της Μαριάννας Τζιαντζή
Είναι τυφλός, είναι κουφός, είναι 110 χρονών. Και πρόσφυγας. Αφγανός. Ο γηραιότερος που εγκατέλειψε την πατρώα ασιατική γη και, αφού διέσχισε δύο ηπείρους, έφτασε στη Γερμανία. Ακόμα και αν δεν είναι 110 χρονών, αλλά εκατό παρά κάτι, δεν παύει να είναι ο γηραιότερος πρόσφυγας στη Γηραιά μας Ήπειρο.
Η 60χρονη κόρη του υποστηρίζει ότι ο Αμπντούλ Καντίρ Αζίζι γεννήθηκε το 1905. Και του έμελλε να ζήσει τις στερνές του μέρες σε μια αόρατη γι’ αυτόν χώρα. Μες στο σκοτάδι και τη σιωπή. Μόνο αν ο Αμπντούλ ψηλαφίσει έναν ανάγλυφο χάρτη, ίσως καταλάβει πού βρέθηκε.
Οκτώ μήνες κράτησε το ταξίδι του και στο μεγαλύτερο μέρος του τον κουβαλούσαν στους ώμους τους οι άντρες της οικογένειας, μάλλον τα εγγόνια και τα δισέγγονά του αφού οι γιοι του θα ήταν και αυτοί γεροντάκια, αφήστε που τρεις από αυτούς δολοφονήθηκαν από τους Ταλιμπάν, σύμφωνα με τη μαρτυρία της θυγατέρας.
Πανάρχαιοι μύθοι ξαναζούν. Ο Αινείας, όταν οι Έλληνες κατέλαβαν την Τροία, κατάφερε να φυγαδεύσει το γέροντα πατέρα του, τον Αγχίση, κουβαλώντας τον στους ώμους του. Οι εισβολείς συγκινήθηκαν με την αφοσίωσή του και επέτρεψαν στον Αινεία να μεταφέρει ό,τι ήθελε από το σπιτικό του. Μόνο που στην κατατρεγμένη μνημονιακή και αναντίρρητα ευρωπαϊκή Ελλάδα ο σεβασμός της πολιτείας προς τους ηλικιωμένους είναι είδος εν ανεπαρκεία -και τρανή απόδειξη το άγριο ψαλίδισμα των συντάξεων, η ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια, η αθλιότητα των υποχρηματοδοτούμενων δημόσιων νοσοκομείων.
Και πολλοί, πάρα πολλοί είναι οι μεσήλικες ή και ηλικιωμένοι γιοι και θυγατέρες που κουβαλούν στους ώμους τους τον γερασμένο γονέα παρακαλώντας να μην τους πεθάνει, όχι μόνο επειδή τον αγαπούν, αλλά και για να μη χάσουν ακόμα και αυτή τη μικρή σύνταξη που κρατά κι αυτούς στη ζωή. Οι συνταξιούχοι γονείς κουβαλάνε στους ώμους τους άνεργα εγγόνια και παιδιά.
