γράφει ο Δημήτρης Ν.Μανιάτης
«Ένα καράβι απ’ τον Περαία έχει σαλπάρει για μακριά/ μα κάποιος ναύτης που είναι μέσα/το νου του πάντα τον έχει στην στεριά»-Γιώργος Μητσάκης
Ο Νικόλας Στεφανής που μας άφησε για πάντα ήταν ένα πρόσωπο μύθος για το σπίτι μου. Ηρωικό στέλεχος του ναυτεργατικού κινήματος με όλο το κόστος, αμετανόητος κομμουνιστής, εκ των πρωταγωνιστών της ρωγμής του 89-91 και μέχρι τέλους σε ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τα τελευταία χρόνια ο πατέρας μου, ναυτεργάτης συνταξιούχος, αποσυρμένος απ’ τα πολλά με ρωτούσε πάντα, μετά το τέλος της καθιερωμένης πορείας του Πολυτεχνείου: «Τον Νίκο τον είδες;». Αν τον είχα δει, του το έλεγα με χαρά. Αν όχι, γιατί μπορεί να είχε μπαρκάρει, πάλι του έλεγα πως τον είδα. Δεν ήταν ψέμα. Η στόφα κομμουνιστών τύπου Στεφανή, σου έδινε πάντα την εντύπωση πως ήταν πάντά κάπου εδώ γύρω. Δεν χρειαζόταν να τον βλέπεις. Ήξερες πως ανήκε σε εκείνη την γενιά αγωνιστών που παραφυλάει και στέκεται φρουρός για να εμπνεύσει και να συμβουλεύσει τη νεότερη βάρδια ανυποταξίας. Η ίδια αίσθηση νομίζω υπήρχε και για τον Κώστα Τζιαντζή. Ο Στεφανής όμως, ένα διανοούμενος της εργατικής τάξης αλλά και με βαθιά αφομοιωμένη την εξορισμένη έννοια της λαϊκότητας, είχε και άλλα στοιχεία, που μάλλον δεν είμαι ο ικανός για να περιγράψω. Οικογενειάρχης της παλιάς κοπής, αρχοντάνθρωπος και το καλύτερο: Καθόλου φλύαρος. Μια φιγούρα που μιλούσε όταν έπρεπε.
Στο σπίτι μου σε μια φωτογραφία χαμογελάει σατανικά για το Μέλλον μας. Είναι από κείνη την ξεχασμένη και μαχητική κατάληψη της συμβιβασμένης Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας (ΠΝΟ), στις αρχές του ‘80. Τότε που ακούστηκε για πρώτη φορά το «Νόμος είναι το Δίκιο του Εργάτη».
Το όνομά του όμως συγκαταλέγεται και σε αυτούς που πήγαν το πτώμα του δολοφονημένου εργάτη Ζαρέντη στο γραφείο του Υπουργού Ναυτιλίας Κατσιφάρα. Μια πράξη τραγική και πρωτόγνωρη για την Ιστορία του εργατικού κινήματος. Πρόσωπα σαν τον Νικόλα Στεφανή, έφτιαξαν το ξέφωτο του νέου απελευθερωμένου Ανθρώπου. Χαιρετώ με αγάπη τους Παντελή- Γιώργο- Ρούλα.
