του Θανάση Αγαπητού – Αυτόπτη μάρτυραw και Περιφερειακού σύμβουλου Κεντρικής Μακεδονίας
Το πραγματικό πρόσωπο των καπιταλιστών και της ΕΕ
Την Πέμπτη κλιμάκιο της «Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία – Αντικαπιταλιστική Αριστερά» πήγε στην Ειδομένη. Αν και εξαντλημένος σωματικά και ψυχικά αποφάσισα την Πέμπτη το βράδυ να γράψω μερικές σκέψεις για τις συγκλονιστικές εικόνες που σήμερα είδα κι έζησα. Έχω επισκεφτεί τρεις φορές την Ειδομένη και μεγάλο χρονικό διάστημα ήμουν στη Μυτιλήνη το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να γνωρίζω πολύ καλά πόσο δύσκολη ήταν η κατάσταση των μεταναστών και των προσφύγων στους διάφορους χώρους ελέγχου, συγκέντρωσης και προώθησης.
Αυτό που αντικρίσαμε είναι κάτι το διαφορετικό, που όχι μόνο σε πονάει αλλά σε οδηγεί σε τραγικές σκέψεις για την τύχη αυτών των ανθρώπων. Την Πέμπτη είδα το αποκρουστικό και πραγματικό πρόσωπο των καπιταλιστών και των πολιτικών διαχειριστών του συστήματος.
Αποφασίσαμε και δεν ακολουθήσαμε το πούλμαν των περιφερειακών συμβούλων και πήγαμε με δικό μας αυτοκίνητο και με βοήθεια (τρόφιμα – παπούτσια – είδη υγιεινής). Πλησιάζοντας διαπιστώνεις γρήγορα πως τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά. Στα πρατήρια της ΕΚΟ που υπάρχουν πριν την στροφή για την Ειδομένη βλέπεις αστυνομικά αυτοκίνητα και δεκάδες πούλμαν σταματημένα. Προχωρώντας φτάνεις στον γύρω από τον καταυλισμό χώρο, που εκεί προηγούμενα περίμεναν στα λεωφορεία ή στα χωράφια εκατοντάδες πρόσφυγες. Τώρα έβλεπες μόνο διαλυμένες σκηνές, πεταγμένα πράγματα και σκουπίδια. Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο, το τσουχτερό κρύο, ο παγωμένος αέρας και η σκόνη δημιουργούν τις πρώτες σκέψεις για το πώς άντεξαν 22 μέρες χιλιάδες μετανάστες, αποκλεισμένοι και χωρίς καμιά βοήθεια.
Πλησιάζοντας μας σταματάνε οι μπάτσοι που είναι σε κάθε σημείο, δεκάδες, και ζητούν στοιχεία. Δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσουμε αν δεν χρησιμοποιούσα την ιδιότητα του μέλους του Περιφερειακού Συμβουλίου και την απόφαση για επίσκεψη αντιπροσωπείας του συμβουλίου. Στον χώρο του καταυλισμού δεν υπάρχουν πια αλληλέγγυοι/ες παρά μόνο κάποια μέλη επιλεγμένων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (κυρίως ξένοι εκπρόσωποι τους), που κι αυτοί δεν κάνουν τίποτε κι απλά περιφέρονται.
Αυτό που συναντάς στον χώρο που βρίσκονταν προηγούμενα ο καταυλισμός είναι ένας χώρος κυριολεκτικά βομβαρδισμένος, που νομίζεις πως ένας τυφώνας ήρθε και όλα τα σάρωσε. Ένα κουβάρι εκατοντάδες σκηνές, πεταμένα ρούχα και κουβέρτες κι ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, ριγμένα μέσα σε νερά και βρομιές. Οι χώροι που χρησιμοποιούσαν οι αλληλέγγυοι κατεστραμμένοι, εικόνες που θυμίζουν όχι ειρηνική απομάκρυνση, αλλά ξεκλήρισμα και πολεμική παρέμβαση.
Οι εκατοντάδες πρόσφυγες που υπήρχαν ήδη εκεί ή που έρχονταν συνέχεια, στοιβαγμένοι σε μικρές και τρισάθλιες σκηνές να περιμένουν πότε θα τους επιτρέψουν να περάσουν στην ΠΓΔΜ. Αυτό που τους έδιναν για φαγητό (κάποια οργάνωση, όχι το κράτος) ήταν ένα αυγό κι ένα μανταρίνι. Παιδιά μικρά, με ξεχαρβαλωμένα παπούτσια και ρούχα να περιμένουν υπομονετικά στο κρύο. Οι άνθρωποι αυτοί που είναι και οι τυχεροί/ες (αφού ανήκουν στις «προνομιούχες» εθνότητες που τους επιτρέπεται η προώθηση) ζουν και στην Ειδομένη μαρτυρικές στιγμές.
Η κατάσταση όπως καταλάβαμε θα αλλάξει τις επόμενες μέρες και θα έχουμε στην Ειδομένη ένα πλήρες ελεγχόμενο από τις κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους στρατόπεδο προσωρινής συγκέντρωσης προσφύγων. Χωρίς αλληλέγγυους/ες, χωρίς την κοινωνική παρέμβαση και βοήθεια, μακριά από τα μάτια και την έμπρακτη στήριξη των λαϊκών στρωμάτων, που όλο το προηγούμενο διάστημα έδειξαν αξιοθαύμαστη ταξική αλληλεγγύη.
Τώρα αυτό που φαίνεται να ετοιμάζεται είναι η εγκατάσταση της Φρόντεξ και η ανάληψη από μέρους τους της ευθύνης και της δικαιοδοσίας των ελέγχων. Ήδη ξεκίνησαν να μεταφέρουν και να τοποθετούν ανθρώπινες εγκαταστάσεις για να μείνουν αποκλειστικά, αυτές οι επίλεκτες δυνάμεις. Πουθενά δεν υπάρχει το κοινωνικό κράτος και η φροντίδα για τους πονεμένους αυτούς ανθρώπους, που βασανίζονται στο δρόμο για την ελπίδα και το ψεύτικο όνειρο.
Οι εικόνες που έχεις δε μπορούν να μεταφερθούν αν πραγματικά δεν τις ζήσεις. Όμως σε κυριεύει ο πόνος και η οργή και λες κάτι πρέπει να κάνουμε τώρα κι όχι αύριο, αλλιώς δεν μπορείς να λέγεσαι άνθρωπος.
“Πόνος”, αλλά μακριά από εμάς
Τι να πει κανείς στη συνέχεια για το περιφερειακό συμβούλιο, που στη ζέστη του δημαρχιακού κτιρίου, με τους καφέδες και τα τυροπιτάκια ήρθε να συζητήσει για το «δράμα» των προσφύγων. Πόνος, αλλά μακριά από εμάς το πρόβλημα. Καλύτερα να μείνουν στην Τουρκία ή ακόμα να τους περνούν απευθείας στην Ιταλία αλλά όχι να διαταραχθεί η ζωή των 50 κατοίκων της Ειδομένης. Να φτιαχτούν καταυλισμοί και χοτ-σποτ αλλά όχι στο Κιλκίς. Συνεργασία για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των προσφυγικών ροών, αλλά μακριά από εμάς κι «είναι ανώφελο και άσκοπο να έρχονται μετανάστες στην περιοχή μας».
Δήμαρχοι της περιοχής να προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να ασχολούνται συνέχεια και να χάνουν τον ύπνο τους για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα των προσφύγων και των μεταναστών. Η δοίκηση της περιφέρειας να δηλώνει πως δεν έχει αρμοδιότητα, γι’ αυτό μόνο «καταγραφές επί χάρτου έκανε, εισηγήθηκε… πρότεινε…ζήτησε ευταξία και αστυνόμευση», αλλά να θεωρεί πως ανταποκρίθηκε και έκανε το καθήκον της, με επικεφαλής τον Τζιτζικώστα, διεκδικητή της αρχηγίας της Ν.Δ. Και για μια ακόμη φορά άφαντο. Αυτοί τη δουλεία τους κάνουν και μαζί με την «αντιπολίτευση» τύπου Τρεμόπουλου – Παυλίδου – Μπόλαρη κ.λ.π. θα ψάχνουν να βρουν πώς με κάποιες ανούσιες προσθήκες θα συμφωνήσουν σε κοινή απόφαση για να μείνουν μακριά από εμάς, τους Έλληνες και Ευρωπαίους, οι πρόσφυγες και μετανάστες. Κάνοντας το «ανθρωπιστικό τους καθήκον στο ακέραιο» από μακριά (οι πιο πολλοί από αυτούς δεν είχαν πάει στην Ειδομένη και οι περισσότεροι δεν πήγαν ούτε σήμερα) και στα πλαίσια πάντα των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης θα ενεργούν για το «καλό των Ελλήνων» και θα έχουν ταυτόχρονα και τη συνείδηση τους ήσυχη, πως συζήτησαν κι αυτοί για το προσφυγικό πρόβλημα. Τι να πει κανείς για όλα αυτά τα τρωκτικά που έχουν βρει καλή δουλίτσα και όλους εμάς καλά δουλεύουν
