατάληψης στην οδό Παναιτωλίου 21 στο Κουκάκι, η οποία αποκρούστηκε από την περιφρούρηση. Είχε προηγηθεί η πυρπόληση του κτιρίου της κατάληψης Libertatia στη Θεσσαλονίκη την ημέρα του εθνικιστικού μακεδονικού συλλαλητηρίου, οι επιθέσεις νεοναζί στο θέατρο Εμπρός και οι άλλες βρομιές μετά το τέλος του αντίστοιχου στην Αθήνα.
Ταυτόχρονα, υπάρχει μια αναθέρμανση της φασιστικής δραστηριότητας. Σε σχολεία και σε σχολές γράφονται εμετικά χιτλερικά συνθήματα (που σβήνονται τάχιστα από τον κόσμο του κινήματος), τρικάκια της Χρυσής Αυγής πέφτουν με ιδιαίτερη επιμονή σε σχολεία, οι φασίστες προπαγανδιστές –κυρίως στο ίντερνετ– ξεσαλώνουν. Πλάι στην εγκληματική ΧΑ ξεφυτρώνουν κι άλλες νεοναζί ομάδες, όπως το Αυτόνομο Μέτωπο Εθνικιστών, η Κρυπτεία κα. Την ίδια ώρα, γκάλοπ εμφανίζουν τη ΧΑ να «τσιμπάει» ποσοστά (ενώ τα κυρίαρχα ΜΜΕ κάνουν τουμπεκί για τη δολοφονική δράση της), καταγράφοντας επίσης και άλλες ακροδεξιές κινήσεις.
Πρέπει να σημάνει συναγερμός. Πρώτο, η σημερινή φάση, τόσο εσωτερικά –Μακεδονικό, ελληνοτουρκικά, εφαρμογή μνημονίου από ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.–) όσο και διεθνώς –αντιδραστικό κύμα, ενίσχυση εθνικιστικών ρατσιστικών δυνάμεων– ταΐζει το φίδι ακροδεξιάς και φασισμού. Δεύτερο, ειδικά η αναθέρμανση του εθνικισμού, μέσω π.χ. των μακεδονικών συλλαλητηρίων δημιουργεί κατάλληλο έδαφος. Είναι λάθος η ταύτιση του κόσμου που συγκινείται ή και κινητοποιείται για το μακεδονικό με τον φασισμό. Εκτίμηση που τελικά δρα παραλυτικά και οδηγεί σε περιθωριοποίηση. Ακόμα πιο λάθος, όμως, είναι να μην βλέπει κανείς πως οι «μακεδονομάχοι» φουσκώνουν τα πανιά των εθνικιστών και των φασιστών. Άρα δεν μπορεί να υπάρχει καμιά ανοχή, πολύ περισσότερο σύμπλευση της Αριστεράς με τα ρεύματα αυτά.
Τρίτο, διαψεύδονται όσοι ανέμεναν –και λόγω δίκης– τη μετάλλαξη της Χρυσής Αυγής σε «κανονικό» ακροδεξιό κόμμα. Πρόκειται για οργάνωση με νεοναζιστική ιδεολογική βάση και με ενσωματωμένη στο DNA της τη δολοφονική βία. Ο φασισμός δεν εξημερώνεται, τσακίζεται!
Τέταρτο, το κίνημα και η μαχόμενη Αριστερά δεν θα έχουν σύμμαχο στο τσάκισμα του φασισμού αστικές πολιτικές δυνάμεις, ούτε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ανεξάρτητα εάν αυτοί, για τους δικούς τους λόγους, θα προσπαθούν κάποιες φορές να περιορίσουν και να ελέγξουν το τέρας που δημιούργησε το κεφάλαιο για να κτυπήσει το εργατικό κίνημα και ειδικά τις επαναστατικές τάσεις. Πέμπτο, ακριβώς γι’ αυτό απαιτείται μαχητική αντιφασιστική ενότητα δράσης «από τα κάτω», με ταυτόχρονη ενίσχυση του ταξικού διεθνιστικού αντικυβερνητικού και αντιιμπεριαλιστικού περιεχομένου, ώστε να μην μπορούν οι φασίστες να ψαρεύουν στα θολά νερά. Όταν η αντικαπιταλιστική Αριστερά είναι στην πρώτη γραμμή του καθημερινού αγώνα για το ψωμί, τη δουλειά, την ελευθερία και την ειρήνη, ενάντια στον πόλεμο, τις ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και ΕΕ, το κεφάλαιο και τα μνημονιακά κόμματα, κόβει τον δρόμο στον εθνικισμό και τον φασισμό.
