του Γιώργου Δελαστίκ
Εντυπωσιακά αντιαμερικανικό ήταν το εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ στις αρχές του μήνα: Έδειχνε ένα σκίτσο του νέου προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος κρατούσε ένα αιματοβαμμένο μαχαίρι στο χέρι και είχε μόλις αποκεφαλίσει το άγαλμα της Ελευθερίας, ενώ από το κεφάλι του συμβολικού αυτού αγάλματος έσταζαν σταγόνες αίμα! Για όποιον γνωρίζει τη μεταπολεμική νοοτροπία της Γερμανίας, αυτό το εξώφυλλο ήταν ακραία εξτρεμιστικό.
Ο λόγος είναι απλούστατος. Η μισητή ναζιστική Γερμανία που ηττήθηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν χάρη στις ΗΠΑ που αντί να διαμελιστεί και να μοιραστεί στους νικητές, παρέμεινε δύο κράτη, ένα υπό δυτική και ένα υπό σοβιετική κατοχή, με τελικό αποτέλεσμα τα δύο αυτά κράτη να ενωθούν σε μια ενιαία Γερμανία, η οποία να έχει πάλι υπό την επιρροή της ολόκληρη την Ευρώπη. Η μεταπολεμική νοοτροπία της Γερμανίας, στην οποία ήδη αναφερθήκαμε, χαρακτηριζόταν λοιπόν από την επίδειξη υπέρτατου σεβασμού προς τις ΗΠΑ, αφού λόγω των αποφάσεων της Ουάσιγκτον συνέχισε να υπάρχει ελεύθερο το γερμανικό έθνος. Το κύριο όμως στο περιοδικό του Σπίγκελ που αναφερόμαστε δεν είναι το εξώφυλλο, αλλά το κύριο άρθρο του περιοδικού στη σελίδα 6, που μετά τον προκλητικό τίτλο «Ο Νέρων Τραμπ», από τον υπότιτλό του κιόλας υπογραμμίζει την πολιτική του Βερολίνου: «Ο πρόεδρος των ΗΠΑ γίνεται κίνδυνος-Η Γερμανία πρέπει να προετοιμάσει την αντίσταση»!!! Είναι απίστευτα τα όσα γράφονται εκεί: «Ταυτόχρονα πρέπει η Γερμανία να χτίσει μια συμμαχία εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ αλλιώς αυτή η συμμαχία δεν θα υπάρξει. Όμως πρέπει να υπάρξει».
Και το κύριο άρθρο του Σπίγκελ συνεχίζει: «Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ένας παθολογικός ψεύτης (προκαλεί σωματικό πόνο, το να γράψεις αυτή τη φράση). Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ένας ρατσιστής (παρομοίως). Προσπαθεί να κάνει το πραξικόπημα από τα πάνω, θέλει να εγκαταστήσει την ανελεύθερη δημοκρατία ή κάτι χειρότερο… Έτσι μιλούσε ο Νέρων, ο Κάιζερ και οι καταστροφείς της Ρώμης. Έτσι σκέπτονται οι τύραννοι»! Το κύριο άρθρο συνεχίζει: «Είναι παράλογο ότι η πυρηνική υπερδύναμη των ΗΠΑ, η οποία κυριαρχεί επί δεκαετίες στον κόσμο οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτιστικά, εμφανίζεται τώρα ως θύμα και φωνάζει με κάθε σοβαρότητα “Πρώτα η Αμερική” και θέλει να αποσπάσει από τον υπόλοιπο κόσμο ταπεινωτικές παραχωρήσεις». Και το Σπίγκελ καταλήγει: «Η απειλή δεν θα παραμεριστεί από μόνη της. Η γερμανική οικονομία είναι ο αντίπαλος της αμερικανικής εμπορικής πολιτικής, η γερμανική δημοκρατία είναι για όλο τον κόσμο ο σαφής αντίπαλος του Τραμπ»!!!
Φυσικά, οι Γερμανοί θέλουν να ωθήσουν ολόκληρη την Ευρώπη να συγκρουστεί με την Αμερική του Τραμπ, βεβαίως υπό τη δική τους ηγεμονία. Γράφει το Σπίγκελ στο κύριο άρθρο του: «Η Γερμανία πρέπει να τοποθετηθεί εναντίον του 45ου προέδρου των ΗΠΑ και της κυβέρνησής του… Θα είναι ακόμη δυσκολότερο να πετύχει η αντίσταση εναντίον της κυβέρνησης της Αμερικής μόνο από κοινού με Ασιάτες και Αφρικανούς εταίρους. Σίγουρα μόνο από κοινού με τους εταίρους στην Ευρώπη, με την ΕΕ… Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη πρέπει να δυναμώσει και η πολιτική όπως και η οικονομική άμυνα να σχεδιαστούν. Εναντίον του επικίνδυνου προέδρου της Αμερικής», καταλήγει. Είναι προφανές, η Γερμανία αναζητεί ηγεμονικό ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο και οι Γερμανοί νομίζουν, σε επίπεδο κυβέρνησης, ότι η άνοδος του Τραμπ στην εξουσία των ΗΠΑ τους νομιμοποιεί ώστε να διεκδικήσουν τώρα τον ρόλο αυτό. Αν όμως ο Τραμπ εξελέγη όντως από τον αμερικανικό λαό προκειμένου να ακολουθήσει αντιγερμανική πολιτική και η ελίτ των ΗΠΑ συγκλίνει προς την άποψη αυτή, τότε σίγουρα δύσκολες μέρες περιμένουν την ΕΕ. Ιδίως αν οι πανίσχυροι μηχανισμοί των ΗΠΑ, με τις αλλαγές που κάνει ο Τραμπ στους μηχανισμούς αυτούς, δεχτούν να υπηρετήσουν τη γραμμή Τραμπ. Πρόκειται για ριζική αλλαγή πολιτικής, όπως άλλωστε αποδεικνύει η συγκλονιστική διαπάλη που γίνεται στις ΗΠΑ. Κανένας, κυριολεκτικά κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ δεν αντιμετώπισε τόσο λυσσώδη αντίσταση πριν καλά καλά αναλάβει την εξουσία. Λογικό, όμως, αυτό.
Ο Τραμπ θέλει να αλλάξει εκ βάθρων την πολιτική των ΗΠΑ στον οικονομικό τομέα και επιθυμεί ουσιαστικά τη διάλυση της ΕΕ ή τη ραγδαία υποβάθμισή της, αν ισχύουν οι βασικές εκτιμήσεις μας. Θα τα καταφέρει; Πρέπει να περιμένουμε για να δούμε, χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε προς τα πού θα πάει η κατάσταση, τουλάχιστον για την ώρα.
