υποψήφιος με την Ενωτική Αγωνιστική Συνεργασία ΕΘΕΛ, μέλος ΔΣ ΕΚΑ
Συνέντευξη στο Δημήτρη Σταμούλη
Για το σημερινό χάλι των δημόσιων συγκοινωνιών φταίνε οι αστικές κυβερνήσεις, από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ έως τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η κρατική επιχορήγηση φτάνει μόλις τα 80 εκατ. ευρώ ετησίως, ποσό που δεν φτάνει για ανταλλακτικά και καύσιμα. Από τα 2.000 λεωφορεία κινούνται μόνο τα 900. Η ΕΑΣ παλεύει για δημόσιες μεταφορές, δικαίωμα του λαού και της εργατιάς.
Την ΕΑΣ στηρίζουν ανέντακτοι, ως επί το πλείστον, εργαζόμενοι με καθαρά όμως ταξικά χαρακτηριστικά. Το σωματείο να αποφασίζει με γενικές συνελεύσεις.
Ποια ζητήματα κυριαρχούν στις επερχόμενες εκλογές σε ένα από τα μεγαλύτερα συνδικάτα, στην ΕΘΕΛ;
Στα λόγια όλες οι παρατάξεις είναι υπέρ του αιτήματος για δημόσιες μεταφορές, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση. Από κει και πέρα, μπαίνει το ζήτημα της αξιοπιστίας και της συνέχειας. Δηλαδή, όταν ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΜΕΤΑ μιλούν για δημόσιες αστικές μεταφορές, ενώ στήριξαν με κάθε τρόπο το νόμο Ρέππα, που ανοίγει διάπλατες πόρτες στους ιδιώτες, είναι σαφέστατο πως όχι μόνο δεν πιστεύουν τα αιτήματά τους αλλά τα χρησιμοποιούν για να εξαπατήσουν τους εργαζόμενους. Και για να είμαστε ακριβείς, το σημερινό ΜΕΤΑ δεν υπήρχε το 2011 αλλά ήταν στελεχιακά ενσωματωμένο σε ΠΑΣΚΕ, κυρίως, αλλά και στη ΔΑΚΕ. Αργότερα πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, όταν διαφαινόταν η εκλογική του επικράτηση.
Και η Ενωτική Αγωνιστική Συνεργασία;
Εμείς, ως Ενωτική Αγωνιστική Συνεργασία (ΕΑΣ), δίνουμε ένα διαφορετικό στίγμα στην αντιπαράθεση ανοίγοντας τρία σημαντικά ζητήματα: Πρώτο, ταξικός μετασχηματισμός και λειτουργία μέσω γενικών συνελεύσεων του συνδικάτου, ώστε να αποφασίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Δεύτερο, προάσπιση των εργατικών συμφερόντων και διεύρυνσή τους. Τρίτο, αξιόπιστη λειτουργία των αστικών μεταφορών με βάση τα λαϊκά συμφέροντα. Για την ΕΑΣ, τα λεωφορεία ανήκουν στη λαϊκή περιουσία.
Τι έχει αλλάξει τα χρόνια των μνημονίων στις συνθήκες εργασίας στα μέσα μαζικής μεταφοράς;
Τα πάντα! Προς το χειρότερο βέβαια. Οι αποδοχές των εργαζομένων έχουν μειωθεί στο μισό. Οι εργασιακές συνθήκες σε «γαλέρα» ήταν πιο υποφερτές από αυτές των οδηγών. Οι οδηγοί είναι μεταξύ… φυλακής και εντατικής εξαιτίας της υπερεντατικοποίησης της δουλειάς. Οι εργατικές ασθένειες «χτυπάνε κόκκινο». Έχουμε δεκάδες περιπτώσεις εργαζομένων με σοβαρά καρδιολογικά προβλήματα, όπως και μυοσκελετικά. Εμφράγματα , εγκεφαλικά, αυχενικά και προβλήματα μέσης «θερίζουν». Προσθέστε και την οικονομική εξαθλίωση και να, η πλήρης εικόνα των εργαζομένων στις μεταφορές. Τη μοναδική πρώην ΔΕΚΟ που οι γραφειοκρατικές παρατάξεις δεν έφεραν την παραμικρή αντίσταση σε κανένα μνημόνιο.
Ποιοι ευθύνονται για το σημερινό χάλι των δημόσιων συγκοινωνιών;
Ευθύνη έχουν όλες οι αστικές κυβερνήσεις, από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ ως τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Παρ’ ότι επιτελούμε κοινωνικό έργο, η κρατική επιχορήγηση φτάνει μόλις τα 80 εκατ. ευρώ ετησίως, ποσό που δεν φτάνει για ανταλλακτικά και καύσιμα. Το τροχαίο υλικό έχει μειωθεί από 2.200 οχήματα σε μόλις 900. Η έλλειψη σε οδηγούς και τεχνίτες δημιουργεί τεράστια προβλήματα επάνδρωσης δρομολογίων αλλά και επισκευών. Τα λεωφορεία σαπίζουν ακίνητα και με βλάβες στα αμαξοστάσια. Ανταλλακτικά έρχονται με το σταγονόμετρο. Όλο αυτό εξηγεί και το υποβαθμισμένο, σε συχνότητα, συγκοινωνιακό έργο που προσπαθούν με χίλιες δυσκολίες οι εργαζόμενοι να παρέχουν στον λαό. Τι κάνει η εταιρεία; Αυξάνει τα δρομολόγια στα χαρτιά μειώνοντας τον χρόνο διαδρομής. Δηλαδή θεωρούν ότι ένα λεωφορείο μπορεί, για παράδειγμα, να κάνει τον κύκλο Πειραιά – Κερατσίνι μέσα σε 40 λεπτά. Αν σκεφτεί κανείς τα στενά, τα παρκαρισμένα, την κίνηση, τις 30-40 στάσεις, καταλαβαίνουμε πως δεν βγαίνουν οι χρόνοι. Εκεί έρχεται η μεγάλη πίεση στους οδηγούς, ενώ και οι επιβάτες ξεθυμαίνουν στους οδηγούς για το συγκοινωνιακό χάλι.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέβαλε ηλεκτρονικό εισιτήριο και μπάρες. Εχθρός είναι η «εισιτηριοδιαφυγή» και η «λαθρεπιβίβαση»;
Το ηλεκτρονικό εισιτήριο δεν έχει να κάνει με την οικονομική κατάσταση των μεταφορών αλλά με τον σχεδιασμό παράδοσής τους στους ιδιώτες και την κερδοφορία. Για μας οι μεταφορές ήταν, είναι και θα αγωνιστούμε να είναι δικαίωμα του λαού και της εργατιάς.
Η ΕΑΣ έχει δεχτεί μια βρόμικη επίθεση από άλλες δυνάμεις του συνδικάτου ενόψει των εκλογών στις 14-15/3. Ποια είναι η αλήθεια και γιατί σας έχουν στοχοποιήσει;
Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Εδώ υπάρχει το εξής καταπληκτικό. Παρ’ ότι είμαστε σχετικά μικρή δύναμη στο χώρο, οι επιθέσεις που δεχόμαστε είναι διαχρονικές και από όλο το συνδικαλιστικό φάσμα. Προφανώς, δεν μας συγχωρούν πως έχουμε χρόνια τώρα καθιερώσει την εναλλαγή εκπροσώπου στο ΔΣ, σπάζοντας τον αιώνιο εργατοπατερισμό. Δεν βλέπουν, επίσης, με καλό μάτι τη συμμετοχή μας στις δράσεις του Συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων και τον ταξικό εργατικό χαρακτήρα του σχήματος. Παρότι την ΕΑΣ την στηρίζουν ανέντακτοι, ως επί το πλείστον, εργαζόμενοι με καθαρά όμως ταξικά χαρακτηριστικά, προσπαθούν ντε και καλά να μας εντάξουν σε πολιτικούς χώρους που τους βολεύει. Δεν είναι τυχαίο, επίσης, πως μόνο μέλη της ΕΑΣ έχουν δεχθεί διώξεις από τις εκάστοτε διοικήσεις για συνδικαλιστική δράση. Επίσης, κάποιοι δεν συγχωρούν την ενεργή συμμετοχή της ΕΑΣ στο αντιφασιστικό κίνημα.
Πρωτοβάθμια συνδικάτα, όπως της ΕΘΕΛ, είναι στο στόχαστρο του νέου αντιαπεργιακού νόμου. Πώς σκέφτεστε να αντιμετωπίσετε την επίθεση στο απεργιακό δικαίωμα;
Αναμενόμενη η επίθεση γιατί μια απεργία, ειδικά στις αστικές μεταφορές, είναι ικανή να παραλύσει όλη την πόλη. Βεβαίως και πριν, τις περισσότερες απεργίες παράνομες τις κήρυσσαν. Από εργατική θέση, βέβαια, ήταν μια ακόμα επιβεβαίωση της αλλαγής στρατοπέδου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Όσο για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αυτή τρέμει τις γενικές συνελεύσεις για απεργίες αλλά και για απλή ενημέρωση. Τα τελευταία τρία χρόνια δεν έγινε ούτε μία συνέλευση για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορούν να τις ελέγξουν.
Οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως το ΕΚΑ, όπου είσαι μέλος του ΔΣ, έχουν περιθώρια συμβολής στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος;
Όσο υπερισχύουν οι γραφειοκρατικές παρατάξεις δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα συμβολής ούτε καν η διάθεση. Σέρνονται και θα σέρνονται πίσω από το άρμα της ΓΣΕΕ σε καθαρά αντεργατικές επιδιώξεις.
Γιατί μιλάτε για ανεξάρτητο κέντρο αγώνα και με ποιες δυνάμεις μπορεί να συγκροτηθεί;
Γιατί είναι η μοναδική λύση ώστε να μπορέσουν οι εργάτες να περάσουν στην αντεπίθεση. Αυτό είναι και το στοίχημα. Πρέπει όμως να γίνει δουλειά στην βάση των εργαζομένων. Τα ταξικά σχήματα να παρεμβαίνουν στους χώρους τους, να απεγκλωβίζουν τους εργαζόμενους από την κάθε μορφή γραφειοκρατίας και ταυτόχρονα να σχηματίζουν επιτροπές αγώνα. Όλο αυτό το δυναμικό μπορεί και πρέπει να συναντηθεί με τα ταξικά σωματεία, ώστε να υπάρχει μόνιμη και διαρκής παρέμβαση.
