ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΠΤΑ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΝΑΡ*
Επικίνδυνη υποχώρηση και νέες εργατικές εκρήξεις
Δεν ειπώθηκε τυχαία ότι ζούμε στην [εποχή των τεράτων]. Μετά το αισχρό ξεπούλημα του «Όχι», οι πρώην «αντιμνημονιακοί» ευρωκομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ βγαίνουν στη σκηνή ως μεταλλαγμένα μνημονιακά τέρατα. Η πολιτική της αριστερής αοριστολογίας μετατράπηκε σε εκπόρνευση της αριστερής πολιτικής. Ο αριστεροφιλελευθερισμός αποδεικνύεται το ανώτατο στάδιο του δεξιού ευρωκομμουνισμού, ένα «σκαλοπατάκι» πριν την προσχώρηση στη Σοσιαλφιλεύθερη Διεθνή. Τώρα, υπόσχονται «δίκαιη ανάπτυξη», παραγωγική αναγέννηση και δουλειές. Είναι έτσι; Παραφράζοντας τον Μπρεχτ, [η ανάπτυξή τους θα σκοτώσει ό,τι άφησε όρθιο η κρίση τους].
Οι πρώτες ψιχάλες αυτής της ανάπτυξης, σε διεθνές επίπεδο, ποτίζουν κοινωνικές θύελλες γύρω από ένα δίλημμα: [Ριζική γενική μείωση του χρόνου εργασίας ή καπιταλιστική διαστροφή του] σε άνεργο, ελαστικό και χρόνο μίνι-εργασίας, από τη μια και σε χρόνο εργασίας νύχτα με νύχτα, από την άλλη;
Από εκεί προέρχεται η νέα παγκόσμια στροφή στην αντίδραση, που δεσπόζει σήμερα, πάνω από τον πλανήτη. Από εκεί το Brexit και η εργατική γαλλική έκρηξη, που ανεξάρτητα από την έκβασή της, δείχνει ότι, μετά τη Λατινική Αμερική και το «Νότο» [η επόμενη μάχη για την ανατροπή ωριμάζει στον αναπτυγμένο καπιταλιστικό «Βορρά»]. Ότι ο επόμενος γύρος για την ανατροπή της καπιταλιστικής επίθεσης μπορεί να είναι πολύ πιο βαθιά εργατικός και αντικαπιταλιστικός, μπορεί να γεννήσει ένα νέο κομμουνιστικό κίνημα, τον [επιστημονικό κομμουνισμό του 21ου αιώνα].
Εδώ, όμως, από το 2012 και με άλμα, μετά το πραξικόπημα κατά του «Όχι», περάσαμε σε μια [ιστορική φάση σοβαρής και επικίνδυνης υποχώρησης] του μαζικού κινήματος και του αντιφατικού αντιμνημονιακού ριζοσπαστισμού. Γιατί φτάσαμε ως εδώ; Μπορούσε να πάει αλλιώς ή όχι; [Και τώρα;] Μπορεί να αναστραφεί η πορεία υποχώρησης του κινήματος;
Οι μεγάλες απαντήσεις θα είναι συλλογικό έργο ενός [διαρκούς συνεδρίου] των πρωτοποριών που κινούνται μέσα και ανάμεσα στο εργατολαϊκό κίνημα, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ, τη ΛΑΕ και άλλα ριζοσπαστικά ρεύματα, γραμμένο μέσα από το ξεχωριστό συνέδριο καθεμιάς από αυτές. Και, κυρίως, μέσα από τη [μαζική ενωτική δράση] για την αναχαίτιση της υποχώρησης που, κάτω από προϋποθέσεις, μπορεί να προετοιμάσει μια «Μεγάλη Πορεία» αντεπίθεσης.
Δεν θα γίνουν στο κενό αυτές οι προσπάθειες. Ήδη, οι μαζικές αυταπάτες για τον ΣΥΡΙΖΑ δίνουν τη θέση τους στη μαζική δυσαρέσκεια και οργή και σε νέες εργατολαϊκές αντιστάσεις. Αντιστάσεις που εκκινούν από [χαμηλότερο σκαλί]: τη μερική αποδοχή του ευρωμνημονιακού πλαισίου. Έχουν, όμως, [βαθύτερη αντικαπιταλιστική δυναμική και επαναστατική προοπτική]. Μπορεί να αξιοποιηθούν, αρκεί να μην ταυτίζεται η αρχή με το τέλος του δρόμου.
Η αδυναμία της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς πρέπει να αναζητηθεί στον πυρήνα της τακτικής και στρατηγικής της
Πώς μπορεί, να πάει αλλιώς και υπέρ των εργαζομένων, στο μέλλον; Η [πρώτη προϋπόθεση] είναι η [μαχόμενη επαναστατική αυτοκριτική επανεξέταση], που εντοπίζει συγκεκριμένα τα «δικά μου» λάθη, ελλείψεις και ανεπάρκειες, ως στοιχείο γνώσης και αλλαγής του κόσμου.
Η [δεύτερη προϋπόθεση] είναι η μελέτη και γνώση της αντιδραστικής [επανίδρυσης του ελληνικού καπιταλισμού] και της ριζικής αλλαγής στη [θέση όλων των τάξεων], σε συνάρτηση με τη μελέτη της κρίσης και των τάσεων γενικά του σύγχρονου καπιταλισμού. Στο κείμενο, κατατίθενται ορισμένες πρώτες υποθέσεις εργασίας.
Με βάση αυτές, η κρίση και η επίθεση θα αντιμετωπιστούν σε βάρος του κεφαλαίου και υπέρ της εργασίας με ένα πρόγραμμα [κλονισμού του ελληνικού καπιταλισμού, εντός και εναντίον του και με επιδίωξη την επαναστατική υπέρβασή του]. Για την επιβολή [τακτικών ρηγμάτων και κατακτήσεων] ενάντια στις νέες καπιταλιστικές σχέσεις και τους θεμελιώδεις νόμους του κεφαλαίου (η κατεύθυνσή τους παρουσιάζεται στο κείμενο). Για τη συγκρότηση ενός ζωντανού [κοινωνικοπολιτικού μετώπου] και ενός [εργατολαϊκού κινήματος] που θα αγωνίζονται με [στόχο] να ανατρέψουν την αστική μνημονιακή επίθεση, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και κάθε επίδοξο διαχειριστή, να πετάξουν έξω την ΕΕ, το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ.
Η [τρίτη προϋπόθεση] για «να πάει αλλιώς» είναι να συζητηθεί εκ νέου και να χαραχθεί ένα συνολικό, νέο κομμουνιστικό πρόγραμμα στρατηγικής και τακτικής. Ξεκινώντας από την τακτική, κρίκος είναι ο θεωρητικός – πολιτικός όρος του «[αντικαπιταλισμού]» που εμφανίστηκε με νέο τρόπο και [αντιφατικό περιεχόμενο], διεθνώς και στην Ελλάδα. Η τακτική πρόταση για την «αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης», το αντίστοιχο «μεταβατικό πρόγραμμα» και «μέτωπο», είχαν μια ορισμένη θετική επίδραση, αλλά δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις εργατολαϊκές ανάγκες και να υπερβούν τα όρια που έθεταν η αστική νεοφιλελεύθερη ηγεμονία, γενικά και η μικροαστική ρεφορμιστική ηγεμονία, ειδικά στην εργατολαϊκή πολιτική. Οι βασικές αιτίες για την αποτυχία αυτή πρέπει να αναζητηθούν στις ανεπάρκειες και τα λάθη του [πυρήνα] της τακτικής και στρατηγικής.
Η τακτική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης πρέπει να απαντά στις αγωνίες και τις ανάγκες των εκατομμυρίων, [σήμερα] και ταυτόχρονα, να προετοιμάζει το υποκείμενο, με [συνειδητή επιδίωξη] την προσέγγιση της επανάστασης από τις ίδιες τις μάζες. Συνεπώς, δεν είναι «με άλλα λόγια» η επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού. Μια αντιδιαλεκτική και ανιστορική σύνδεση στρατηγικής – τακτικής οδηγεί, τελικά, [στο ίδιο αποτέλεσμα] με την αποσύνδεσή τους: στην απομάκρυνση και από την ανατροπή και από την επανάσταση.
Το ενιαίο αντικαπιταλιστικό εργατολαϊκό μέτωπο είναι η συγκεκριμένη απάντηση στο ερώτημα «[ποιος προωθεί – επιβάλλει – υλοποιεί]» το πρόγραμμα στην τωρινή ιστορική περίοδο. Το ζήτημα αυτό, μέσα στην εργατολαϊκή έκρηξη του 2010 – ΄12, απέκτησε [άμεση] πολιτική σημασία. Και σε αυτήν ακριβώς την κρίσιμη πλευρά της τακτικής εμφανίστηκαν σοβαρά λάθη και με νέο τρόπο, το παλιό [δίπολο οπορτουνισμός – σεχταρισμός], το οποίο αναλύεται διεξοδικά στο κείμενο. Έτσι, η «αντικαπιταλιστική ανατροπή», από κατεξοχήν μετωπική επαναστατική πολιτική, μετατράπηκε, σε σημαντικό βαθμό, σε [πολιτική κατεξοχήν διαχωρισμού] από τις αντιφατικά ριζοσπαστικοποιημένες μάζες. Αυτή η εκδοχή του αντικαπιταλισμού, στην πράξη και εκ του αποτελέσματος, ενίσχυσε και δεν αποδυνάμωσε τον οπορτουνισμό και τελικά, [λειτούργησε υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ].
Στο κείμενο κατατίθενται σκέψεις για το ενιαίο εργατολαϊκό αντικαπιταλιστικό μέτωπο, σε σχέση με το περιεχόμενο, το «χώρο» (κίνημα, πολιτική, πρωτοπορίες), το «χρόνο» (παρόν, παρελθόν, μέλλον) και με τις άλλες δυνάμεις του μαχόμενου ρεφορμισμού.
Η [τέταρτη προϋπόθεση] για «να πάει αλλιώς» είναι να απαντηθεί το ερώτημα «[τι σημαίνει μεταβατικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα]». Συνεπές αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα σημαίνει [πρόγραμμα μετάβασης προς την επανάσταση]. Η πορεία αυτή δεν αναπτύσσεται γραμμικά, αλλά διασχίζεται από διαλεκτικά άλματα – περιόδους της ταξικής πάλης: α) από τη σημερινή αντεπαναστατική περίοδο, β) στην επαναστατική κατάσταση, γ) στην επαναστατική κρίση και δ) στη νίκη της επανάστασης. Με βάση αυτά τα άλματα (που αναλύονται), αντιμετωπίζεται η σχέση μετώπου – κυβέρνησης – εξουσίας και ασκείται κριτική στη «θεωρία των σταδίων» και στην αντίληψη για μια «επανάσταση – μονόπρακτο» .
[Για να υπάρξει νικηφόρος αντικαπιταλισμός πρέπει να είναι βαθιά και με σύγχρονο τρόπο κομμουνιστικός και επαναστατικός]. Αυτή είναι η [πέμπτη, η προϋπόθεση όλων των προϋποθέσεων] για «να πάει αλλιώς». Για να υπάρξει «επανίδρυση» της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος απαιτείται κομμουνιστική επαναθεμελίωση της στρατηγικής.
Δεν αρκεί η «αντικαπιταλιστική άρνηση». Το κομμουνιστικό πρόγραμμα της εποχής μας πρέπει να αναδείξει την ιστορικά [θετική, δημιουργική δυνατότητα της σύγχρονης εργατικής τάξης να οικοδομήσει την κομμουνιστική κοινωνία]. Να αναδείξει το χαρακτήρα της μελλοντικής επανάστασης ως μια [νέα εργατική κομμουνιστική επανάσταση], με την έννοια μιας [διαρκούς επανάστασης] που ξεκινά αντικαπιταλιστικά και εθνικά από τον «αδύναμο κρίκο» του σύγχρονου ιμπεριαλισμού και ολοκληρώνεται κομμουνιστικά, διεθνικά και παγκόσμια.
Με βάση την εμπειρία νίκης – κατακτήσεων – εκφυλισμού – κατάρρευσης της Οκτωβριανής Επανάστασης και της ΕΣΣΔ, το κείμενο εκτιμά ως άλματα της μετεπαναστατικής μετάβασης: α) επαναστατική κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, β) άλμα προς την εργατική δημοκρατία – κυριαρχία (δικτατορία του προλεταριάτου), γ) πρώτη βαθμίδα του κομμουνισμού (σοσιαλισμός) και δ) άλμα των αλμάτων προς την καθαυτό κομμουνιστική κοινωνία.
Χρειαζόμαστε έναν κομμουνισμό που [θα ξεχωρίζει] από το μικροαστικό αντικαπιταλισμό [για να ενώνει] τον κατακερματισμένο εργαζόμενο κόσμο [σε ένα κίνημα] που θα καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Με αυτή την «αντίστροφη ιεράρχηση» μπορεί να κατακτηθεί ένα [κόμμα για τον κομμουνισμό και το εργατικό κίνημα της εποχής μας]. Διαφορετικά, θα κατασκευάζονται «κομμουνισμοί που χωρίζουν», κομμένοι και ραμμένοι στα σημερινά, μικρά, κομματικά μας μέτρα.
Οι προτεινόμενες «πέντε προϋποθέσεις για να πάει αλλιώς», με τη συμβολή και άλλων απόψεων, μπορούν να βοηθήσουν για να συγκροτηθεί η αναγκαία [συνολική πολιτική γραμμή] της μαχόμενης, αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς, στη [νέα ιστορική φάση]. Για να γίνει υλική δύναμη μια τέτοια γραμμή, χρειάζεται να προωθεί άμεσα: Πρώτο, την [υπέρβαση] της σημερινής κατάστασης στο εργατικό λαϊκό κίνημα, στην Αριστερά, στις επαναστατικές κομμουνιστικές πρωτοπορίες. Και δεύτερο, τη μέγιστη δυνατή, [μετωπική συγκέντρωση δυνάμεων], σε κάθε επίπεδο, για νίκες ενάντια στον κύριο αντίπαλο.
Η κατάσταση υποχώρησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος επιβάλει στις αριστερές και επαναστατικές πρωτοπορίες να οργανώσουν «[πέντε ζώνες άμυνας και αντεπίθεσης]», όπως προτείνονται στο κείμενο.
*Τάσος Κατιντσάρος, Πάνος Κοσμάς, Νίκος Μαντέλας, Κώστας Μάρκου, Κυριάκος Μπουρμπουχάκης, Θοδωρής Παναγιωτόπουλος, Αφροδίτη Παπαναστασίου. Ολόκληρο το κείμενο, στο narnet.gr.
