Πανεκπαιδευτικό μέτωπο συγκροτείται ήδη απέναντι στα νομοσχέδια της κυβέρνησης Μακρόν τα οποία έρχονται για να αναιρέσουν θεμελιώδεις κατακτήσεις. Την ίδια στιγμή, οι σιδηροδρομικοί βρίσκονται σε διαρκείς κινητοποιήσεις και δίνουν ραντεβού στους δρόμους, όπου βγαίνουν και άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι. Η Γαλλία συνεχίζει να μοιάζει με ένα καζάνι που βράζει μέσα στις έντονες ταξικές αντιθέσεις.
του Βαγγέλη Μόσχου
Μπροστά στη συμπλήρωση 50 χρόνων από τον Μάη του ΄68 και στον απόηχο των πολύ μεγάλων απεργιών ενάντια στον αντεργατικό νόμο El Khomri και των μαζικών κινητοποιήσεων του «Nuit Debout», η Γαλλία συνεχίζει να είναι ένα καζάνι που βράζει μέσα στις ταξικές αντιθέσεις. Και αυτό είναι εμφανές από το γεγονός ότι η νεοεκλεχθείσα κυβέρνηση του, «άφθαρτου» κατά τα άλλα, Μακρόν έχει ήδη απέναντί της το κίνημα. Με τρεις γενικές απεργίες από τον Σεπτέμβρη του 2017 μέχρι σήμερα αλλά και μάχες και κινητοποιήσεις που ξεσπάνε διαρκώς σε διάφορους κλάδους και χώρους, η κυβέρνηση αδυνατεί να καταλαγιάσει τα πνεύματα, σε μία κοινωνία όπου η ταξική πάλη οξύνεται στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο μόνος τρόπος της κυβέρνησης να εξυπηρετήσει τα αστικά συμφέροντα, είναι να βρίσκεται σε μια θέση αδιάκοπης επίθεσης. Γι’ αυτό και ο Μακρόν δεν έχασε ούτε μέρα, στην προσπάθειά του να υλοποιήσει τα μέτρα που έχουν στόχο να πάνε το έργο των προηγούμενων νεοφιλελεύθερων (σοσιαλιστικών και δεξιών) κυβερνήσεων ένα βήμα παραπέρα: Από το νομοσχέδιο για τον εργασιακό κώδικα, στη μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης και την αναβάθμιση του ιμπεριαλιστικού ρόλου του στρατού, φτάνοντας στην πρόσφατη ευθεία επίθεση στον κοινωνικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, με στόχο την πλήρη επιχειρηματικοποίηση της.
Απέναντι σε αυτήν την τελευταία επίθεση στην εκπαίδευση, ένα αρκετά μαζικό πανεκπαιδευτικό κίνημα φαίνεται να γεννιέται και να συνενώνει μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικούς που πλήττονται ταυτοχρόνως και εξίσου από τα νομοσχέδια και τις διατάξεις που επιδιώκει να εφαρμόσει η υπουργός παιδείας Βιντάλ — τα οποία ήδη έχουν εγκριθεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Μέσω της περίφημης πλατφόρμας «Parcoursup», αναδιατάσσεται το σύστημα εισαγωγής στα γαλλικά ΑΕΙ, το οποίο μέχρι πρότινος διασφάλιζε την οριζόντια πρόσβαση όλων, με μοναδικό ουσιαστικά κριτήριο τον τόπο κατοικίας και τις διαδικασίες κλήρωσης. Η νέα πλατφόρμα διαλύει αυτή τη σημαντική κοινωνική κατάκτηση, θέτοντας ως κριτήρια για την επιλογή των φοιτητών τη «συνέντευξη» και το «προφίλ» των υποψηφίων.
Ταυτόχρονα, δημιουργούνται προγράμματα σπουδών με διαφορετική χρονική διάρκεια, προωθείται η εντατικοποίηση των σπουδών, ενώ εισάγονται κριτήρια για τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων. Με αυτόν τον τρόπο, παίρνει σάρκα και οστά μια πραγματικά ταξική «επιλογή» των φοιτητών, που θα δημιουργεί μια βεντάλια διαφορετικών αποφοίτων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οι οποίοι στην συνέχεια θα κατανέμονται με βάση το «προφίλ» τους. Η «επιλογή» αυτή ή «selection» όπως την ονομάζουν οι διαδηλωτές –ενώ η κυβέρνηση αρνείται εσκεμμένα να υιοθετήσει αυτήν την ορολογία για να μην φανεί ότι εναρμονίζεται με την Δεξιά– έγινε κόκκινο πανί για χιλιάδες μαθητές/τριες, φοιτητές/τριες και εκπαιδευτικούς, με τις διαδηλώσεις να συγκεντρώνουν κάθε φορά τουλάχιστον 10.000 άτομα στο Παρίσι και πάνω από 40.000 σε όλη τη Γαλλία. Ταυτόχρονα μαζικότατες γενικές συνελεύσεις –με πάνω από 300-500 φοιτητές– πραγματοποιούνται στα πανεπιστήμια, αποφασίζοντας καταλήψεις και δράσεις εντός και εκτός των ιδρυμάτων.
Φαίνεται, όμως, πως το επιτελείο του Μακρόν δεν έχει πρόβλημα να κηρύξει πόλεμο σε πολλά μέτωπα. Για αυτό, μέσω της CAP22 (της «επιτροπής για τη δημόσια δράση»), εξαπολύει ένα τεράστιο κύμα ιδιωτικοποιήσεων, επίθεσης στους δημόσιους υπαλλήλους και κατάργησης 120.000 θέσεων εργασίας, με έναν από τους βασικούς στόχους να είναι οι σιδηρόδρομοι, όπου το ταξικό κίνημα έχει μακρά παράδοση. Έτσι, τα συνδικάτα της σιδηροδρομικής SNCF βρίσκονται εδώ και μια εβδομάδα σε κινητοποιήσεις, οι οποίες –για κακή τύχη της κυβέρνησης– συνέπεσαν και με τις κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών.
Ίσως, λοιπόν, ο Μακρόν να άνοιξε άθελα του περισσότερους… ασκούς από όσους το αστικό σύστημα μπορεί να διαχειριστεί. Αυτό μένει να φανεί στις 22 Μάρτη, που τόσο το πανεκπαιδευτικό κίνημα όσο και οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι σιδηροδρομικοί –με αποφάσεις συνδικάτων όπως CGT, SUD κ.α.– έχουν κηρύξει ως πανεθνική μέρα απεργίας και δράσης. Η συνεύρεση αυτής της μαγιάς του Μάρτη, με έντονο το άρωμα του Μάη, μπορεί να αποδειχθεί πραγματικά εκρηκτική.
