του Παναγιώτη Μαυροειδή
(σκιίτσο Βασίλης Παπαγεωργίου)
Τα ραβασάκια για τον ΕΝΦΙΑ τρομοκρατούν ήδη και το τελευταίο νοικοκυριό, καθώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παρά τις αντίθετες υποσχέσεις, δεν κατάργησε τον συγκεκριμένο φόρο. Η αρχική του μορφή ήταν το «χαράτσι», όπως αποκλήθηκε, που ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέου και τότε υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, τον Σεπτέμβρη του 2011 με τη μορφή του «Έκτακτου Ειδικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Χώρων». Είχε, υποτίθεται, έκτακτο χαρακτήρα και πληρωνόταν μέσω λογαριασμών της ΔΕΗ. Τον Ιούλιο του 2013, με υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης Σαμαρά τον Γιάννη Στουρνάρα, έγινε μετονομασία του «Έκτακτου Ειδικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Χώρων» στον γνωστό μας ΕΝΦΙΑ, τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων. Σημαντικές αλλαγές: Δεν εισπράττεται πλέον μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ και, βεβαίως, από έκτακτος γίνεται μόνιμος. Το «χαράτσι», σταδιακά, βάζει όλο και βαθύτερα το μαχαίρι: Επεκτείνεται και σε όσους έχουν οικόπεδα, αγροτεμάχια ή ακίνητα μη ηλεκτροδοτούμενα. Μπαίνει φόρος ακόμα και σε ημιτελή κτίσματα και σε όσους δεν έχουν οικοδομήσει μέχρι εξάντλησης τη δόμηση στα οικόπεδα των κατοικιών τους. Ταυτόχρονα καθιερώνονται συντελεστές απομείωσης των φόρων στις μεγάλες ιδιοκτησίες (κτίρια άνω των 500 μέτρων), απαλλαγή από το φόρο των ιδιοκτησιών που ανήκουν στην εκκλησία ή σε εταιρείες (ΝΠΙΔ) που δηλώνουν φιλανθρωπικό, αθλητικό ή πολιτιστικό έργο. Φυσικά δεν πρόκειται για την μοναδική αθέτηση υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, αν και είναι από τις πιο κραυγαλέες. Είναι αλήθεια ότι σε ένα περιβάλλον που λένε ψέματα σχεδόν όλοι, το πρόβλημα δεν είναι ότι αυτά γίνονται πιστευτά, αλλά αντίθετα, ότι κανείς ή σχεδόν κανείς δεν έχει πλέον όρεξη να ακούσει ή να συζητήσει οτιδήποτε.
Η ιστορική εγκληματική ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται ακριβώς εδώ: Ενώ τα καταφέρνει απείρως καλύτερα από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να κάνει τη βρομοδουλειά της λαϊκής αφαίμαξης, ταυτόχρονα δημιουργεί το περιβάλλον του μεγάλου κινδύνου για απόλυτη απαξίωση όχι απλά της αριστερής πολιτικής, αλλά και κάθε έννοιας λαϊκής πεποίθησης ότι με τον αγώνα υπάρχει η ελπίδα για το καλύτερο. Η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ ήταν ένα από τα τιμήματα της παραμονής στην ευρωζώνη και της επιλογής της μη-ρήξης, καθώς ρητά απαιτήθηκε από το Τρίτο Μνημόνιο η είσπραξη ακριβώς 2,65 δισ. από την πληρωμή του φόρου-λαιμητόμου. Χάρη στη διατήρηση της λαϊκής φορομπηξίας, αλλά και την αύξηση των έμμεσων φόρων όπως ο ΦΠΑ, δεν υπάρχει «ανάγκη» καμίας αύξησης φορολόγησης της μεγάλης ακίνητης περιουσίας της αστικής τάξης, της εκκλησίας ή των εφοπλιστών. Η φοροκαταιγίδα δεν έχει μόνο «εισπρακτικό» χαρακτήρα, ούτε «στερείται ορθολογισμού», όπως πλειοδοτεί η μνημονιακή αντιπολίτευση απέναντι στη μνημονιακή κυβέρνηση. Αντίθετα, μέσω της δήμευσης ή αχρήστευσης ή μετατροπής σε βάρος αντί για τελευταίο αποκούμπι της λαϊκής κατοικίας, δημιουργούνται οι όροι για «αγορά κατοικίας», πάντα σε συνδυασμό και με την παράδοση των «κόκκινων δανείων» στους διάφορους «γύπες». Πρόκειται για μέτρα βίαιης επιτάχυνσης στη διαμόρφωση ενός γενικευμένου, καθολικού καπιταλισμού σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, αυτό που στη μασκαρεμένη γλώσσα τους ονομάζουν «λειτουργία συνθηκών αγοράς».
Η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ όπως και το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών δεν είναι η «συμφορά» που μας έφερε η «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση», αλλά το αποτέλεσμα της κίνησης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πάνω στις στρωμένες ράγες που έχουν στήσει οι διαδοχικές κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Δικός τους νόμος ήταν ο ΕΝΦΙΑ. Αλλά και τον αλά ΣΥΡΙΖΑ ΕΝΦΙΑ τον έχουν επίσης υιοθετήσει και εγκρίνει στη Βουλή το περυσινό καλοκαίρι, σε εκείνη την αμίμητη εκδήλωση δουλοφροσύνης προς την τρόικα με 222 ψήφους υπέρ στο Τρίτο Πεντακομματικό Μνημόνιο (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ). Βεβαίως δεν ήταν έκπληξη η αθέτηση της κατάργησης του ΕΝΦΙΑ από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο το πρόγραμμά μιλούσε για «κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και αντικατάστασή του με άλλο δίκαιο νόμο που θα αντιμετώπιζε και το θέμα της φορολόγησης της μεγάλης περιουσίας». Όταν μεγάλο εισόδημα κατά ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι κινείται πάνω από τα 12.000 ευρώ, γιατί να μην είναι πολυτέλεια πλουσίων και ένα διαμέρισμα ή μια δεύτερη καλύβα;
