του Γιώργου Κρεασίδη
Κοινωνική λεηλασία μακράς διάρκειας μέχρι τον Δεκέμβρη του 2023 και …βλέπουμε, συμφώνησαν κυβέρνηση Τσίπρα και Τρόικα, οι «θεσμοί» της μνημονιακής προπαγάνδας! Για έξι (τουλάχιστον) χρόνια θα απαιτούνται πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5%, ένας στόχος που μοιάζει ανέφικτος, αλλά θα λειτουργήσει σαν μοχλός αφαίμαξης και κοινωνικής καταβύθισης.
Ουσιαστικά, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έκλεισε μια συμφωνία που ξεκινά με σκληρά μέτρα από σήμερα και περιλαμβάνει ολόκληρη την τετραετή θητεία της επόμενης βουλής που είναι προγραμματισμένη να εκλεγεί το 2019! Η ΝΔ ήδη επαναλαμβάνει τα γνωστά παραμύθια για τη συνέχεια του κράτους και την υπογραφή της χώρας που θα την τιμήσει, δεσμευόμενη να εφαρμόσει τα πάντα, αν βγει στην κυβέρνηση. Η «αντιπολίτευση του βασιλέως» εντός του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακίνδυνη, καθώς δεν προτείνει σε καμιά περίπτωση να μην προχωρήσει η κυβέρνηση στην ψήφιση και υλοποίηση των μέτρων. Το επίσημο πολιτικό σκηνικό, μαζί με ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Λεβέντη, είναι πειθαρχημένο στην εφαρμογή της συμφωνίας.
Σε πρώτο επίπεδο, η συμφωνία που καταλήχτηκε στη Μάλτα προβλέπει η συμφωνημένη από το 2015 απαίτηση για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% για το 2018, να επεκταθεί μέχρι το 2023. Αυτό φέρνει στο προσκήνιο τη φορομπηξία των λαϊκών στρωμάτων, το χτύπημα μισθών και συντάξεων, αλλά και των κοινωνικών δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού. Ένας «κόφτης» διαρκείας, δηλαδή. Παράλληλα, θα ψηφιστούν στο δεύτερο δεκαήμερο του Μάη το τσεκούρι στο αφορολόγητο και τις συντάξεις, αν και η κυβέρνηση αρχικά ήθελε να το καθυστερήσει για λόγους προπαγάνδας.
Αυτά τα στοιχεία έχουν τη σφραγίδα της ΕΕ και της γερμανικής κυβέρνησης, αλλά η «ενεργός συμμετοχή» του ΔΝΤ δε θα μείνει στα τυπικά. Αφορά την επιβολή μιας ημερήσιας διάταξης που ζητά άμεσα την υπερφολόγηση των συντάξεων και μέτρα για τα εργασιακά, βουτιά στην ελαστικοποίηση και περιορισμούς στη συνδικαλιστική οργάνωση της εργασίας.
Όμως, η συμφωνία της Μάλτας και τα σφαγιαστικά μέτρα που προβλέπει, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθούν το τελευταίο πικρό ποτήρι. Η εφαρμογή της και η εκταμίευση της δόσης προϋποθέτουν επίσης μέτρα για να εξυπηρετηθεί το χρέος μετά το τέλος του τρίτου μνημονίου. Μετά το καλοκαίρι, λοιπόν, ανοίγει νέα συζήτηση για μέτρα, καθώς μπροστά είναι η τρίτη αξιολόγηση του Οκτώβρη, ο νέος προϋπολογισμός, ενώ αναμένεται το ΔΝΤ να επικαλεστεί τους αναπτυξιακούς δείκτες που προβλέπονται χαμηλότεροι, ως συνήθως, από τις επίσημες στοχεύσεις και εκτιμήσεις.
Κρίσιμη καμπή θα είναι το 2019, μια χρονιά που προβλέπεται να πληρωθούν στους δανειστές 20,5 δισ., γεγονός που δημιουργεί τους όρους ενός νέου εκβιασμού για το επόμενο, τέταρτο μνημόνιο. Η κυβέρνηση Τσίπρα θα επιχειρήσει να εμφανίσει κέρδη μετά από την ολοκληρωτική συνθηκολόγηση, για άλλη μια φορά, απέναντι στην Τρόικα. Όμως, τα λεγόμενα «αντίμετρα» προϋποθέτουν την επιτυχημένη εφαρμογή των μέτρων, δηλαδή την υποταγή της κοινωνίας από τη μια και το να πιαστούν οι δεδηλωμένοι δημοσιονομικοί στόχοι που ποτέ δεν είναι ρεαλιστικοί, ώστε να δικαιολογούνται τα επόμενα μέτρα, από την άλλη.
Το περίφημο επενδυτικό πακέτο ύψους ενός δις ευρώ της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (EIB), με την πιθανή συμμετοχή του ESM, είναι πραγματικά ψίχουλα και φυσικά θα καταλήξει στα ταμεία κάποιων μονοπωλίων. Το δάνειο που ετοιμάζεται να ζητήσει η κυβέρνηση από την Παγκόσμια Τράπεζα, με την προϋπόθεση της συμφωνίας των «θεσμών», ώστε να πάρει μέτρα για την ανεργία, συζητιέται με την προϋπόθεση ότι δε θα πάει ούτε σε επιδοματική πολιτική ούτε καν σε μισθούς ή εισφορές για θέσεις εργασίας, αλλά σε προγράμματα κατάρτισης. Δηλαδή για προσωρινές λύσεις με ένα ξεροκόμματο και «δουλειές» για το κύκλωμα κατάρτισης που πίσω τους δεν αφήνουν ούτε μια θέση εργασίας. Τι άλλο θα μπορούσε να προσφέρει η Παγκόσμια Τράπεζα που συνδέεται με το ΔΝΤ και δανειοδοτεί την υλοποίηση της ιδιωτικοποίησης των αεροδρομίων και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών…
Αυτό το εφιαλτικό τοπίο καταδεικνύει ότι, ήδη από το πρώτο ολέθριο μνημόνιο του 2010, κάθε μέτρο που εφαρμόζεται δεν είναι μόνο μια πληγή στο σώμα της κοινωνίας, αλλά και ένα βήμα για το επόμενο μνημόνιο. Εξάλλου αυτή η στρατηγική, η οποία περιγράφεται και στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ, είναι το κόστος για την παραμονή σε ευρώ και ΕΕ. Η αποκάλυψη όσων σχεδιάζονται και η οργάνωση της κοινωνικής αντίστασης και ανατροπής αυτών των μέτρων είναι αναγκαίες όσο η αναπνοή για να επιβιώσουν οι εργαζόμενοι και ο λαός.
Κάθε πολιτική πρωτοβουλία έξω αυτό το πλαίσιο είναι καταδικασμένη.
