Νιόβη Ζαραμπούκα-Χατζημάνου
Στα πλαίσια της έκθεσης «Η Μνήμη της Επανάστασης – Σύγχρονοι Έλληνες εικαστικοί», που πραγματοποιείται στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, 70 σύγχρονοι/ες Έλληνες και Ελληνίδες εικαστικοί, κλήθηκαν, με αφορμή τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση, να επεξεργαστούν την ιστορική αλλά και σύγχρονη νοηματοδότητη των συμβόλων της επανάστασης αλλά και της διαχρονικότητάς τους μέχρι και σήμερα.
Ο κεντρικός κορμός της έκθεσης, πλαισιώνεται από αναπαραγωγές έργων της συλλογής Κωστάκη του ΚΜΣΤ με στόχο τον απευθείας διάλογο με την εποχής της ρωσικής πρωτοπορίας αλλά και του σοβιετικού ρεαλισμού μέσα από αντικείμενα (αφίσες και προτομές με τους ηγέτες της Οκτωβριανής Επανάστασης, φωτογραφίες, ζωγραφικοί πίνακες σοσιαλιστικού ρεαλισμού κ.ά.) της συλλογής του Βασίλη Κωνσταντίνου. Από την επιτακτικότητα για δράση μέχρι την αμφισβήτηση και προσπάθεια ανανοηματοδότησής τους, ο καθένας και η καθεμία δημιουργούν ως σύνολο μία αφήγηση που θέτει άξονες τεμνόμενους ή μη, μέσα από μία επιμελητική πρόταση, που μας παρέχει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο ιστορικών ερεθισμάτων για την ανάγνωση της έκθεσης.
Δεν πρόκειται για μια έκθεση ευκολοχώνευτη, αν επιλέξουμε να την εξετάσουμε από τη σκοπιά της πολιτικής ορθότητας των απαντήσεων που συγκροτούνται ως σύνολο. Είναι μια ευκαιρία, όμως, επισκεπτόμενοι την έκθεση να ακούσουμε και να προβληματιστούμε αλλά και να αναμετρηθούμε με τα στεγανά μας και να σκεφτούμε ποια θα μπορούσε να είναι αυτή η σύγχρονη εικαστική πρωτοπορία που θα θέλαμε και αν και κατά πόσο η τέχνη είναι εκεί για να μας προκαλεί και να μας εξοργίζει κάποιες φορές, επειδή μας τσιμπάει εκεί ακριβώς στις αδυναμίες μας, καλοπροαίρετα και μη. Πώς εγκαταλείπουμε την ασφάλεια του θαυμασμού μας για κάτι τόσο οικείο στην αριστερά, όπως η τέχνη της Ρώσικης πρωτοπορίας που παίζει σημαίνοντα ρόλο στην πολιτική-πολιτιστική μας παιδεία, για να εκτιμήσουμε τις νέες ματιές, ειδικά όταν αυτές δεν αποτελούν ένα οργανωμένο και στρατευμένο εικαστικό ρεύμα; Αλλά από την άλλη, πώς θα μπορέσουμε να έρθουμε σε διάλογο και κάλεσμα για στράτευση προς τον κόσμο της σύγχρονης τέχνης, χωρίς να καταλήξουμε σε μια καταπιεσμένη στρατευμένη τέχνη;
Από την καθαρά εικαστική σκοπιά, η έκθεση αυτή εμπεριέχει μεγάλο πλούτο μέσων, υφών και πρακτικών, μέσα σε ένα καλοδουλεμένο πλαίσιο που αν μη τη άλλο μπορεί ο καθένας να παρακολουθήσει και συνδιαλεχθεί μαζί του. Αν έπρεπε να προτείνουμε πολιτικά, όμως, τι είναι αυτό που πρέπει να δούμε σε αυτή την έκθεση, θα έλεγα να σταθούμε σε αυτά που «δεν μας αρέσουν» και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το γιατί.
Πληροφορίες
Η έκθεση συνεχίζεται ως τις 14 Απριλίου 2018
Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, Πειραιώς 256, Ρέντης
Εκθεσιακός χώρος «Νίκος Κεσσανλής»
Πειραιώς 256, 18233, Αγ. Ι. Ρέντης
210 38 97155, 210 3897 121, 210 48 01 259
Τα έργα -ζωγραφική, γλυπτική, εγκαταστάσεις, χαρακτική, βίντεο- τα περισσότερα των οποίων δημιουργήθηκαν με αφορμή την έκθεση ανήκουν στους εικαστικούς: Μιχάλη Αρφαρά, Κωστή Βελώνη, Μπάμπη Βενετόπουλο, Ανδρέα Βούσουρα, Κορνήλιο Γραμμένο, Λυδία Δαμπασίνα, Δημήτρη Ζουρούδη, Αντιγόνη Καββαθά, Στέφανο Καμάρη, Δημήτρη Καρλαφτόπουλο, Θοδωρή Λάλο, Γιάννη Λασηθιωτάκη, Ανδρέα Λυμπεράτο, Αλέξανδρο Μαγκανιώτη, Δημήτρη Μεράντζα, Μανώλη Μπαμπούση, Ξενοφώντα Μπήτσικα, Νικόλα Μπλιάτκα, Αντώνη Παπαδόπουλο, Αλίκη Παππά, Κωνσταντίνο Πάτσιο, Νατάσσα Πουλαντζά, Νίκο Σεπετζόγλου, Γιάννη Σκαλτσά, Μάριο Σπηλιόπουλο, Γιώργο Τσεριώνη, Κώστα Τσώλη, Πάνο Χαραλάμπου, Κώστα Χριστόπουλο, Θοδωρή Χρυσικό και Γιάννη Ψυχοπαίδη. Η επιμέλεια της έκθεσης ανήκει στον Γιάννη Μπόλη, ιστορικό της τέχνη και επιμελητή του ΚΜΣΤ.
