του Δημήτρη Σταμούλη
Σε μια νέα εποχή απόλυτου εναρμονισμού με την κυρίαρχη αστική στρατηγική αλλά και απροκάλυπτης στήριξης της αντεργατικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εισέρχεται ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Χωρίς περιστροφές πετούν από πάνω τους και το τελευταίο φύλλο συκής, των επετειακών απεργιών και των κινητοποιήσεων-ντουφεκιών στον αέρα, στις οποίες επιδίδονταν τα τελευταία χρόνια. Η πρόσφατη πανεργατική απεργία κατά των μέτρων της τρίτης αξιολόγησης πραγματοποιήθηκε από πρωτοβάθμια σωματεία και κάποιες ομοσπονδίες, ενώ ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΕΚΑ, ΟΤΟΕ, ΟΙΥΕ κ.α. καταψήφισαν μετά μανίας κάθε απεργιακή πρόταση. Επιστέγασμα αυτής της γραμμής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είναι η απόφαση του γενικού συμβουλίου της ΓΣΕΕ στις 2 Φεβρουαρίου. «Εκτιμώντας τη σκληρή πραγματικότητα», αποφάσισε «τη συνέχιση των κινητοποιήσεων» (;) με πραγματοποίηση «Πανεθνικής Ημέρας Δράσης», και… «διάφορες μορφές κινητοποιήσεων». Για άλλη μια φορά η ΓΣΕΕ, μιλά αόριστα για «γενική απεργία», αφήνοντάς την όμως να αιωρείται σαν… φάντασμα πάνω από τους εργάτες. Το ίδιο είχε πράξει και η ΑΔΕΔΥ προ μηνός, περιφέροντας μια στάση εργασίας από μέρα σε μέρα και ανακοινώνοντάς την παραμονή. Ένα επιπλέον αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι η λεγόμενη «Πανεθνική Ημέρα Δράσης», δεν απευθύνεται στο εργατικό κίνημα, αλλά σε «όλες τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών»! Και εξηγούνται στη ΓΣΕΕ: «Μία συμμαχία […] με αιτήματα που οριζόντια αφορούν όλους». Γι’ αυτόν τον σκοπό, «θα συγκροτηθεί συντονιστική επιτροπή, με τη συμμετοχή εκπροσώπων και των κοινωνικών και επιστημονικών φορέων της χώρας»!
Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που η ΓΣΕΕ θέλει να συμπήξει «μέτωπο» με εργοδοτικούς και διαταξικούς «κοινωνικούς φορείς», όπως το ΤΕΕ ή ο ΔΣΑ, η ΕΣΕΕ των εμπόρων ή η ΓΣΕΒΕΕ των μικρομεσαίων εργοδοτών, που στηρίζουν τις «μεταρρυθμίσεις» για ελαστικοποίηση εργασίας, περικοπές μισθών και εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και παρόμοια αντεργατικά μέτρα. Μένει να δούμε αν θα απευθυνθεί και στον… μακεδονομάχο Φράγκο! Μάλιστα, Παναγόπουλος, ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ κάνουν ένα ακόμα βήμα ενάντια στην εργατική βάση την οποία δήθεν εκπροσωπούν. Όχι μόνο καταψηφίζουν την όποια απεργία, αλλά έχουν κάνει σημαία τους τις αντιδραστικές θεωρίες περί «αναποτελεσματικότητας των αγώνων». Χαρακτηριστικά, ο ίδιος ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, απαντώντας σε πρόταση για απεργία, δήλωσε ευθαρσώς ότι «έχει φάει τα ψωμιά του αυτός ο τύπος κινητοποιήσεων» και ότι «πρέπει να ψάξουμε να βρούμε κάτι διαφορετικό». Στην ίδια γραμμή και ο επικεφαλής της ΔΑΚΕ, Κιουτσούκης, ο οποίος εξύμνησε τους «ανεξάρτητους» φορείς που «οργανώνουν τα επιτυχημένα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία»!
Όμως και στην ΑΔΕΔΥ παγιώνεται και βαθαίνει η σύγκλιση των δυνάμεων του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, ειδικά μετά την πανελλήνια συνδιάσκεψη στις 2-3/2. ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ (πρώην ΠΑΣΚ), ΕΑΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και Δημ. Ανατροπή άλλαξαν πραξικοπηματικά τη θέση για την αξιολόγηση, που ψήφισαν χιλιάδες εργαζόμενοι στο Δημόσιο και αρνούνται οποιαδήποτε μορφή αγώνα. Η ΑΔΕΔΥ, πλέον, σε γραμμή πλήρους ευθυγράμμισης με την κυβέρνηση, κάνει λόγο για μια δήθεν «άλλη» και «καλή» αξιολόγηση, επιδιώκοντας τη σταδιακή εγκατάλειψη της μάχης ενάντια στην αξιολόγηση. Η συγκεκριμένη απόφαση συνιστά ποιοτική τομή και βήμα ολοκλήρωσης του κρατικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού, καθώς όχι μόνο εξαφανίζεται το περιεχόμενο του αγώνα ενάντια σε κυβέρνηση-ΕΕ-κεφάλαιο αλλά, στα πρότυπα της ΓΣΕΕ, διαγράφεται κάθε αναφορά ακόμα και στα μνημόνια. Όπως εύστοχα τονίζουν οι Παρεμβάσεις Δημοσίου «οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων επιχειρείται να αντικατασταθούν με υπερταξικές συνευρέσεις, όπου η ταξική συνεργασία και η αποδοχή των συμφερόντων του κεφαλαίου βαφτίζονται “πανεθνική” υπόθεση». Σε ένα τέτοιο έδαφος, είναι «φυσικό» παρεπόμενο και η εκλογική σύμπλευση της «τρόικας» συνδικαλιστικού –ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ– με κοινά ψηφοδέλτια σε πρωτοβάθμια σωματεία, ειδικά εκεί όπου η αντικαπιταλιστική Αριστερά είναι ισχυρή (βλ. πρόσφατες εκλογές σε σωματεία Αττικού, Άγιου Σάββα κ.α.)
Πιο σαφές δεν γίνεται λοιπόν! Αν δεν συγκροτηθεί αντίπαλο δέος στον εργοδοτικό, κυβερνητικό και κρατικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που έχει πλέον περάσει σε μια ανοιχτή και ενεργητική υποστήριξη των στόχων της κυβέρνησης, του κεφαλαίου, της ΕΕ και του κράτους, δεν θα δημιουργηθούν ποτέ οι προϋποθέσεις για μια μαζική ανασυγκρότηση του κινήματος. Υπάρχει άλλος δρόμος και αυτός είναι η στροφή στην εργατική βάση, στους χώρους δουλειάς, τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις επιτροπές αγώνα. Σε κεντρικό συντονισμό και «συνέλευση αγώνα» όλων των μαχόμενων σωματείων, συλλογικοτήτων, επιτροπών αγώνα, αλλά και κλαδικών συντονισμών (όπως πρόσφατα στις τηλεπικοινωνίες, σε εκπαίδευση, υγεία κ.α.) που αναπτύσσονται στη δίνη μικρών και μεγάλων επιμέρους αγώνων, με τις αποφάσεις του αγώνα στα χέρια των εργατών. Η πανεργατική πανελλαδική απεργία στις 12 Ιανουαρίου, που έγινε έξω από τον έλεγχο και τη βούληση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ανέδειξε νέες δυνατότητες.
Σε αυτό θα κριθούν όλες οι δυνάμεις που αναφέρονται στο ταξικό κίνημα. Είναι αδιέξοδη η λογική του ΠΑΜΕ, που διαρκώς δίνει χώρο στη ΓΣΕΕ, απλώς «παρακολουθεί» τις επιλογές της και δεν τολμά να έρθει σε πραγματική ρήξη μαζί της. Ούτε το ΜΕΤΑ-ΛΑΕ συμβάλει προς άλλη κατεύθυνση, αφού στελέχη του είτε σε ΓΣΕΕ-ΕΚΑ τάσσονται με τον Παναγόπουλο είτε σε σωματεία αρνούνται να συμβάλουν σε μια λογική ανεξάρτητου κέντρου αγώνα. Είναι θετικό που το ΠΑΜΕ στην τελευταία απεργία, κάτω από την πίεση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και άλλων ταξικών δυνάμεων, τροποποίησε την ηττοπαθή και αδιέξοδη τακτική να προαναγγέλλει απεργία την ημέρα της ψήφισης των μέτρων, δίνοντας την απόλυτη πρωτοβουλία των κινήσεων στην κυβέρνηση. Ωστόσο, επιμένει να έχει γυρισμένη την πλάτη του στο ταξικό κίνημα και όσα σωματεία δεν βρίσκονται «υπό την αιγίδα» του, ενώ παραμένει σε μια λογική σχεδιασμού μέσω της ξεπουλημένης ΓΣΕΕ. Ας αναμετρηθούμε όλοι με τις νέες προκλήσεις. Ο καιρός δεν περιμένει…
