Όλοι την Τρίτη 23/5, στις 9 το πρωί, έξω από το κτίριο 13 της πρώην σχολής Ευελπίδων
Την Τρίτη 23/5, στις 9 π.μ., στο αμφιθέατρο του κτιρίου 13, στην Ευελπίδων, διεξάγεται οριστικά και αμετάκλητα η, διακοπείσα προ ενός μήνα, δίκη του συντρόφου Νίκου Αργυρίου και της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων. Αφορά την οριστική εκδίκαση της έφεσης για την εξοντωτική ποινή φυλάκισης δύο χρόνων με αναστολή, με την οποία καταδικάστηκε πριν ένα χρόνο, επειδή στην ιστοσελίδα της Επιτροπής είχε, προ επταετίας, δημοσιευτεί επιστολή φαντάρου που κατήγγειλε καψόνια σε στρατόπεδο.
Δε χρειάζεται να υπενθυμίσουμε πώς επιβλήθηκε η ποινή αυτή, σε αντίθεση με τα αντιπολεμικά αισθήματα εργαζόμενων και νεολαίας, σε μια διαδικασία που κάθε άλλο παρά το νόμο υπερασπιζόταν. Με παρακολούθηση τηλεφώνων, άρνηση να εξεταστούν οι μάρτυρες υπεράσπισης, με τη δικαστική έδρα να απαντά αντί του μηνυτή. Το κλίμα της πρώτης δίκης ήταν προδιαγεγραμμένο για να καταδικαστεί ο σύντροφος Ν. Αργυρίου.
Την Τρίτη, ύστερα από διαρκείς αναβολές και παλινδρομήσεις, στην ουσία, ο δικαστικός μηχανισμός, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία επιχειρούν να τελεσιδικήσουν απέναντι στο κίνημα μέσα κι έξω από το στρατό, στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων του φαντάρου-πολίτη με στολή.
Φαίνεται ότι το χτύπημα στο Δίκτυο «Σπάρτακος», που επιχειρούν και προετοιμάζουν διαρκώς εδώ και δεκαετίες, είναι κεντρική επιλογή για το πιο εθνικιστικά και πολεμοκάπηλα κομμάτια του πολιτικοστρατιωτικού συστήματος. Ακόμα και η επιλογή του κτιρίου είναι χαρακτηριστική.
Μόλις πριν λίγες μέρες, ο εισαγγελέας απαίτησε την ισόβια καταδίκη του Θεοφίλου. Φοιτητές που υπέστησαν τη βία των ΜΑΤ καταδικάζονται. Πλήθος ανθρώπων κατηγορούνται για συκοφαντική δυσφήμιση. Η βιομηχανία καταδικών εντείνεται, προκειμένου να φακελώνει αγωνιστές, να καταστέλλει διεκδικήσεις, να τρομοκρατεί το κίνημα με βέτο για λόγους «εθνικής ασφάλειας».
Η δικαστική εξόντωση αγωνιστών του εργατικού, αντιπολεμικού και μαζικού κινήματος, συμβαδίζει με τη φαιδρή τρομοκρατία και πολεμοκαπηλεία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, του συνταγματικού τόξου που απαιτεί εξοπλισμούς και αδιαφορεί χυδαία για τους θανάτους και τα ατυχήματα στον στρατό, απαιτεί τη συμμετοχή της Ελλάδας στους πολέμους ΝΑΤΟ-Ευρωστρατού. Συμβαδίζει με την ενίσχυση των εθνοφυλακών και των λεσχών εφέδρων, τα ατιμώρητα εγκλήματα των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου, τη μετατροπή του στρατού σε δύναμη καταστολής.
Καμμένος και Βίτσας, προετοιμάζουν τη στρατιωτικοπολιτική σύγκληση της συγκυβέρνησης με τα λείψανα του αστικού πολιτικού συστήματος ενάντια στον εσωτερικό εχθρό-λαό, με πρόσχημα τον «εξωτερικό εχθρό», τον Τούρκο και Κούρδο εργάτη, τον πρόσφυγα, τον «εχθρό μουσουλμάνο».
Δεν αισθάνονται, όμως, σίγουροι. Γνωρίζουν ότι η καταδίκη του συντρόφου Ν. Αργυρίου είναι έωλη, ότι η αθώωσή του δεν είναι καθόλου απίθανη. Φοβούνται ότι η συνέχεια του κινήματος αλληλεγγύης είναι η μαγιά του σύγχρονου αντιπολεμικού κινήματος που θα σαρώσει τα δόγματα άμυνας-ασφάλειάς τους.
Τις λίγες ημέρες που απομένουν, θα φανεί ξανά η μεγάλη πολιτική και κινηματική συμπαράσταση στο κίνημα μέσα κι έξω από το στρατό. Μπορεί η εκδίκαση να διακόπηκε πολλές φορές, δεν διακόπηκε όμως το μαζικό κύμα αλληλεγγύης στη δίωξη του Δικτύου Σπάρτακος.
Εκατοντάδες σωματεία, σύλλογοι και συλλογικότητες στηρίζουν την Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων. Διαρκώς έρχονται μηνύματα στήριξης και ψηφίσματα από κάθε κλάδο. Το πλήθος κόσμου που συγκεντρώθηκε στα δικαστήρια της Ευελπίδων, οι υπογραφές στήριξης, τα σωματεία και οι συλλογικότητες στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, οι επιστολές στρατευμένων και η αλληλεγγύη των βετεράνων από ΗΠΑ, Γαλλία και αλλού, απαιτούν: «Αυτή η καταδίκη δεν θα περάσει!»
Τα γράμματα που μισούν οι καραβανάδες, οι επιστολές που φοβάται ο στρατός, η μαχητική επαναστατική δράση απέναντι στις πιο σκληρές μηχανές παραγωγής κυριαρχίας θα επεκτείνεται και θα γενικεύεται. Είναι ιστορική ανάγκη και καθήκον του αντιπολεμικού κινήματος η μάχη ενάντια στον πόλεμο, την καταστολή, την εκμετάλλευση. Δεν έχει πίσω. Αυτό που φοβούνται δεν θα το αποφυγουν.
Ο αγώνας αυτός θα φτάσει ως το τέλος και αυτό δεν είναι άλλο από την αθώωση του Νίκου Αργυρίου και την εμπέδωση πως το κίνημα μέσα και έξω από τον Στρατό δεν υποχωρεί, ούτε ανασυντάσσεται αλλά θα νικήσει. Το αντιπολεμικό κίνημα θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο, στις προκηρύξεις του, στο διαδίκτυο, στον δρόμο, στις δράσεις του.
Τη μάχη θα την κερδίσουμε. Ο σύντροφός μας θα αθωωθεί!
