Μουσταφά Γιαλτσινέρ (EMEP) :Ο κόσμος οδήγησε σε αποτυχία το πραξικόπημα

«Πλέον είναι φανερό ότι ο μηχανισμός του Ερντογάν και του ΑΚΡ δεν κυνηγούν μόνο τους συνεργούς του Γκιουλέν και των πραξικοπηματιών αλλά επιτίθενται σε εργατικές συνοικίες, συνδικάτα και αγωνιστές της δημοκρατίας και της Αριστεράς, φέρνοντας

στο προσκήνιο νέα καθήκοντα και προκλήσεις», τονίζει στο Πριν ο εκπρόσωπος Διεθνών Σχέσεων του EMEP, Μουσταφά Γιαλτσινέρ.

Συνέντευξη στον Γιώργο Παυλόπουλο

Ποιος ήταν ο ιθύνων νους και ο οργανωτής του αποτυχημένου πρα­ξικοπήματος της 15ης Ιουλίου; Ήταν η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων ή έστω ένα τμήμα της; Ήταν ο Φετου­λάχ Γκιουλέν και οι οπαδοί του; Ή μή­πως ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες αυ­τές που απροκάλυπτα επιχείρησαν να ανατρέψουν τον Ερντογάν;

Κάθε πραξικόπημα στοχεύει στην κυρι­αρχία του κράτους και η απόπειρα που ση­μειώθηκε στις 15 του Ιουλίου ήταν αποτέ­λεσμα εσωτερικών αντιθέσεων μέσα στο ίδιο το τουρκικό κράτος. Πρόκειται για μία διαμάχη ανάμεσα στα μονοπωλιακό κεφα­λαίο που εκπροσωπεί ο Ερντογάν και στις δυνάμεις που ανήκουν στον Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος εκπροσωπεί την έτερη κλίκα του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Αναμ­φισβήτητα και οι δύο δυνάμεις προσπάθη­σαν με κάθε μέσο να κερδίσουν τη λαϊκή υποστήριξη. Φαίνεται ότι οι βασικοί διορ­γανωτές του πραξικοπήματος είναι άνθρω­ποι που ανήκουν στο Γκιουλεν και έχουν διεθνείς διασυνδέσεις. Μπορούμε να προ­σθέσουμε ότι υπάρχει και μία μερίδα στρα­τιωτικών που είχε ενοχληθεί από τη δικτα­τορία του Ερντογάν και από τον ισλαμικό φασισμό και οι οποίοι με τη σειρά τους πα­ρείχαν στήριξη για την υλοποίηση του πρα­ξικοπήματος. Απ’ ό,τι φάνηκε, η απόπειρα πραξικοπήματος περιορίστηκε σε μια ομά­δα στρατιωτικών και δεν εξέφραζε το σύ­νολο των ενόπλων δυνάμεων.

Μεγάλη με­ρίδα των στρατιωτικών δυνάμεων παρακο­λούθησε αρχικά τα γεγονότα, παρέμειναν ωστόσο σιωπηλοί και αδρανείς. Όμως, η αδυναμία των πραξικοπηματιών αλλά και η αντίσταση των δυνάμεων του Ερντογάν πε­ριόρισε την ευρύτερη συμμετοχή των στρα­τιωτικών. Σε μία χώρα όπως η Τουρκία στη Μέση Ανατολή δεν μπορούν να υπάρχουν εξελίξεις στις οποίες να μην συμμετέχει και γνωρίζει το ΝΑΤΟ και οι ιμπεριαλιστικές χώρες. Αυτό φάνηκε και στην αρχή του πραξικοπήματος, καθώς αρχικά κράτησαν στάση αναμονής περιμένοντας να δουν πού θα οδηγήσουν οι εξελίξεις. Τα κυβερνητικά ΜΜΕ από την πλευρά τους, ανοιχτά τόνι­σαν πως υπήρξε αμερικάνικος δάκτυλος. Τα ΜΜΕ δεν θα έδειχναν τις ΗΠΑ, χωρίς την έγκριση κυβερνητικών παραγόντων… Οι στρατιωτικοί που ήταν με το μέρος του Γκιουλέν ήταν ισχυροί, ωστόσο ο Γκιουλέν και εκείνοι που τον στήριξαν δεν μπορούν να διαχωρίζονται από τις ΗΠΑ και το ΝΑ­ΤΟ. Όλοι οι ανώτεροι αξιωματικοί έχουν εκπαιδευτεί στα κέντρα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και έχουν τακτικές επαφές. Η αρ­χική σιωπή των ΗΠΑ δείχνει πως παρα­κολουθούσαν, αν θα έχει επιτυχή έκβαση ή μη το πραξικόπημα. Εάν είχε πετύχει, οι ΗΠΑ θα το αναγνώριζαν και θα το υπο­στήριζαν, τουλάχιστον αυτό έδειξαν οι εξε­λίξεις. Το κυβερνών κόμμα εδώ και καιρό έχει σοβαρά προβλήματα στις σχέσεις του με τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική. Τους τελευταίους μή­νες μάλιστα υπήρξαν βήματα προς τα πίσω, ενώ υπήρχε και ζήτημα εμπιστοσύνης. Δεν ήταν καθόλου απίθανο, αν υπήρχε εναλλα­κτική λύση για την εξουσία, οι ΗΠΑ να την προτιμούσαν.

Γιατί απέτυχε άραγε το πραξικό­πημα;

Οι πραξικοπηματίες φαίνεται ότι ήξε­ραν την επιχείρηση που προετοίμαζε το κυβερνών κόμμα εναντίον τους, καθώς αρχές του Αυγούστου θα συνεδρίαζε το Ανώτερο Στρατιωτικό Συμβούλιο και θα τους απομάκρυνε και γι’ αυτό αναγκάστη­καν να αντιδράσουν νωρίτερα. Κυοφορή­θηκαν πιο σύντομα οι εξελίξεις μ’ αυτόν τον τρόπο. Τουλάχιστον η αστυνομία αντι­στάθηκε στην απόπειρα πραξικοπήματος. Η αντίσταση της αστυνομίας και οι ρωγ­μές μέσα στο Γενικό Επιτελείο Στρατού και αλλού, δυσκόλεψαν τον έλεγχο ολό­κληρου του κρατικού μηχανισμού. Μια σημαντική μερίδα του στρατού αρχικά, πε­ρίμενε να δει τις εξελίξεις και οι πραξικο­πηματίες βγήκαν στο δρόμο με περιορι­σμένες δυνάμεις. Δεν είχαν την απαιτού­μενη ισχύ σε κομβικά σημεία, ούτε είχαν τον έλεγχο των ΜΜΕ. Μάλιστα, το κάλε­σμα του Ερντογάν προς τον λαό της Τουρ­κίας να βγει στο δρόμο, έκανε τη δουλειά τους ακόμα πιο δύσκολη. Ο βασικός όμως παράγοντας για την αποτυχία ήταν η αντί­σταση του ίδιου του κόσμου και η εναντί­ωση όλων των πολιτικών κομμάτων ενά­ντια στο πραξικόπημα. Ταυτόχρονα, τα συνδικάτα και οι οργανώσεις προφανώς δεν υποστήριξαν την απόπειρα πραξικο­πήματος και στάθηκαν απέναντί του.

Πώς θα περιγράφατε την κατάστα­ση που επικρατεί στην Τουρκία μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος; Ελέγχονται τα πάντα πλέον από τον Ερντογάν; Θα επιχειρήσουν οι πιστές προς αυτόν δυνάμεις να καταστείλουν και να συντρίψουν οτιδήποτε ανθίστα­ται στην εξουσία του και την κυριαρ­χία του;

Η κυβέρνηση χρησιμοποιώντας την απόπειρα πραξικοπήματος ξεκίνησε αμέ­σως τεράστιες επιχειρήσεις «σκούπας» μέ­σα σε στρατό, αστυνομία, δικαστικό σώμα, εκπαίδευση κτλ. Όλα αυτά βέβαια οδηγούν και σε ανασυγκρότηση του κράτους προς μια νέα κατάσταση που δημιουργείται στη χώρα. Οι διώξεις δημοσίων υπαλλήλων έφτασαν τις 60.000, καθώς τέθηκε σε δια­θεσιμότητα το ένα τέταρτο των εισαγγελέ­ων και δικαστών, έγιναν συλλήψεις 8.660 στρατιωτικών και 990 οδηγήθηκαν στη φυ­λακή. Να υπενθυμίσουμε πως οι επιχειρή­σεις συνεχίζονται με αμείωτη ένταση, όπως για παράδειγμα σε όλα τα πανεπιστήμια ζήτησαν την παραίτηση συνολικά 1.577 πρυτάνεων και αντιπρυτάνεων, οι οποίοι εν τέλει παραιτήθηκαν. Σε όλα τα υπουρ­γεία συνεχίζονται επιχειρήσεις με συλλή­ψεις και προσαγωγές. Μπορούμε να πούμε πως οι βασικές επιχειρήσεις έχουν στόχο τον Γκιουλέν. Οι 20.000 δάσκαλοι και κα­θηγητές που απολύθηκαν -ακόμα και οπα­δοί του Γκιουλέν να ήταν- δεν έχουν καμία σχέση με το πραξικόπημα. Η κυβέρνηση χρησιμοποιώντας το ως πρόσχημα εξου­δετερώνει όποια δύναμη κρίνει πως έχει αντιπολιτευτική ισχύ. Με λίγα λόγια, σε κά­θε επίπεδο οργανώνει το αυταρχικό κράτος και τη δικτατορία του Ερντογάν. Τώρα, μαζί την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτα­κτης ανάγκης, εφαρμόζει χωρίς περιορισμό αντιδημοκρατικές πολιτικές. Όλα αυτά φυ­σικά, δεν απευθύνονται μόνο στην κλίκα του Γκιουλέν αλλά και σε όποιο άλλον θε­ωρείται αντιπολίτευση. Γι’ αυτό, έχει βάλει μπρος για την κατάργηση όλων των δημο­κρατικών δικαιωμάτων, για τη μετατροπή AKP σε ένα συντηρητικό κόμμα συντηρη­τικό, αυταρχικό που έχει ως απόληξή του τον φασισμό.

Όχι στο πραξικόπημα,

όχι και στον Ερντογάν

Συμμαχία και κοινός αγώνας

όλων των δημοκρατικών δυνάμεων

Ποια ήταν η στάση της τουρκικής Αριστεράς κατά τις πρώτες και πιο κρίσιμες ώρες του πραξικοπήματος; Κάλεσαν το Κόμμα Εργασίας, αλλά και το HDP τα μέλη τους και τους οπαδούς τους να βγουν στους δρόμους και να σταθούν απέναντι στους στρατιώτες και τα τανκς;

Η πρώτη αντίδραση της Αριστεράς της Τουρκίας ήταν να πάρει θέση ενάντια στο πραξικόπημα. Φυσικά το να είναι κανείς ενάντια στο πραξικόπημα δε σημαίνει ότι παρέχει υποστήριξη στην κυβέρνηση και στον Ερντογάν που ολοένα και περισσότερο μετατρέπεται σε ένα φασιστικό καθεστώς. Γι’ αυτόν τον λόγο το EMEP, βγήκε μπροστά με το σύνθημα «Ούτε πραξικόπημα, ούτε δικτατορία». Όλες οι κυβερνήσεις του AKP (κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) εδώ και χρόνια τρομοκρατούν τον κόσμο με την απειλή του πραξικοπήματος. Αυτή ακριβώς η πολιτική τούς έδινε το έδαφος ώστε να υλοποιήσουν τη συντηρητική πολιτική τους και να έχουν την απόλυτη κυριαρχία σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Το EMEP, πρόβλεψε ότι η κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει το πραξικόπημα για να υλοποιήσει τη φασιστική πολιτική της, φέρνοντας τον νόμο έκτακτης ανάγκης και τις γενικευμένες απαγορεύσεις.

Ποιες είναι, με βάση τις αναλύσεις και τις εκτιμήσεις σας, οι βασικές πολιτικές προτεραιότητες για το εργατικό κίνημα και για το ΕΜΕΡ το επόμενο διάστημα;

Διανύουμε μία περίοδο που αυξάνονται συνεχώς οι επιθέσεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου και των συντηρητικών δυνάμεων. Το εργατικό κίνημα πλήττεται από τα συνδικάτα που συμπλέουν με την κυβερνητική πολιτική αλλά παράλληλα ταλανίζεται και από την αδυναμία του να οργανωθεί. Παρόλα αυτά, υπάρχει αντίσταση από ένα οργανωμένο τμήμα εργατών και εργαζομένων, συνδικάτων κτλ. Σήμερα, το κύριο ζήτημα δεν είναι ο κίνδυνος του πραξικοπήματος αλλά το καθεστώς του Ερντογάν και το AKP που εφαρμόζει αντιδημοκρατικές πολιτικές και ετοιμάζει το δικό του «πολιτικό» πραξικόπημα. Το EMEP θα αγωνιστεί ενάντια σε όλα αυτά. Σ’ αυτόν τον αγώνα υπάρχουν δύο βασικοί παράγοντες. Ο πρώτος είναι η επαναστατική δραστηριότητα του EMEP μέσα στην εργατική τάξη και ο δεύτερος, η συμμαχία όλων των δημοκρατικών δυνάμεων και ο κοινός αγώνας τους.