του Μάκη Γεωργιάδη
Σάπιο μέχρι το μεδoύλι το οικοδόμημα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Πρωτοφανές για τα χρονικά του ποδοσφαίρου να μην ξεκινήσει ποτέ το κλασικό ντέρμπι μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού στο γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας το περασμένο Σάββατο εξαιτίας της ρίψης φονικών φωτοβολίδων πριν την έναρξη του ματς. Τα πρωτοφανή επεισόδια μετά την ανακοίνωση της ματαίωσής του υπογραμμίζουν τη σοβαρή κρίση του επαγγελματικού αθλητισμού σε όλα τα επίπεδα. Η σήψη έχει απλωθεί σαν γάγγραινα σε όλες τις εκφάνσεις του δημοφιλέστερου σπορ και δυστυχώς συμπαρασύρει ευάριθμες μάζες φιλάθλων σε πράξεις τυφλής βίας οι οποίες είναι πλέον εμφανές ότι εκουσίως ή ακουσίως τάσσονται στην υπηρεσία των μεγαλοπαραγόντων των ΠΑΕ και των επιδιώξεών τους.
Το μοντέλο του οπαδού-λογιστή το οποίο έχει ανθίσει την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας αποδεικνύεται πως ήταν τα καλύτερο πρόπλασμα για τη δημουργία ολόκληρων στρατών οπαδών που ακολουθούν τους προέδρους για να προασπιστούν τελικά τα συμφέροντα των επιχειρήσεών τους. Απόδειξη είναι δε πως στα συγκεκριμένα επεισόδια στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, δε συμμετείχαν απλώς οι γνωστοί και πάντα αποδιοπομπαίοι φανατικοί οργανωμένοι οπαδοί, αλλά σημαντικός αριθμός φιλάθλων. Το εμποτισμένο με μίσος πλήθος, που έχει αφεθεί έρμαιο στα νύχια της κάθε απόχρωσης προπαγάνδας, μετασχηματίζεται σε αφιονισμένο όχλο που ανακαλύπτει παντού εχθρούς. Εχθροί είναι οι απέναντι, η δικαιοσύνη, η εκάστοτε κυβέρνηση, η ομοσπονδία, οι δυνάμεις καταστολής, ό,τι θέλετε. Η διαφθορά και η ατιμωρησία δεκαετιών έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που αγγίζει από ανώτερους κρατικούς υπαλήλους, δικαστικούς, διαιτητές ως και στελέχη κυβερνήσεων της τελευταίας εικοσαετίας.
Πρόεδροι και παράγοντες και κυρίως ισχυροί ηγέτες Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού έχουν πέσει στο λάκκο τον οποίο επί χρόνια οι ίδιοι έσκαβαν. Η μάχη για τον έλεγχο του παρασκηνίου διεξάγεται ολοφάνερα και με κάθε μέσο στο προσκήνιο. Ασφαλώς το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τη σαπίλα στο ελληνικό ποδόσφαιρο βαραίνει πλέον τους προέδρους των δύο «αιωνίων αντιπάλων». Τα εκατομμύρια της ΟΥΕΦΑ και του Τσάμπιονς Λιγκ γίνονται ξεδιάντροπα η πέτρα του σκανδάλου σε μια αποθέωση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας η οποία έχει αλώσει επί μια εικοσαετία το ποδόσφαιρο.
Σ’ αυτό το σκοτωμό των μονοπωλίων, η για πρώτη φορά «Αριστερά» κυβέρνηση βρίσκεται κι αυτή παραδομένη στην πεπατημένη των προηγούμενων. Η συνταγή είναι καταστολή, εξοντωτικές ποινές και ασύστολο φακέλωμα με ΑΜΚΑ και ΑΦΜ που υποτίθεται πως θα έλυνε το πρόβλημα. Όπως αποδείχτηκε όμως, το πρόβλημα δε λύνεται με ονομαστικά εισιτήρια, καταστολή και ΜΑΤ όσο η πολιτεία δεν αποφασίζει να ξεριζώσει το δέντρο διαπλοκής και διαφθοράς το οποίο αποδεικνύεται αειθαλές και στα κλαδιά του μπλέκονται με ποικίλους τρόπους κρατικοί και δικαστικοί λειτουργοί.
