του Θάνου Ανδρίτσου
Οι διαστάσεις που έχει πάρει η αναμέτρηση αυτής της εβδομάδας, έχουν σε μεγάλο βαθμό υπερβεί τις προσδοκίες των εμπνευστών του δημοψηφίσματος. Για να γίνει πιο κατανοητό αρκεί να δούμε πώς έχει παραταχθεί το στρατόπεδο του «Ναι».
Ο εργαζόμενος που θα στρατευτεί με τον αγώνα ενάντια στη μνημονιακή καταστροφή έρχεται αντιμέτωπος με κάθε πλευρά του συστήματος. Με το πολιτικό κατεστημένο που είχε την εξουσία «από πάντα» στην Ελλάδα, με τη «χούντα των ιδιωτικών καναλιών» (όπως την κατηγόρησε ο ηθοποιός Κ. Γρηγοριάδης) που έχει ξεπεράσει κάθε όριο αθλιότητας, με την εργοδοτική τρομοκρατία της μη πληρωμής των μισθών, της απειλής κλεισίματος ή της αναγκαστικής άδειας και πάνω από όλα με την επιθετικότητα των διεθνών τοκογλύφων που θέλουν να τιμωρήσουν ένα λαό καθώς δεν επιτρέπεται να εκφέρει άποψη για την πολιτική που ασκείται στον τόπο του.
Το στρατόπεδο του «Όχι», παλεύει με πολύ λιγότερα όπλα. Πάνω από όλα την απροθυμία της ίδια της κυβέρνησης που το εξήγγειλε να δώσει μια μάχη με το ταξικό και ρηξιακό βάθος που απαιτεί για να είναι νικηφόρα. Οι διαρκείς παλινωδίες για συμφωνίες που είναι να έρθουν, η άρνηση να χτυπηθεί με αποφασιστικότητα η εργοδοτική και μιντιακή αλητεία και κυρίως η αποδυνάμωση κάθε διαφορετικής προοπτικής μέσα από τη μόνιμη υποταγή στο μονόδρομο της ΕΕ και του ευρώ, που πλέον γίνεται φανερό ότι δεν μπορεί να συνδυαστεί με διαφορετική μη- μνημονιακή πολιτική, δυσχεραίνουν τις συνθήκες.
Η ανεκδιήγητη στάση του ΚΚΕ, που όχι απλά δεν παίρνει θέση αλλά ουσιαστικά στρατεύεται με τον αντίπαλο αρνούμενο κάθε ανατρεπτική προοπτική, αδυνατίζει το αναγκαίο ταξικό μέτωπο υπέρ του «Όχι» στις προτάσεις των δανειστών αλλά και κάθε μνημονιακής συμφωνίας παλιάς και νέας. Προσφέρει μάλιστα έναν αριστερό μανδύα χρήσιμο για να παρουσιαστεί ως «αριστερή» μια πολιτική φόβου και ηττοπάθειας.
Ακόμα πιο εμφανείς είναι οι χρόνιες αδυναμίες του εργατικού κινήματος που εμφανίζονται απροκάλυπτα αυτή την κρίσιμη στιγμή. Το ότι οι θλιβεροί γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ, εχθροί της εργατικής τάξης, στηρίζουν το «Ναι» του ξεπουλήματος, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Είναι εύκολα αντιληπτό, ότι ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα θα μπορούσε με πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα να αποκρούσει τον εργοδοτικό τσαμπουκά, την τραπεζική ασφυξία και συνολικά να δημιουργήσει ένα κλίμα ασφάλειας και συλλογικότητας για όποιες δύσκολες εξελίξεις έρθουν στο μέλλον.
Μπορεί να έχει όλα τα παραπάνω προβλήματα το κοινωνικό μπλοκ του «Όχι». Μπορεί να μπήκε σε μια άγρια μάχη απροετοίμαστο και σε μεγάλο βαθμό απροστάτευτο. Έχει όμως ένα βασικό δυνατό χαρτί. Ότι εκφράζει με απόλυτο τρόπο, τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας. Αν αυτό θα γίνει κατανοητό, σε βαθμό που να περάσει πάνω από το φόβο μιας διαλυμένης κοινωνίας, δεν είναι σίγουρο. Όμως αυτοί και αυτές που θα ψηφίσουν «Όχι» την Κυριακή θα γνωρίζουν ότι τα βάζουν με θεούς και δαίμονες, ότι έκαναν ένα μεγάλο άλμα για να σταθούν στα πόδια τους και να μην πέσουν αμαχητί στον κοινωνικό πόλεμο που διεξάγεται εδώ και πέντε χρόνια.
Αυτή την πρωτοφανή δυναμική αντιλήφθηκε από την πρώτη στιγμή η αντικαπιταλιστική αριστερά και για αυτό τα μέλη της ρίχτηκαν τόσο αποφασιστικά σε αυτή τη μάχη, θεωρώντας ότι είναι δική τους, της τάξης και της γενιάς τους. Χωρίς να μειώσουν ούτε μια στιγμή το συνολικό τους στίγμα ενάντια στη μνημονιακή πολιτική στο σύνολό της, ενάντια σε κάθε συμφωνία με την τρόικα και βέβαια στις αντιλαϊκές προτάσεις της κυβέρνησης. Δίπλα στο λαό σε αυτή την τόσο άνιση αλλά ελπιδοφόρα μάχη με ενίσχυσης της αποφασιστικότητας και του θάρρους του αλλά και με προβολή του αναγκαίου πλαισίου στόχων για τη χάραξη ενός διαφορετικού δρόμου με διαγραφή του χρέους, έξοδο από ΕΕ και ευρώ, εθνικοποιήσεις των τραπεζών και σημαντικών τομέων της οικονομίας.
Γνωρίζουμε καλά ότι και με τη νίκη του «Όχι», ο δρόμος αυτός θα παραμένει δύσκολος και θα χρειάζονται ακόμα πολλά βήματα μέχρι ο οργανωμένος λαός να πάρει την τύχη στα χέρια του. Για αυτό θα είμαστε οι πρώτοι που από Δευτέρα ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα θα δοθούμε και πάλι ολόψυχα στη συνέχιση του αγώνα. Αναγνωρίζουμε όμως, ότι κάθε θετική προοπτική για το λαό αυτού του τόπου ξεκινά από το περήφανο «Όχι» την Κυριακή. Θα κάνει αυτό το αποφασιστικό άλμα ή θα υποστεί μια ήττα που θα αλλάξει αρνητικά όλους τους συσχετισμούς; Δεν περιμένουμε να δούμε την απάντηση, κάνουμε ότι μπορούμε μέχρι τελευταία στιγμή για να την επηρεάσουμε.
