του Παναγιώτη Ματζίκου
Για πολλά χρόνια το εμπόριο ναρκωτικών στους χώρους του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) ήταν μια υπόθεση που λίγο πολύ όλοι όσοι είχαν κάποια σχέση με αυτό γνώριζαν, αλλά εκτός από τους φοιτητές πολύ λίγο απασχολούσε οποιονδήποτε άλλο. Μέχρι πριν από λίγες μέρες, που μια επιστολή 470 φοιτητών που στάλθηκε στην πρυτανεία αλλά και άλλους φορείς του πανεπιστημίου έφερε το θέμα στα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Πάντα ωστόσο, όποτε άνοιγε σαν συζήτηση αυτό το θέμα, πριν από κάθε άλλη αιτία, εμφανιζόταν το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου. Έτσι και τώρα αυτό που εκτυλίσσεται είναι άλλη μια διελκυστίνδα, μεταξύ κυβέρνησης και ΝΔ, φυσικά για το θέμα του ασύλου.
Από τη μια η κυβέρνηση δια στόματος του υπουργού Παιδείας Κ. Γαβρόγλου να προσπαθεί να υπερασπιστεί το άσυλο μιλώντας για «ρωμαλέα φοιτητικά κινήματα», δείχνοντας ότι ξέρει να προσποιείται ακόμα την αριστερή κυβέρνηση. Από την άλλη, η ΝΔ με τη νεολαία της να σπεύδει να καπηλευτεί τη δυσαρέσκεια και τα προβλήματα των φοιτητών ζητώντας αστυνομικά τμήματα εντός των σχολών και ολική κατάργηση του ασύλου. Άξια λόγου είναι και η πρυτανεία του ΑΠΘ, που θορυβημένη από τον ντόρο που έχει προκληθεί ζητά εισαγγελική παρέμβαση για το ζήτημα.
Σύντομα όμως, όταν τελειώσουν τα μικροπολιτικά παιχνιδάκια για τα μάτια του κόσμου, αυτοί όλοι θα τα βρουν μεταξύ τους για άλλη μια φορά στις πλάτες των φοιτητών. Κι αυτό γιατί υπάρχουν κάποιες συνισταμένες που κανείς τους δεν αρνείται και όλοι υπηρετούν. Όταν χρειάστηκε το ΑΠΘ να δημιουργήσει μια καλή εικόνα δυτικών προτύπων για τα μάτια των αξιολογητών, των επιχειρηματιών που ενδιαφέρονται για «την έρευνα και την καινοτομία» και άλλων αξιότιμων χαρτογιακάδων, οι είσοδοι καθαρίστηκαν, οι εργολαβικοί σεκιούριτι έπιασαν δουλειά, οι πιάτσες μετατοπίστηκαν κάπου που να μην προκαλούν και το πρόβλημα μπήκε κάτω από το χαλί. Όταν το πρόβλημα εμφανίστηκε σε άλλο μέρος του πανεπιστημίου, στο πολυτεχνείο, το τμήμα με τα περισσότερα έσοδα από ερευνητικά προγράμματα, πτέρυγες κλειδώθηκαν και οι εργολαβικοί σεκιούριτι ξαναέπιασαν δουλειά, μόνο που αυτή τη φορά τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν πάνω στο ζήτημα.
Σίγουρα κάποια στιγμή η πιάτσα θα μεταφερθεί πάλι, αφήνοντας πίσω τον αποστειρωμένο χώρο που όλως τυχαίως βολεύει όλους τους παραπάνω. Με τους σεκιούριτι που θα ζητάνε και κάποιες φορές πάσο, άλλωστε το έχουν κάνει ήδη, τα ΜΑΤ που θα διαφυλάσσουν την «ομαλή λειτουργία», όπως έκαναν στο ΠΑΜΑΚ πρόσφατα, με τις κλειδωμένες πτέρυγες και τα εκπαιδευτικά κέντρα που θα ανοίγουν μόνο για να αποτελέσουν άλλο ένα άσυλο των διεστραμμένων ιδεών του συστήματος τους.
Το ζήτημα που ανοίγει για το φοιτητικό κίνημα είναι πολύ πιο σοβαρό από το δίπολο άσυλο ή να τελειώνουμε με τα ναρκωτικά μέσω της αστυνομίας και των σεκιούριτι. Οι εύκολες λύσεις σε τέτοια ζητήματα δεν υπάρχουν. Ωστόσο, βασικά κριτήρια θα πρέπει να αποτελούν πρώτα από όλα οι στοχεύσεις του κεφαλαίου για το πανεπιστήμιο, κάτι στο οποίο κυβέρνηση, αντιπολίτευση και πρυτάνεις είναι σε συμφωνία. Το φοιτητικό κίνημα προβάλλοντας τη συλλογικότητα και διεκδικώντας με μαχητικό τρόπο να κάνει αυτό κουμάντο στο χώρο που ζει και σπουδάζει είναι το μόνο που μπορεί να διασφαλίσει την ασφάλεια των φοιτητών. Κόντρα στο αποστειρωμένο πανεπιστήμιο της «τάξης και ασφάλειας» παλεύουμε για ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό στη νεολαία και τους αγώνες της χωρίς αστυνομία και ναρκωτικά, στο οποίο θα καλλιεργείται η συλλογική κουλτούρα της αμφισβήτησης και της διεκδίκησης του μέλλοντος που αξίζουμε.
Το πρόβλημα του εμπορίου ναρκωτικών στο πανεπιστήμιο θα λυθεί όντως από ένα «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα», όπως ψελλίζει ο Γαβρόγλου. Μόνο που οι στοχεύσεις και οι μορφές πάλης του για να είναι νικηφόρο δεν θα αφήνουν περιθώριο σε κανέναν Γαβρόγλου να το υπερασπιστεί γιατί θα γεννιέται και θα παλεύει στον αντίποδα των συμφερόντων που αυτός υπερασπίζεται.
