της Συντακτικής Επιτροπής
Δεν αντιμετωπίζουμε το ΠΡΙΝ ως μία συνήθεια — είναι μία ανάγκη. Ανάγκη της τόσο προκλητικής και συνάμα τόσο μελαγχολικής εποχής στην οποία μας έλαχε να ζούμε. Ανάγκη των ανθρώπων που πνίγονται καθημερινά από τον ολοκληρωτισμό των «Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης» και των θινκ τανκς, από τα «σκουπίδια» του αστικού τηλεοπτικού πολιτισμού. Ανάγκη των αγωνιστών οι οποίοι βιώνουν το εμπάργκο του συστήματος εξουσίας και κατασυκοφαντούνται από τους επαγγελματίες της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης.
Για εμάς το ΠΡΙΝ δεν είναι ένα «βαρίδι» από το παρελθόν, μια υποχρέωση ανάμεσα σε όλες τις άλλες — είναι μια πολύτιμη επένδυση για το μέλλον μας. Το μέλλον της ρήξης και της ανατροπής, της αντικαπιταλιστικής εργατικής επανάστασης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Φιλοδοξούμε να συμβάλλουμε σε αυτό το γοητευτικό (κατά τη γνώμη μας) εγχείρημα με όσες δυνάμεις διαθέτουμε, από το μετερίζι που μας αντιστοιχεί.
Και γιατί, άραγε –θα ρωτήσουν εύλογα πολλοί– όλα τούτα χρειάζονται μια εφημερίδα σαν το ΠΡΙΝ; Γιατί να χρειάζονται γενικώς μια εφημερίδα; Γιατί, στην εποχή των νέων τεχνολογιών και της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, δεν μπορούν να επιτευχθούν με τα νέα μέσα που έχουμε όλοι στη διάθεσή μας; Γιατί να πληρώνουμε έστω κι αυτό το μικρό αντίτιμο των 2 ευρώ κάθε εβδομάδα, όταν μπορούμε να βρίσκουμε όλες τις πληροφορίες και αναλύσεις δωρεάν στο Διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Και γιατί πρέπει το «προνόμιο» της συγγραφής να ανήκει σε κάποιους, όταν ο καθένας μπορεί να παίξει σήμερα τον ρόλο του δημοσιογράφου;
Ειδικά οι νέοι σύντροφοι και συναγωνιστές θέτουν μετ’ επιτάσεως και ωμά τα συγκεκριμένα ερωτήματα, όπως και πολλά ακόμη. Συχνά και με τις πράξεις τους. Δεν είναι παράλογοι ή εμμονικοί — είναι παιδιά της εποχής μας. Εξάλλου, όσο και αν προσπαθήσει κανείς, ελάχιστους νέους θα συναντήσει να κρατούν μια εφημερίδα και πολύ περισσότερο να τη διαβάζουν. Μήπως, λοιπόν, δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά εμείς στραβά αρμενίζουμε, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο θέμα;
Οφείλουμε, δίχως άλλο, να διεξάγουμε μια ανοιχτή, ειλικρινή και σε βάθος συζήτηση προκειμένου να αναζητήσουμε απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω. Μόνο έτσι θα χαράξουμε μαζί την επόμενη μέρα του ΠΡΙΝ και γενικότερα του εγχειρήματος στο οποίο είμαστε στρατευμένοι. Μόνο έτσι θα προχωρήσουμε συνειδητά και συλλογικά στις αναγκαίες τομές ή αναπροσαρμογές, χωρίς να τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις ή από αποφάσεις με τις οποίες δεν πολυσυμφωνούμε.
Αυτή η συζήτηση έχει ανοίξει εδώ και κάποιους μήνες και τα πρώτα συμπεράσματα είναι ήδη ορατά. Έτσι, είναι γεγονός ότι καταγράφεται ισχυρή και σχεδόν καθολική βούληση για συνέχιση και ενίσχυση της έκδοσης του ΠΡΙΝ σε έντυπη μορφή. Οι εφημερίδες δεν έχουν «πεθάνει» ακόμη και αυτό δεν θα συμβεί στο ορατό μέλλον, ειδικά καθώς το χάος του Διαδικτύου εμπεριέχει εκτός από τεράστιες δυνατότητες και το στοιχείο του καταναγκασμού, ενισχύοντας φαινόμενα ενημέρωσης σε στιλ «φαστ φουντ». Μάλιστα το ΠΡΙΝ, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και το δυνάμει τεράστιο δίκτυο συνεργατών και ανταποκριτών του, έχει τη δυνατότητα όχι απλώς να επιβιώνει, αλλά να κάνει ένα άλμα —ακόμη και σε επίπεδο κυκλοφορίας.
Για να συμβεί αυτό, είναι προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ να υπάρξει μια σημαντική αναπροσαρμογή του περιεχομένου και της δομής του στις σύγχρονες απαιτήσεις και ανάγκες του κόσμου του αγώνα, της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, της ιδεολογικής και πολιτιστικής αναζήτησης και της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Η διαδικασία αυτή έχει ήδη ξεκινήσει και έχουμε δεσμευτεί ότι σχετικά σύντομα, θα κυκλοφορεί ένα «νέο», πιο φρέσκο και ζωντανό ΠΡΙΝ. Εξίσου κρίσιμο, βεβαίως, αν όχι ακόμη πιο κρίσιμο είναι το ζήτημα της διαδικτυακής μας παρέμβασης και μάλιστα σε καθημερινή βάση και «πρώτο χρόνο». Εδώ απαιτείται να γίνει επίσης ένα άλμα, στην ουσία μια επανίδρυση. Με τελικό στόχο, τη συγκρότηση ενός μάχιμου πόλου, έντυπου και ηλεκτρονικού, οργανωμένης πολιτικής-δημοσιογραφικής-ιδεολογικής παρέμβασης σε όλα τα μέτωπα της εποχής.
Για να πετύχουμε, είναι αδήριτη ανάγκη να διασφαλίσουμε δύο στοιχεία: Αφενός, την οικονομική ανεξαρτησία του ΠΡΙΝ — και σε αυτή την προσπάθεια, η μουσική βραδιά της επόμενης Κυριακής μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά. Και αφετέρου, την ανανέωση και ενίσχυση της συντακτικής ομάδας. Εξάλλου, πρώτα και πάνω από όλα, το ΠΡΙΝ είναι οι άνθρωποι — οι συντάκτες και οι αναγνώστες του. Δηλαδή, όλοι εμείς!
