της Μαριάννας Τζιαντζή
Mια εικόνα απ’ τα παλιά ήρθε στο νου μου. Ένα πανό σε μια μαθητική διαδήλωση στην Πανεπιστημίου. «Την άνοιξη θα φέρει ο Δεκέμβρης του 1990» έγραφε με κεφαλαία γράμματα. Σίγουρα ανάμεσα στους εφήβους που χοροπηδούσαν και χόρευαν στο δρόμο να ήταν και ο Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του 15μελούς, μαζί με τους συμμαθητές του από το Πολυκλαδικό των Αμπελοκήπων.
Λίγο αργότερα ακολούθησαν η δολοφονία του Τεμπονέρα, η παραίτηση του υπουργού Παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλου και, τελικά, η απόσυρση του πολυνομοσχέδιου που είχε πυροδοτήσει το μαθητικό κίνημα.
Σ’ αυτό το σχολείο, λοιπόν, το σχολείο του δρόμου και της αντίστασης, πήρε τα πρώτα πολιτικά του μαθήματα ο Αλέξης Τσίπρας. Πολλοί βλέπουν εκείνα τα άγουρα χρόνια σαν μελανιά στο βιογραφικό του, σαν σταλινικό στίγμα ή σαν εφηβικές τρέλες που καλό είναι να ξεχαστούν. Αλλά κανείς απ’ όσους επέκριναν εκείνες τις μαθητικές διαδηλώσεις και καταλήψεις δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι ένας απ’ αυτούς τους «θρασείς» πιτσιρικάδες θα γινόταν σε 25 χρόνια πρωθυπουργός της Ελλάδας με την υπόσχεση ότι «την άνοιξη θα φέρει ο Γενάρης του 2015».
Ο Δεκέμβρης του 2000 (για την ακρίβεια, εκείνο το δίμηνο του μαθητικού κινήματος) δεν ηττήθηκε: καταλάγιασε, ξεφούσκωσε με την απόσυρση του νομοσχεδίου. Το αίμα του Νίκου Τεμπονέρα, άλικο λουλούδι στο χιόνι, τρέφει και τις σημερινές ελπίδες για άνοιξη, ακόμα κι αν δεν το θυμόμαστε πάντα. Είναι αυτονόητο πως και άλλα λουλούδια τις τρέφουν, ξεχασμένα, τσαλαπατημένα, γνωστά και άγνωστα. Δοξασμένα, ηττημένα, συκοφαντημένα. Τίποτα δεν πάει χαμένο τελικά.
Έφυγε ο χειμώνας; Θα έρθει πιο βαρύς; Είναι αυταπάτη η άνοιξη; Ας αποφύγουμε τον κυνισμό, την απαισιοδοξία, το «σας τα ’λεγα εγώ». Μόνο να θυμόμαστε ότι οι περιστάσεις κάνουν τους ανθρώπους όπως και οι άνθρωποι κάνουν τις περιστάσεις. Κανείς δεν νίκησε ακόμα, κανένας νεοφιλεύθερος χειμώνας δεν ηττήθηκε. Κι εμείς, ακόμα κι αν δεν είμαστε στο στρατόπεδο των ψηφοφόρων-νικητών, δεν θα βρεθούμε στο στρατόπεδο των αντιπάλων τους.
Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή: το χελιδόνι δεν είναι ούτε ο Τσίπρας ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ – είμαστε όλοι εμείς ή μάλλον θα μπορούσαμε να γίνουμε όλοι εμείς.
