του Θανάση Σκαμνάκη
Ακόμα κι αν αρνούμαστε ή δεν μπορούμε να τον καταλάβουμε, τον κατακερματισμό του κόσμου μας, δεν μπορούμε να τον αγνοήσουμε. Καθώς κοιτάμε με τρόπο αλλού, θορυβωδώς εμφανίζονται γεγονότα που κάνουν προφανές αυτό που αποφεύγουμε να δούμε. Και τότε η αγωνία μεγεθύνεται. Καθώς σπαράσσονται ως μονομάχοι οι καταπιεσμένοι για μια θέση εργασίας, για μια, όποια, θέση στον ήλιο.
Το σκληρότερο είναι όταν τμήματα της εργατικής τάξης στρέφονται εναντίον άλλων τμημάτων της ή συνολικών εργατικών και κοινωνικών συμφερόντων. Συνήθως σε υπεράσπιση του «δικού τους» συμφέροντος και αφεντικού. Παραδείγματα που πληθαίνουν. Οι εργάτες της Χαλυβουργίας του Μάνεση στην Αθήνα απεργούσαν για πολύ καιρό, αλλά οι εργάτες της ίδιας επιχείρησης στο εργοστάσιο του Βόλου δούλευαν υπερωρίες για να καλύψουν τα κενά των συναδέλφων τους, εισπράττοντας τα ποσά και τις ενθαρρύνσεις της εργοδοσίας. Οι εργαζόμενοι της Ρικομέξ διαδήλωναν έξω από το δικαστήριο με αίτημα να μην πληρώσει η εταιρεία τις αποζημιώσεις για τους νεκρούς και τραυματισμένους συναδέλφους τους στο σεισμό του 1999, γιατί θα χρεοκοπούσε και θα έχαναν τη δουλειά τους. Λογικό (;), οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντανοί να δουν πως θα επιζήσουν. Τώρα στο προσκήνιο βρίσκονται οι μεταλλωρύχοι της Χαλκιδικής. Ας μην βιαστούμε να τους καταδικάσουμε, παρ’ ότι (ή επειδή) συνομιλούν με τη Χρυσή Αυγή και τον Κυρ. Μητσοτάκη. Ούτε, βέβαια, και να τους δικαιολογήσουμε. Προσπαθούν, ωστόσο, με τον τρόπο τους να υπερασπιστούν το στοιχειώδες δικαίωμα της δουλειάς και της επιβίωσης των παιδιών τους. Και εξαχρειώνονται στρεφόμενοι εναντίον ενός κοινωνικού αγαθού, του περιβάλλοντος, που απειλείται, απειλώντας των ζωή χιλιάδων, εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, και αυτών των ίδιων καθώς και των παιδιών τους, τα οποία θεωρούν ότι υπερασπίζονται. Δύσκολη απόφαση. Και καταφεύγουν στην εύκολη. Την ορατή. Δεν τους δείχνει κανείς μιαν άλλη. Ή κι όταν την δείχνει δεν πείθονται ή δεν θέλουν να δουν.
Όσο για μας, από την απόστασή μας είναι εύκολο να κουνάμε το δάχτυλο.
Ας το καταλάβουμε. Τα κόμματα που λένε πως είναι της πρωτοπορίας αδυνατούν να επεξεργαστούν πολιτικές ενοποίησης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων σε μια κατακερματισμένη κοινωνία. Και συνηθίζουν να καταφεύγουν στη δική τους ευκολία κι αυτά, τους αφορισμούς και τον πολλαπλασιασμό των διαιρέσεων. Αυτή είναι η εποχή. Θέλει άλλα πράγματα, και σε σκέψη και σε προτάσεις και σε κόμματα πρωτοπορίας.
