του Μάκη Γεωργιάδη
Παρελθόν αποτελούν οι 31οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες. Για πόσους, ωστόσο, αποτελούν ή θα αποτελέσουν και μια γλυκιά ανάμνηση, αν εξαιρέσουμε τους πρωταγωνιστές και τους άμεσα εμπλεκόμενους; Σίγουρα το ερώτημα μόνο ρητορικό μπορεί να είναι καθώς και δύσκολο είναι να ποσοστοποιηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και ένα ευάριθμο κομμάτι κατοίκων αυτής της υφηλίου είναι βέβαιο πως συγκινείται ακόμη από ρεκόρ, που αναδύουν οσμές φαρμακοδιέγερσης, εντυπωσιάζονται από ανθρώπους μηχανές και φυσικά καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες πλαστικού φαγητού, ξαπλωμένοι σε καναπέδες και αναπαυτικές πολυθρόνες.
Το ζήτημα ωστόσο της χρησιμότητας των Ολυμπιακών Αγώνων, τόσο για το πλατύ κοινό όσο και για τους ίδιους τους αθλητές παγκοσμίως, παραμένει ανοιχτό και σημαντικό. Αυτό το οποίο είναι αδιαμφισβήτητο, είναι πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι το μεγαλύτερο τηλεοπτικό γεγονός σε παγκόσμια κλίμακα. Την εποχή των νέων τεχνολογιών, των δικτύων, της άμεσης μετάδοσης της πληροφορίας και της καταλυτικής κυριαρχίας της εικόνας, η βιομηχανία παραγωγής και κατανάλωσης θεάματος αλλοιώνει σε σημαντικό βαθμό την ίδια τη φύση και τους κανόνες πολλών αθλημάτων, προκειμένου να τα καταστήσει τηλεοπτικά και οδηγεί στα άκρα ή εξοντώνει το ανθρώπινο σώμα ως αναλώσιμο μέσο παραγωγής ρεκόρ και θεάματος. Ίσως ακούγεται λίγο παράδοξο αλλά η αποθέωση αυτής της συνδυαστικής λειτουργίας μπορεί πιο εύκολα να παρατηρηθεί στους ονομαζόμενους Παρα-Ολυμπιακούς Αγώνες των οποίων η έναρξη επίκειται και πάλι στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο πλήρης αποκλεισμός όλης της αποστολής της Ρωσίας σε αυτούς τους αγώνες μαρτυρά εκτός από τη μεταφορά των πολιτικών διενέξεων Δύσης και Ρωσίας στους στίβους και τα γήπεδα, πως υπάρχει και φωτιά όπου υπάρχει καπνός. Όταν εκπονούνται επίσημα κρατικά προγράμματα φαρμακοδιέγερσης με στόχο μια τόσο ηλίθια και κενή ουσιαστικού περιεχομένου ιδέα, όπως η συγκομιδή μεταλλίων κάτω από μια εθνική σημαία, τότε δεν είναι να απορούμε και πολύ πως τα πράγματα βαδίζουν από το κακό στο χειρότερο. Υπό αυτήν την έννοια μαίνεται ένας υπόγειος πόλεμος όπου όλοι προσπαθούν να φτιάξουν την εικόνα της τιμιότητας της γυναίκας του Καίσαρα κατά το γνωστό ρωμαϊκό ρητό αλλά από την άλλη ολόκληρες κρατικές βιομηχανίες ντόπινγκ σε Ανατολή και Δύση λειτουργούν αδιάκοπα και ακατάπαυστα, κάνοντας τις εποχές της αλήστου μνήμης Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας και των λοιπών να μοιάζουν με παιχνιδάκι για παιδιά. Για να μην αδικούμε δε και τις ΗΠΑ ή τον Καναδά, η τεχνογνωσία τους είναι τέτοια που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τις επιδόσεις του Μπεν Τζόνσον ή του Καρλ Λιούις, οι οποίες πριν από τριάντα χρόνια ήταν παρόμοιες με τις σημερινές στους δρόμους ταχύτητας. Συνεπώς, κανείς λογικός και πραγματικός φίλαθλος δεν έχει πια να περιμένει κάτι από τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
