Γράμμα από Βρετανία
Νίκος Καπιτσίνης
Την ώρα που οι μισθοί των εργαζομένων στο Ηνωμένο Βασίλειο σημειώνουν πραγματική μείωση, πληθαίνουν οι αποκαλύψεις για τις μυθικές απολαβές των πρυτάνεων των πανεπιστημίων, γεγονός που είναι κοινωνικά μη αποδεκτό, ξεσηκώνοντας έτσι θύελλα αντιδράσεων, ειδικά από τους φοιτητές. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η πρύτανης του πανεπιστημίου του Μπαθ, Γκλάινις Μπρέικγουελ, που αμειβόταν με 486,000 λίρες ετησίως, μισθό δηλαδή ισάξιο ενός διευθύνοντος συμβούλου χρηματοπιστωτικής εταιρίας και δεκαεπταπλάσιο του μέσου μισθού στη χώρα. Μετά την κατακραυγή η Μπρέικγουελ αναγκάστηκε σε παραίτηση, αφού όμως δήλωσε πως θα λάβει κανονικά το μισθό της μέχρι το τέλος του ακαδημαϊκού έτους 2017-2018.
Αυτή είναι μόνο μία από τις πτυχές που καθορίζουν κι αναδεικνύουν την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου στη Βρετανία. Επιπλέον, αξίζει να αναφερθεί η τεράστια αύξηση των διδάκτρων από το 2010 κι έπειτα, όταν εκτοξεύθηκαν από 3.000 σε 10.000 λίρες ετησίως για τα περισσότερα προγράμματα προπτυχιακών σπουδών. Η αύξηση αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την τρομακτική μεγέθυνση των φοιτητικών δανείων, γεγονός που προσθέτει ένα τεράστιο βάρος για τη μετέπειτα ζωή των νέων, ενώ κάποιοι αναγκάζονται να δουλέψουν με μερική απασχόληση, διαλύοντας τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των σπουδών τους.
Τέλος, σημαντικές είναι οι συνεχείς αξιολογήσεις των πανεπιστημίων, με όρους ανταποδοτικότητας για τη χρηματοδότησή τους. Οι αξιολογήσεις αφορούν από τη μία την έρευνα και από την άλλη τη διδασκαλία και γίνονται ανά τρία και πέντε χρόνια αντίστοιχα, ασκώντας αφόρητη πίεση στο ακαδημαϊκό προσωπικό για δημοσιεύσεις και εξασφάλιση εξωτερικής χρηματοδότησης. Συντελούν, έτσι, στην τεράστια αύξηση των ψυχικών διαταραχών στους εργαζομένους στην ανώτατη εκπαίδευση. Τα στοιχεία αυτά δεν προκαλούν καμία έκπληξη σε ένα θεσμικό περιβάλλον στο οποίο το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο είναι πανίσχυρο και βάζει τις βάσεις για την αύξηση της κερδοφορίας.
