ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΥΡΕΚΑΣ
Βρισκόμαστε αναμφίβολα σε μια σημαντική χρονική συγκυρία με πυκνές εξελίξεις, που τις διαπερνά σαν κόκκινη κλωστή η λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι κυρίως στα πολιτικά συστήματα που θεμελιώθηκαν στα τελευταία 40 χρόνια, τόσο στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και των άλλων δυτικών καπιταλιστικών χωρών, όπως οι ΗΠΑ. Διακρίνουμε καθαρά πλέον πως μέσα στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης και αξεπέραστης καπιταλιστικής κρίσης διαμορφώνεται ένα δυναμικό πεδίο, που χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια των ηγεμονικών αστικών τάξεων να επανασυγκροτήσουν τα πολιτικά συστήματα, ώστε να μπορούν να απορροφήσουν από τα δεξιά τους, τα κύματα της λαϊκής δυσαρέσκειας, του παρόντος και του μέλλοντος. Οι αναταράξεις όμως που προκαλούνται διαμορφώνουν διαλεκτικά, μαζί με τις δυσκολίες και τους κινδύνους και νέες αφετηρίες για τη επανεμφάνιση μιας σύγχρονης ανατρεπτικής πολιτικής.
Σε αυτό το πλαίσιο, το κορυφαίο πολιτικό ζήτημα-κλειδί της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση αποκτά στα καθ’ ημάς δραματική επικαιρότητα και δυναμική, γεγονός που μεγεθύνει προφανώς και τις δυνατότητες του εγχειρήματος της «ΔιΕΕξόδου». Η Πρωτοβουλία Αγώνα για την Αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση φιλοδοξεί να γίνει ο διαρκής τροφοδότης της αντι-ΕΕ πάλης, ένα είδος αντι-ΕΕ συνείδησης μέσα στο κίνημα και ο καταλύτης αυτής της δράσης, που μπορεί μέσα στη σημερινή συγκυρία να βρει πρόσφορο έδαφος. Όπως πρόσφορο έδαφος μπορεί να βρει και η τελική επιδίωξη της ανάδυσης ενός μαζικού-μαχητικού λαϊκού κινήματος, που θα διεκδικεί, όχι στο πεδίο του λόγου, αλλά της πράξης, την έξοδο-αποδέσμευση από την ΕΕ.
Αξίζει να ξεχωρίσουμε μια κεντρική και πολύ ζυγισμένη διαπίστωση, πως η αποδέσμευση, η έξοδος από την πολλαπλή φυλακή του ευρώ και της ΕΕ, δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής προσέγγισης, ούτε ώριμη πολιτική απαίτηση, αλλά κυριολεκτικά όρος για την ίδια την επιβίωση του λαού. Γιατί είναι η ΕΕ αυτή που κυρίως ενορχήστρωσε όλη αυτήν την κόλαση των μνημονίων που ζούμε. Γιατί χωρίς τις σιδερένιες πλάτες τις ΕΕ και τη δύναμη πυρός της, καμιά κυβέρνηση και επιμέρους ολιγαρχία, όπως η ελληνική, δε θα μπορούσε να καταργήσει σε μια νύχτα τις εργατικές, δημοκρατικές και λαϊκές κατακτήσεις ενός αιώνα. Γιατί δεν είναι μόνο η δυστυχία του παρόντος, αλλά και το ζοφερό μέλλον που προδιαγράφεται μέσα από τις αλλεπάλληλες ευρωπαϊκές συνθήκες, που επιβάλλονται μέσα στο μοντέρνο απολυταρχικό θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, όπου απουσιάζει κάθε έννοια δημοκρατίας. Γιατί η ΕΕ ισοδυναμεί πλέον, μετά τη λεγόμενη «Νέα Οικονομική Διακυβέρνηση», με τον απόλυτο έλεγχο των δημοσιονομικών πολιτικών σε κάθε χώρα-μέλος. Με τυπικά ή άτυπα μνημόνια διαρκείας και μόνιμη εποπτεία παντού σε όλες τις χώρες της ΕΕ και όχι μόνο της ευρωζώνης, με ή χωρίς δανεισμό. Μόνο οι βαθμοί αντιλαϊκής βαναυσότητας θα διαφέρουν.
Από το Μάαστριχτ μέχρι τη Λισαβόνα και από τη «Λευκή Βίβλο για την Εργασία» ως την «οδηγία Μπόλκεσταϊν» μία είναι η κεντρική ιδέα που μέσα στην ΕΕ όλα τα συνέχει: η μετατροπή της εργασίας σε απασχολησιμότητα. Και μόνο αυτή, φτάνει και περισσεύει να αποφασίσει κανείς την έξοδο από το σφαγείο της. «Έξω από την ΕΕ για να ζήσει ο λαός!».
