ΗΛΕΚΤΡΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
«Οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες στα νησιά να μετακινηθούν από τα κολαστήρια των hotspot, να αποκτήσουν πρόσβαση στο άσυλο και να αρθεί το καθεστώς εξαίρεσης δικαιωμάτων που επέβαλε η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΠΡΟΜΕ, που βρίσκεται διαρκώς στο πλευρό τους.
Tην Τετάρτη 1 Νοέμβρη, 14 πρόσφυγες ξεκίνησαν απεργία πείνας στην Πλατεία Συντάγματος, ζητώντας να επανενωθούν με τις οικογένειές τους στη Γερμανία. Έτσι ώστε να μπει τέλος στον εμπαιγμό της ελληνικής και της γερμανικής κυβέρνησης, οι οποίες έχουν συμφωνήσει να επιβραδύνουν τη μεταφορά των μελών προς επανένωση, όπως αποδεικνύεται από τις επίσημες καταγραφές των τελευταίων μηνών.
Πρόσφυγες πολέμου, από χώρες όπως η Συρία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ, που έχουν διαβεί αλλεπάλληλα σύνορα κρατών με κίνδυνο για τις ζωές τους και τις ζωές των παιδιών τους κι έχουν υπομείνει άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε καταυλισμούς, ζουν χωριστά εδώ και χρόνια από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς τους. Υφίστανται κάθε μέρα τη βαρβαρότητα της πολιτικής της ΕΕ, τους κατασταλτικούς χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης και τις διοικητικές μεθοδεύσεις, τις συνέπειες του δόγματος «να τους κάνουμε το βίο αβίωτο», σε κάθε του παραλλαγή.
Ο αριθμός των προσφύγων που ταξίδεψαν για να επανενωθούν με τις οικογένειές τους, από τον Απρίλιο του 2017 μειώθηκε σε λίγες δεκάδες, με αποτέλεσμα να παραβιάζεται κάθε διοικητική προθεσμία σε βάρος των δικαιωμάτων τους. Παρ’ ότι, όλο το προηγούμενο διάστημα και έως τώρα, η τήρηση των τυπικών όρων αποτελούσε αυστηρή προυπόθεση προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία της επανένωσης και οι κρατικές αρχές προέβαιναν γενικά σε ιδιαίτερα συσταλτικές ερμηνείες ως προς τις τυπικούς και ουσιαστικούς όρους. Ως αποτέλεσμα, παραμένουν σε εκκρεμότητα οι μεταφορές άνω των 4.500 προσφύγων σε ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να επανενωθούν με μέλη της οικογένειάς τους. Kι αν αυτό για την ελληνική κυβέρνηση και την Ευρωπαική Επιτροπή είναι απλώς μια διοικητική καθυστέρηση και μερικοί ακόμα μήνες αναμονής, για τους ίδιους είναι η συνέχεια του πολέμου στη χώρα τους και της εξαθλίωσης και του ξεριζωμού που υφίστανται χρόνια.
Η Φιντάν και ο Φαουάζ
Η Φιντάν είναι 40 χρονών, μητέρα 3 παιδιών και κατάγεται από το Χαλέπι. Βρίσκεται στην Ελλάδα ένα χρόνο και εννέα μήνες και έχει μείνει σε καταυλισμούς στη Νέα Καβάλα και τον Πειραιά. Τώρα μένει στο Σκαραμαγκά μαζί με τα παιδιά της. Όταν αποφάσισαν να φύγουν από τη βομβαρδισμένη πόλη τους, πληροφορήθηκαν ότι τα χρήματα που είχαν έφταναν για να φύγει ένα μόνο από τα μέλη της οικογένειας. Έτσι, έφυγε πρώτα ο σύζυγός της, ο οποίος βρίσκεται στη Γερμανία κι έχει άσυλο εκεί, ενώ μετά από μήνες ακολούθησαν τα υπόλοιπα μέλη. Το αίτημά της για οικογενειακή επανένωση έχει γίνει αποδεκτό εδώ και εννέα μήνες.
Όταν τη ρωτήσαμε γιατί αποφάσισε να κάνει απεργία πείνας και δεν περιμένει κάποιο διάστημα ακόμα, απάντησε: «Μέχρι πότε μπορώ να περιμένω; Προσπαθήσαμε να μιλήσουμε με τις ελληνικές αρχές. Κάθε φορά που πηγαίναμε στο γραφείο της Κατεχάκη μας έστελναν στο γραφείο του Αλίμου και όταν πηγαίναμε στον Άλιμο μας στέλνανε στην Κατεχάκη. Βασανίζομαι πολύ. Τα παιδιά παθαίνουν κάτι κακό κάθε μέρα στο καμπ. Δεν πανε σχολείο». Κατέληξε δε λέγοντας: «Δεν είμαστε χαρούμενοι που κάνουμε απεργία πείνας» και μας ρώτησε αν θέλουμε να δούμε το σπίτι της στο Χαλέπι. Μας έδειξε φωτογραφίες στο κινητό από τα συντρίμια του σπιτιού της και άλλων σπιτιών σε ένα μεγάλο δρόμο και σχολίαζε κλαίγοντας – «ήταν πραγματικά πολύ ωραία, ήταν ένας παράδεισος και τώρα είναι σαν την κόλαση, δεν υπάρχει τίποτα εκεί πια».
Ο Φαουάζ κατάγεται από το Καμισλί της Συρίας, είναι κουρδικής καταγωγής, είναι επίσης 40 χρονών. Έφυγαν από τη Συρία το 2016 με τη γυναίκα του και τα 4 παιδιά τους. Στη Βουλγαρία, ο διακινητής χώρισε την ομάδα των προσφύγων στα δύο προκειμένου να συνεχίσουν τη διαδρομή και η μία τους κόρη, 9 χρόνων τότε χάθηκε. Ο Φαουάζ και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας απελάθηκαν στην Τουρκία χωρίς να ξέρουν πού βρίσκεται το παιδί. Από την Τουρκία προσπάθησαν να περάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος, μέσω ελληνικού νησιού. Αφότου εισήλθαν, έφτασαν μετά από κάποιο καιρό στον Πειραιά όπου έμειναν τρεις μήνες, ενώ εδώ και εννιά μήνες μένουν στο στρατόπεδο του Σκαραμαγκά. Εν τω μεταξύ, η κόρη της οικογένειας επικοινώνησε μαζί τους κι έμαθαν ότι βρίσκεται σε ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων στη Γερμανία κι ότι είχε ταξιδέψει ως εκεί με μια μικρή ξαδέρφη της.
Η οικογένεια έλαβε θετική απόφαση για επανένωση τον προηγούμενο Μάιο. ‘Οταν τον ρωτήσαμε για ποιο λόγο αποφάσισε να κάνει απεργία πείνας, απάντησε: «Είμαστε στην Ελλάδα ένα χρόνο και εννιά μήνες και δεν έχει γίνει τίποτα». Η κόρη του έχει αποκτήσει στη Γερμανία καθεστώς επικουρικής προστασίας. Πρόκειται για καθεστώς που χορηγείται σε όσους δεν αναγνωρίζεται ότι έχουν δικαιολογημένο φόβο δίωξης με βάση τη Σύμβαση της Γενεύης (δηλαδή δεν αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες) και τους παρέχει χαμηλότερο επίπεδο διεθνούς προστασίας. Ένα από τα δικαιώματα που περιστέλλονται στις περισσότερες χώρες της ΕΕ είναι το δικαίωμα της χορήγησης βίζας στα μέλη της οικογένειας αυτού που διαθέτει το συγκεκριμένο νομικό καθεστώς ώστε να επανενωθούν.
Ο ΣΥΠΡΟΜΕ
Στο πλευρό των προσφύγων έχουν βρεθεί εξαρχής αντιρατσιστικές και συνδικαλιστικές οργανώσεων μεταξύ των οποίων και ο ΣΥΠΡΟΜΕ, που δηλώνουν την έμπρακτη αλληλεγγύη τους. Στην ανακοίνωσή τους τονίζουν: «Στεκόμαστε στο πλευρό των προσφύγων που εξαναγκάζονται να προσφύγουν στο ύστατο μέσο αγώνα για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματα: οι οικογένειες που κόπηκαν στα δύο, τα παιδιά που χωρίστηκαν από γονείς τους στο δρόμο της προσφυγιάς να ξανασμίξουν. Και οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες στα νησιά να μετακινηθούν από τα κολαστήρια των hotspot, να αποκτήσουν πρόσβαση στο άσυλο και να αρθεί το καθεστώς εξαίρεσης δικαιωμάτων που επέβαλε η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Στο πλαίσιο αυτό, εκφράζουμε επίσης την αλληλεγγύη μας στην απεργία πείνας που έχουν ξεκινήσει πρόσφυγες στη Λέσβο».
Στην πρώτη συνέλευση των αλληλέγγυων στις 1 Νοέμβρη προγραμματίστηκαν δράσεις όπως μαζική εξόρμηση την Κυριακή 5 Νοεμβρίου, στις 3 το μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας και διαδήλωση, στις 8 Νοεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι, στη γερμανική πρεσβεία που θα συμπέσει με αντίστοιχη διαδήλωση των οικογενειών των προσφύγων στο Βερολίνο.
