Δημήτρης Τσίτκανος*
Το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας δεν θα είχε τη μορφή που έχει σήμερα αν δεν υπήρχε ο Νίκος Στεφανής. Ο σύντροφος Νίκος, με την αταλάντευτη στάση, τη θεωρητική του συμβολή και ας μην είχε γράψει ούτε ένα βιβλίο, και πάνω απ’ όλα με τη σεμνότητά του, μας δίδαξε ποιο είναι το ήθος της εργατικής τάξης και έδειξε ποιος είναι ο κομμουνιστικός πολιτισμός. Στη δράση του συντρόφου Νίκου είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς πότε πάλευε γι’ αυτά που συνήθως αποκαλούμε μικρά και πότε πάλευε για τα μεγάλα. Ανατρέχοντας στο παρελθόν, η πρωτοπόρα δράση του στους ναυτεργάτες ξεκίνησε με την πάλη ενάντια στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, ωστόσο έγραψε μια από τις πιο λαμπρές σελίδες παλεύοντας για να μπει μια ταξική σφραγίδα στην πάλη του ναυτεργατικού κινήματος. Συμμετέχοντας ενεργά τότε μέσα από το ΚΚΕ, το πέτυχε κόντρα στον καιρό που από παντού φύσαγε ενσωμάτωση, συνδιαλλαγή και ψευδαισθήσεις.
Αλλά και μετά από την κατάρρευση, που όλα τα πλάκωνε η απογοήτευση, μέσα από τις γραμμές του ΝΑΡ πλέον ο Νίκος ήταν από τους συντρόφους που επέμειναν να κρατήσουμε τη σημαία ψηλά. Είχε βαθιά πίστη στην ταξική πάλη και την εργατική τάξη. Γι’ αυτό επέμενε στην κομμουνιστική επαναθεμελίωση και πάλευε για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Την επαναθεμελίωση της εργατικής πολιτικής στην εποχή μας. Γιατί, όπως έλεγε, χωρίς τους εργάτες στο προσκήνιο δεν μπορούν να βρουν έδαφος οι κομμουνιστικές ιδέες. Αυτό τον οδήγησε στο να έχει αποφασιστική συμβολή, με την εμπειρία και τις γνώσεις του, στη διατύπωση της διακήρυξης και τη δημιουργία της Ανεξάρτητης Ταξικής Κίνησης.
Ο σύντροφος Νίκος πορευόταν πάντα με σεμνότητα, μακριά από αυτόν κάθε ιδιοκτησιακή λογική. Δεν του άρεσαν τα μεγάλα λόγια. Ο σύντροφος Νίκος ήταν εργάτης-διανοούμενος, ήταν πρωτοπόρος μαχητής γιατί αφουγκραζόταν τις εξελίξεις στην επιστήμη και την τεχνολογία και είχε τη βαθιά πίστη ότι εκεί έπρεπε να αναζητήσουμε την υπεροχή του κόμματος του δικού μας οράματος. Παρότι εργαζόταν σε έναν κλάδο που χτυπήθηκε από την αυτοματοποίηση, δηλαδή την αντικατάσταση της ζωντανής εργασίας, δεν ζητούσε την επιστροφή στο παρελθόν. Όλη του η έγνοια αφορούσε το μέλλον της εργατικής τάξης, την επανάσταση και τον κομμουνισμό. Τιμάμε τη μνήμη του δηλώνοντας πως συνεχίζουμε στο δρόμο που άνοιξε o Νίκος Στεφανής.
Συνεχίζουμε να παλεύουμε για το μερτικό από τη χαρά που μας κλέβουν, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Καλές θάλασσες, καπετάνιε.
**Εργάτης, μετάλλου. Αποχαιρετισμός στο κοιημητήριο της Καισαριανής
